Διαβάστε το συναξάρι των τιμώμενων αγίων της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.
Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Μάρτυς Αθηνογένης επίσκοπος Πηδαχθόης και οι συν αυτώ και Μάρτυς Ιουλία η Καρχηδονία
Μάρτυς Αθηνογένης επίσκοπος Πηδαχθόης και οι συν αυτώ
Ο Αθηνογένης ζούσε σε ένα μοναστήρι μαζί με δέκα μαθητές του, ήταν γνωστός για την αγιότητά του και την πνευματική καθοδήγηση που προσέφερε στην περιοχή και διακονούσε την Εκκλησία ως επίσκοπος Πηδαχθόης, πόλη κοντά στη Σεβάστεια της Μικράς Ασίας.
Οταν ο ηγεμόνας Φιλίμαρχος έφτασε στη Σεβάστεια για να εφαρμόσει το διάταγμα κατά των χριστιανών του αυτοκράτορα Διοκλητιανού (305), διέταξε τη σύλληψη του επισκόπου, αλλά οι στρατιώτες βρήκαν μόνον τους δέκα μαθητές του, τους οποίους και συνέλαβαν. Οταν επέστρεψε εκείνος και είδε το μοναστήρι άδειο, κατάλαβε τι είχε συμβεί. Πήγε τότε αυτοβούλως στην πόλη, παρουσιάστηκε στον ηγεμόνα και ζήτησε να απελευθερωθούν οι μαθητές του, ομολογώντας με παρρησία την πίστη του. Αλλά ο Φιλίμαρχος ήταν σκληρός. Διέταξε να βασανίσουν τόσο τον ίδιο όσο και τους μαθητές του, που τους αποκεφάλισε πρώτους. Λίγο πριν από τον αποκεφαλισμό του, ο Αθηνογένης άκουσε μια θεία φωνή να του υπόσχεται ότι η προσευχή του για όσους επικαλούνται το όνομά του θα εισακούεται, ο δε Μέγας Βασίλειος αναφέρει ότι ο μάρτυρας, καθώς οδηγούνταν στον θάνατο, έψαλλε έναν ύμνο προς την Αγία Τριάδα, τον οποίο η παράδοση ταυτίζει με την Επιλύχνιον Ευχαριστία, παραδίδοντάς τον ως πνευματική κληρονομιά στους χριστιανούς.
Ο ύμνος «Φως Ιλαρόν» θεωρείται ένας από τους αρχαιότερους και ομορφότερους ύμνους της Χριστιανοσύνης, ο οποίος έκτοτε, εδώ και 1.700 χρόνια, ψάλλεται κατά την ώρα του ανάμματος των λυχνιών (των κεριών) στην ακολουθία του Εσπερινού.
Φώς ιλαρόν αγίας δόξης αθανάτου Πατρός, ουρανίου, αγίου, μάκαρος, Ιησού Χριστέ, ελθόντες επί τήν ηλίου δύσιν, ιδόντες φώς εσπερινόν, υμνούμεν Πατέρα, Υιόν, καί άγιον Πνεύμα, Θεόν. Αξιόν σε εν πάσι καιροίς υμνείσθαι φωναίς αισίαις, Υιέ Θεού, ζωήν ο διδούς, διό ο κόσμος σέ δοξάζει.
Καθώς το φυσικό φως της ημέρας φεύγει και ανάβουν τα λυχνάρια, οι πιστοί στρέφουν το βλέμμα τους στο πνευματικό φως, τον Χριστό, ενώ είναι ένας από τους πρώτους ύμνους που υμνούν ρητά τα τρία πρόσωπα της Αγίας Τριάδας.
Μάρτυς Ιουλία η Καρχηδονία
Γνωστή στη Δύση ως Julia of Corsica, γεννήθηκε στην Καρχηδόνα, στη σημερινή Τυνησία, από ευγενή οικογένεια, αλλά όταν το 439 η πόλη καταλήφθηκε από τους Βανδάλους, η Ιουλία αιχμαλωτίστηκε και πουλήθηκε ως δούλη σε έναν ειδωλολάτρη έμπορο από τη Συρία, ονόματι Ευσέβιο. Παρά τη δύσκολη κατάστασή της, η Ιουλία παρέμεινε αφοσιωμένη στον Χριστό, ενώ ο αφέντης της, αν και ειδωλολάτρης, την εκτιμούσε βαθιά για την τιμιότητα, την εργατικότητα και την υπομονή της.
Σε ένα ταξίδι προς τη Γαλλία, το πλοίο τους σταμάτησε στο ακρωτήριο Κόρσο της Κορσικής τη μέρα που εκεί γινόταν μια ειδωλολατρική γιορτή. Ο τοπικός ηγεμόνας Φήλιξ ζήτησε τότε από τον Ευσέβιο να του πουλήσει την Ιουλία, για να την ελευθερώσει και μάλλον για να τη νυμφευθεί, εφόσον άλλαζε θρησκεία, αλλά όταν ο Ευσέβιος αρνήθηκε, ο Φήλιξ τον μέθυσε και, ενώ εκείνος κοιμόταν, την άρπαξε. Ωστόσο, η μάρτυς αρνήθηκε με θάρρος να απαρνηθεί την πίστη της, με αποτέλεσμα, αφού τη βασάνισαν σκληρά, να τη σταυρώσουν. Σύμφωνα με την παράδοση, μοναχοί από το νησί Γοργόνα μετέφεραν το σώμα της για να το θάψουν με τιμή και από εκεί, με διαταγή του τελευταίου βασιλιά των Λομβαρδών Ντεζιντέριους (Desiderius), το 763 μεταφέρθηκε στην Μπρέσια της Ιταλίας.
Στην Κορσική θεωρείται η κύρια προστάτιδα του νησιού, ενώ στο Λιβόρνο της Ιταλίας είναι πολιούχος αγία. Το πανηγύρι της είναι η σημαντικότερη θρησκευτική και λαϊκή γιορτή της πόλης και περιλαμβάνει έναν εντυπωσιακό κωπηλατικό αγώνα που διεξάγεται παραδοσιακά το βράδυ της 21ης Μαΐου, παραμονή της εορτής (την 22α Μαΐου εορτάζεται στη Ρ/καθολική Εκκλησία), στο λιμάνι Porto Mediceo. Οι οκτώ κωπηλατικοί σύλλογοι του Λιβόρνο αναμετρώνται σε μια διαδρομή περίπου 900 μέτρων, ενώ στο κέντρο του στίβου υπάρχει μια ατσάλινη κεραία ύψους 12 μέτρων. Ο πρώτος κωπηλάτης («montatore») που θα καταφέρει να σκαρφαλώσει στην κορυφή και να αρπάξει το κόκκινο λάβαρο, το λεγόμενο Cencio, χαρίζει τη νίκη στην ομάδα του.
Στο Μουσείο Santa Giulia, δίπλα στον ομώνυμο καθεδρικό ναό, λειτουργεί μουσείο όπου υπάρχουν ιστορικά έγγραφα, σημαίες της αδελφότητας και θρησκευτικά κειμήλια που αφορούν τη ζωή και το μαρτύριο της αγίας.
Τιμάται επίσης η μνήμη: μάρτυρος Φαύστου, μάρτυρος Αντίοχου εξ Σεβαστείας και μυριάδων μαρτύρων εν Πισιδία.
Σύνταξη και Επιμέλεια:
Νίκος Πατρίκης, Ιωάννης Ε. Χρυσάφης
