Εορτολόγιο: Ποιοι γιορτάζουν σήμερα 10 Νοεμβρίου

Δείτε ποιοι έχουν γιορτή σήμερα, 10 Νοεμβρίου. Διαβάστε το συναξάρι των
τιμώμενων αγίων
της ημέρας και γνωρίστε τη ζωή και τη δράση τους.

Ποιοι γιορτάζουν σήμερα:

• Αρσενία, Αρσένιος
• Αρσινόη
• Μίλος
• Ορέστης
• Ροδιά
• Ρόζα
• Σωσίπατρος

Σήμερα τιμώνται από την Εκκλησία οι Οσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης και Μάρτυς Κωνσταντίνος ο Ιβηρ

Οσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης

Κατά κόσμον Θεόδωρος Αρτζίδης, από τις τελευταίες μικρασιάτικες μορφές της Ορθοδοξίας, γεννήθηκε γύρω στο 1840 στα Φάρασα της Καππαδοκίας και κοιμήθηκε στις 10 Νοεμβρίου 1924 στην Κέρκυρα. Ο βίος και τα πολλά θαύματά του έγιναν ευρέως γνωστά χάρη στο βιβλίο που συνέγραψε για εκείνον ο πνευματικός του ανάδεκτος, Αγ. Παΐσιος ο Αγιορείτης, τον οποίο ο όσιος είχε βαπτίσει δίνοντάς του το δικό του όνομα.

Εχασε τους γονείς του σε πολύ μικρή ηλικία και μαζί με τον αδελφό του Βλάσιο ανατράφηκε από τη θεία τους, έλαβε τη βασική του εκπαίδευση στη Νίγδη και στη συνέχεια σπούδασε στη Σμύρνη, αποκτώντας σπάνια για την εποχή μόρφωση. Σε ηλικία 26 ετών εκάρη μοναχός στην Ιερά Μονή Τιμίου Προδρόμου Φλαβιανών, λαμβάνοντας το όνομα Αρσένιος, και αργότερα χειροτονήθηκε διάκονος και πρεσβύτερος με το οφίκιο του αρχιμανδρίτη. Στα μετέπειτα χρόνια, εστάλη από τον Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο Β΄ στα Φάρασα για να μάθει κρυφά στα παιδιά γράμματα και, για να μην κινδυνεύουν από τους Τούρκους, χρησιμοποιούσε ως αίθουσα διδασκαλίας τον ναό και προσποιούνταν ότι τους μαθαίνει προσευχές. Εκεί, για 55 ολόκληρα χρόνια, ο «Χατζη-εφέντης», όπως τον αποκαλούσαν οι ντόπιοι, ήταν ο πνευματικός πατέρας, ο γιατρός και ο προστάτης της περιοχής. Λέγεται ότι θεράπευε κάθε είδους ασθένεια διαβάζοντας απλώς μια ευχή από το Ευαγγέλιο και δεν ξεχώριζε τους ανθρώπους, αλλά έδειχνε την ίδια αγάπη σε χριστιανούς και μουσουλμάνους, οι οποίοι επίσης τον σέβονταν ως άνθρωπο του Θεού.

Ζούσε σε μικρό και απέριττο κελί, νήστευε αυστηρά και περνούσε τις νύχτες του όρθιος και προσευχόμενος. Είχε προβλέψει χρόνια πριν ότι οι Ελληνες θα έχαναν την πατρίδα τους, αλλά και ότι ο ίδιος θα πέθαινε σε νησί 40 ημέρες μετά την άφιξή του στην Ελλάδα. Μετά τη Μικρασιατική Καταστροφή και την ανταλλαγή των πληθυσμών, τέθηκε επικεφαλής του ποιμνίου του και, παρά το γήρας του, περπάτησε μαζί τους εκατοντάδες χιλιόμετρα προς τα παράλια. Οταν το πλοίο με τους Φαρασιώτες έφτασε στην Κέρκυρα και ακριβώς 40 ημέρες μετά, στις 10 Νοεμβρίου 1924 παρέδωσε την ψυχή του στον Θεό σε ηλικία 84 ετών. Το 1958, ο Αγ. Παΐσιος πραγματοποίησε την ανακομιδή των λειψάνων του οσίου από την Κέρκυρα και σήμερα, τα περισσότερα εξ αυτών, φυλάσσονται στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης, ενώ η επίσημη αγιοκατάταξή του από το Οικουμενικό Πατριαρχείο έγινε στις 11 Φεβρουαρίου 1986.

Ο όσιος έμεινε στην τοπική ιστορία ως κατεξοχήν θαυματουργός καθώς, λόγω της έλλειψης γιατρών στα Φάρασα, είχε γίνει ο «άμισθος γιατρός» της περιοχής και θεράπευε την ψυχή και το σώμα των ανθρώπων χωρίς ποτέ να δέχεται χρήματα ή δώρα. Ανθρωποι που είχαν χάσει την όραση ή την ακοή τους έβρισκαν την υγεία τους όταν ο όσιος διάβαζε πάνω από το κεφάλι τους το ιερό Ευαγγέλιο, και άνθρωποι καθηλωμένοι ή παραμορφωμένοι από ασθένειες έφευγαν περπατώντας. Δεν ξεχώριζε ποτέ τους ανθρώπους με βάση τη θρησκεία τους, γι’ αυτό οι μουσουλμάνοι της Καππαδοκίας τον θεωρούσαν «άνθρωπο του Θεού», τον σέβονταν δε τόσο πολύ, που συχνά ζητούσαν την ευλογία του για τις σοδειές τους ή τη θεραπεία των παιδιών τους. Είχε, επίσης, το χάρισμα να γνωρίζει τι σκεπτόταν ο συνομιλητής του ή ποια αμαρτήματα έκρυβε, βοηθώντας τους ανθρώπους να μετανοήσουν ειλικρινά και, εκτός από τον ξεριζωμό των Ελλήνων από τα Φάρασα και τον δικό του θάνατο στην Κέρκυρα, είχε προείπει με ακρίβεια πολλά γεγονότα που θα συνέβαιναν στις οικογένειες των συγχωριανών του. Μαρτυρείται ότι πολλές φορές Τσέτες, τα άτακτα στρατιωτικά σώματα των Τούρκων, επιχείρησαν να επιτεθούν στα Φάρασα, αλλά εκείνος προσευχόταν θερμά κι έτσι είτε τρέπονταν σε φυγή από ανεξήγητο φόβο είτε «πάγωναν» και δεν μπορούσαν να κουνηθούν. Τέλος, σε περιόδους μεγάλης ξηρασίας, οι Φαρασιώτες κατέφευγαν στον «Χατζη-εφέντη», εκείνος έκανε λιτανεία και, πριν ακόμα ολοκληρωθεί η παράκληση, άρχιζε να πέφτει καταρρακτώδης βροχή. Να σημειωθεί ότι δεν χρησιμοποιούσε ποτέ φάρμακα, αλλά όταν του έφερναν κάποιον άρρωστο, άνοιγε το Ευαγγέλιο και, αν έβρισκε σχετική περικοπή για την ασθένεια (π.χ. για τυφλό ή παράλυτο), τη διάβαζε, αν δεν έβρισκε, διάβαζε κάποιον Ψαλμό του Δαβίδ, τους οποίους είχε αντιστοιχίσει σε διάφορες περιστάσεις και ανάγκες της ζωής.

Μάρτυς Κωνσταντίνος ο Ιβηρ

Επιφανής ηγεμόνας και μάρτυρας, έζησε κατά τον 9ο αι., κατείχε το υψηλό αξίωμα του «Αρχοντος» στο βασίλειο της Ιβηρίας, τη σημερινή Γεωργία, και μαρτύρησε για τη χριστιανική του πίστη κατά την περίοδο της αντιβασιλείας της Αγ. Θεοδώρας (842-856). Διακρινόταν για τη βαθιά του πίστη, την καλοσύνη, τη μεγάλη ελεημοσύνη του προς τους φτωχούς και τους εγκαταλειμμένους, ενώ έδειχνε ευσπλαχνία προς τους αμαρτωλούς, βοηθώντας τους με πράο τρόπο να μετανοήσουν και να αλλάξουν τη ζωή τους. Ηταν τόσο μεγάλος ο ζήλος του για την πίστη, που κάποια στιγμή της ζωής του άφησε την πατρίδα του για να πραγματοποιήσει μεγάλο προσκύνημα στους Αγίους Τόπους στην Παλαιστίνη.

Κατά τη διάρκεια των βυζαντινών χρόνων, η περιοχή της Ιβηρίας δεχόταν συχνά επιδρομές από αλλόθρησκους και κατά τη διάρκεια μιας τέτοιας εχθρικής επιδρομής, ο Κωνσταντίνος συνελήφθη αιχμάλωτος από τους Αραβες λόγω της άρνησής του να υποταχθεί πνευματικά στους κατακτητές. Οι διώκτες του προσπάθησαν με δελεαστικές υποσχέσεις, αξιώματα αλλά και σκληρά βασανιστήρια να τον αναγκάσουν να απαρνηθεί τον Χριστό και να ασπαστεί το Ισλάμ, αλλά εκείνος παρέμεινε σταθερός στην ορθόδοξη πίστη του, δηλώνοντας έτοιμος να θυσιάσει τη ζωή και τα επίγεια αξιώματά του για την αγάπη του Χριστού. Αφού υπέμεινε καρτερικά τα βασανιστήρια, αποκεφαλίστηκε στις 10 Νοεμβρίου 853 λαμβάνοντας τον αμαράντινο στέφανο του μαρτυρίου.

Τιμάται επίσης η μνήμη: αποστόλων Ολυμπά, Ροδίωνος, Σωσιπάτρου, Τερτίου, Εραστού και Κουάρτου, μάρτυρος Ορέστου, οσίου Νόννου επισκόπου Εδέσσης, ιερομάρτυρος Μίλου επισκόπου Σούσων, μαρτύρων Καλλιοπίου, Νίρου και Ορίωνος και Εφραίμ του ομολογητού επισκόπου Ουνίας.