Φόρτωση Text-to-Speech…
Η ίδια η Αμπάρο Ντάβιλα, η Μεξικανή συγγραφέας που πέθανε το 2020 σε ηλικία 92 ετών, είχε αναφέρει σε ένα αυτοβιογραφικό της κείμενο (το οποίο διάβασα στο μεξικανικό Praxis) ως βασικές της επιρροές τους Κάφκα, Καμί, Λόρενς και Έσε. Δεν ανέφερε τον Χούλιο Κορτάσαρ, περιέργως. Το σχολιάζω γιατί, διαβάζοντας τα διηγήματα της συλλογής Θρυμματισμένος χρόνος (εκδ. Ροές), που κυκλοφόρησε στο Μεξικό το 1959, ένιωσα σαν να είχαν ξεπηδήσει από ένα συγκεκριμένο διήγημα του Κορτάσαρ – αναφέρομαι ασφαλώς στο Σπίτι (Casa tomada), που είχε κυκλοφορήσει κάποια χρόνια νωρίτερα και στο οποίο κυριαρχεί το στοιχείο του παραλόγου, του ψυχολογικού τρόμου, της αόριστης απειλής και του οικιακού εγκλωβισμού, όπως ακριβώς συμβαίνει στα περισσότερα από τα διηγήματα της Ντάβιλα.
Δεν βρήκα πουθενά αν όντως η νεαρή, τότε, συγγραφέας είχε διαβάσει και εμπνευστεί από το Σπίτι, μπορώ μόνο να το υποθέσω, αλλά βρήκα ότι μια φίλη της, εν αγνοία της ίδιας, έστειλε τη συλλογή στον Κορτάσαρ, ο οποίος τη διάβασε και απάντησε με εγκωμιαστικά σχόλια. Στα διηγήματα της Ντάβιλα (τα οποία παρεμπιπτόντως μεταφράζονται για πρώτη φορά στη γλώσσα μας) η συγγραφέας διανύει συνεχώς τη διαδρομή από το πραγματικό στο φανταστικό, διατηρώντας μια παράδοξη ισορροπία ανάμεσα στους δύο κόσμους και αποτυπώνοντας έτσι τις φοβερές μορφές της ανθρώπινης ανησυχίας. Μπορούμε να διακρίνουμε την καταπίεση και την ασφυξία που προκαλείται από τις παγιωμένες, συντηρητικές αντιλήψεις (ειδικά για μια προοδευτική γυναίκα στο Μεξικό της δεκαετίας του ’50) ή να εντοπίσουμε την ατελείωτη λατινοαμερικανική μοναξιά ή απλώς να αρκεστούμε στη δική της τοποθέτηση, ότι έγραφε για τα «τρία θεμελιώδη μυστήρια της ζωής: την αγάπη, την τρέλα και τον θάνατο».
Βρήκα εξαιρετικά τα διηγήματα Ο καθρέφτης (για δικό σας καλό, μην το διαβάσετε λίγο μετά τα μεσάνυχτα και όχι κοντά σε καθρέφτη) και Μοϊσές και Γκασπάρ, και πάνω απ’ όλα αυτή την κλειστοφοβική άσκηση με τίτλο Ο μουσαφίρης. Πολύ ενδιαφέρουσα περίπτωση η Αμπάρο Ντάβιλα, μια θαυμάσια νέα γνωριμία.
