Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 27 Ιουλίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 27 Ιουλίου. Διαβάστε το συναξάρι των
τιμώμενων αγίων
της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Παντελεήμων, Παντελίνα

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Μεγαλομάρτυς και ιαματικός Παντελεήμων, Οσία Ανθούσα η νεότερη, Κλήμης της Αχρίδας και Νικόλαος Κοτσάνωφ (Nikolay Kochanov) ο διά Χριστόν σαλός

Μεγαλομάρτυς και ιαματικός Παντελεήμων

Γεννήθηκε στη Νικομήδεια της Βιθυνίας το 275 και το αρχικό του όνομα ήταν Παντολέων. Ο πατέρας του Εύστοργος ήταν εύπορος ειδωλολάτρης, ενώ η μητέρα του Εύβουλη ήταν χριστιανή και άρχισε να τον ανατρέφει χριστιανικά, εκοιμήθη, όμως, όταν ο Παντολέων ήταν ακόμα μικρό παιδί. Ωστόσο, και οι δύο γονείς του φρόντισαν για τη μόρφωσή του, η οποία ολοκληρώθηκε σπουδάζοντας ιατρική κοντά στον διάσημο γιατρό Ευφρόσυνο και σύντομα αναδείχθηκε σε εξαιρετικό ιατρό. Η φήμη του μάλιστα δεν άργησε να φτάσει στην αυτοκρατορική αυλή, ο δε αυτοκράτωρ Μαξιμιανός (285 – 305) θέλησε να τον καταστήσει προσωπικό του γιατρό.

Η μεγάλη στροφή της ζωής του ήρθε μετά τη γνωριμία του με τον χριστιανό πρεσβύτερο Ερμόλαο, ο οποίος, αφού τον κατήχησε στην πίστη, τον βάπτισε και τον μετονόμασε σε «Παντελεήμονα», αυτόν δηλαδή που ελεεί τους πάντες. Όταν έγινε χριστιανός, ο Παντελεήμων εκποίησε την περιουσία του και τη διαμοίρασε στους φτωχούς, άρχισε δε να φροντίζει τους ασθενείς του χωρίς αμοιβή και, όπου η ιατρική δεν μπορούσε να επέμβει θεραπευτικά, επικαλείτο το όνομα του Χριστού, με αποτέλεσμα να θεραπεύει τυφλούς, παράλυτους και πάσχοντες από ανίατες αρρώστιες, κερδίζοντας έτσι την αγάπη του λαού. 

Η πρακτική του, όμως, αυτή προκάλεσε τον φθόνο και του δασκάλου του και των συναδέλφων του, για τα διαφυγόντα κέρδη και για την αποδοχή που είχε. Έτσι, κατά τη διάρκεια των διωγμών του Διοκλητιανού (305), βρήκαν την ευκαιρία που αναζητούσαν και τον κατήγγειλαν στις αρχές για την πίστη του. Συνελήφθη και υπέστη πολλά, διαφορετικά και φρικτά μαρτύρια και τελικά αποκεφαλίστηκε. 

Η Εκκλησία τον κατατάσσει στους Αγίους Αναργύρους, εκείνους που θεράπευαν χωρίς χρήματα, και στους Μεγαλομάρτυρες. Θεωρείται προστάτης των γιατρών και των ασθενών, παραμένει δε ιδιαίτερα λατρευτός σε όλη την Ελλάδα, καθώς και στο Άγιον Όρος, όπου η μεγαλύτερη μονή, η ρωσική, φέρει το όνομά του. Η αγία κάρα του φυλάσσεται στην Ι. Μονή Παναχράντου και αγ. Παντελεήμονα στην Άνδρο. 

Οσία Ανθούσα η νεότερη

Μορφή του μοναχισμού και ομολογήτρια της πίστης κατά την περίοδο της Εικονομαχίας, η ζωή της συνδύασε την ασκητική αυστηρότητα με την πριγκιπική καταγωγή και τη φιλανθρωπία. Ήταν κόρη του αυτοκράτορα Κωνσταντίνου Ε’ του Κοπρώνυμου, φανατικού εικονομάχου, παρά τις πιέσεις του οποίου όμως να παντρευτεί και να ζήσει στα ανάκτορα, εκείνη επέλεξε τον δρόμο της παρθενίας και της αφιέρωσης στον Θεό. Μετά τον θάνατο του πατέρα της, χρησιμοποίησε την τεράστια περιουσία της για να χτίσει ναούς, νοσοκομεία και ορφανοτροφεία, ενώ βοήθησε χιλιάδες απόρους και ανήμπορους. Εκάρη μοναχή από τον Πατριάρχη Ταράσιο και αργότερα ίδρυσε τη Μονή της Ομονοίας στην Κωνσταντινούπολη, όπου έγινε ηγουμένη, και στην οποία έζησε με ταπεινοφροσύνη και αυστηρή άσκηση μέχρι την οσιακή κοίμησή της το 809.

Κλήμης της Αχρίδας

Γεννημένος γύρω στο 840, υπήρξε εμβληματική φυσιογνωμία της βαλκανικής ιστορίας ως ο πρώτος επίσκοπος που λειτούργησε και κήρυξε στη βουλγαρική γλώσσα, θεωρείται ο θεμελιωτής της σλαβικής λογοτεχνίας και ένας από τους «Επτά Αποστόλους» του βουλγαρικού κράτους, ομάδα αγίων της Ορθόδοξης Εκκλησίας δηλαδή, οι οποίοι τιμώνται ιδιαίτερα στη Βουλγαρία για τον εκχριστιανισμό και τη διάδοση της σλαβικής γραφής και παιδείας κατά τον 9ο και 10ο αι. Ήταν ο πιο πιστός και ικανός μαθητής των ισαποστόλων Κυρίλλου και Μεθοδίου, τους ακολούθησε στην ιεραποστολή τους στη Μοραβία και την Παννονία, συμμετέχοντας ενεργά στη μετάφραση των λειτουργικών βιβλίων από τα ελληνικά, και μετά τον θάνατο του Μεθοδίου (885) και τον διωγμό των μαθητών του από τη Μοραβία, κατέφυγε στη Βουλγαρία, όπου έγινε δεκτός με τιμές από τον τσάρο Βόριδα Α’.

Ο Βόρις το 886 τον έστειλε στην περιοχή της Αχρίδας, όπου ίδρυσε την περίφημη Λογοτεχνική Σχολή, η οποία είχε ως στόχο τη διδασκαλία, τη μετάφραση θρησκευτικών βιβλίων από τα ελληνικά στα σλαβικά και τη διάδοση του χριστιανισμού στη σλαβική γλώσσα. Εκεί ο Κλήμης, ως ιδρυτής, εκπαίδευσε πάνω από 3.500 μαθητές, συμβάλλοντας καθοριστικά στην εδραίωση του κυριλλικού αλφαβήτου και της βουλγαρικής παιδείας, σήμερα δε, το Πανεπιστήμιο της Σόφιας «St. Kliment Ohridski» θεωρείται πνευματικός συνεχιστής αυτής της μακραίωνης εκπαιδευτικής παράδοσης.

Το 893, στη βασιλεία του Συμεών Α’, χειροτονήθηκε επίσκοπος Βελίτσης, αποτελώντας έτσι τον πρώτο ιεράρχη σλαβικής καταγωγής στην περιοχή. Άφησε πλούσιο έργο με λόγους, πανηγυρικούς και υμνογραφικά κείμενα, τα οποία αποτέλεσαν τη βάση για τη μετέπειτα σλαβική γραμματεία. Εκοιμήθη ειρηνικά στις 27 Ιουλίου 916 και ετάφη στην αφιερωμένη στον Άγιο Παντελεήμονα μονή που ο ίδιος είχε ιδρύσει στην Αχρίδα.

Νικόλαος Κοτσάνωφ (Nikolay Kochanov) ο διά Χριστόν σαλός

Γεννήθηκε στο Νόβγκοροντ τον 14ο αι. από πλούσια και ευσεβή οικογένεια και από νεαρή ηλικία ένιωσε την κλήση για τον μοναχισμό, αλλά επέλεξε τον πιο δύσκολο δρόμο, αυτόν της «σαλότητας», να προσποιείται δηλαδή τον τρελό για τον Χριστό, ώστε να αποφύγει την ανθρώπινη δόξα και να ταπεινώσει τον εαυτό του.

Περιφερόταν στους δρόμους της πόλης φορώντας κουρέλια, ακόμα και κατά τη διάρκεια του βαρύ ρωσικού χειμώνα, δεχόταν τις ύβρεις και τους ξυλοδαρμούς των περαστικών με απόλυτη πραότητα, προσευχόμενος κρυφά για τη σωτηρία τους, και βοηθούσε όποιον είχε ανάγκη χωρίς να γίνεται αντιληπτός. Ένα από τα πιο γνωστά επεισόδια της ζωής του ήταν η υποτιθέμενη αντιπαλότητά του με έναν άλλο διά Χριστόν σαλό της πόλης, τον Θεόδωρο του Νόβγκοροντ. Ο Νικόλαος ζούσε στη μία πλευρά του ποταμού Βολχόφ και ο Θεόδωρος στην άλλη, προσποιούνταν δε ότι μάλωναν κάθε φορά που ο ένας προσπαθούσε να περάσει τη γέφυρα στην περιοχή του άλλου. Σε μία από αυτές τις «μάχες», ο Νικόλαος λέγεται ότι περπάτησε πάνω στα νερά του ποταμού κρατώντας ένα κεφάλι λάχανο. εξού και το προσωνύμιο «Κοτσάνωφ», από το kochan που σημαίνει κοτσάνι ή κεφάλι λάχανου. Με αυτόν τον τρόπο, οι δύο άγιοι δίδασκαν στους κατοίκους του Νόβγκοροντ την ανοησία των διενέξεων ανάμεσα στις δύο πλευρές της πόλης.

Εκοιμήθη ειρηνικά στις 27 Ιουλίου 1392 και ετάφη στο κοιμητήριο της εκκλησίας του Αγίου Παντελεήμονα στο Νόβγκοροντ, όπου ο τάφος του έγινε πηγή πολλών ιάσεων και θεωρείται προστάτης της πόλης. Η ζωή του διδάσκει ότι η πραγματική σοφία βρίσκεται στην ταπείνωση και ότι ο Θεός επιλέγει συχνά τα «μωρά του κόσμου», τους ανόητους στα μάτια των ανθρώπων, για να καταισχύνει τους σοφούς.

Τιμάται επίσης η μνήμη: οσίου Μανουήλ του Αρμενίου, οσίου Συμεών του Στυλίτου του νέου και Ιωάσαφ μητροπολίτου Μόσχας.