Κυριάκος Μπερμπερίδης
Αν η νίκη της ΝΔ στις εκλογές του ’19, ήταν ψήφος προσδοκίας μετά τη λαίλαπα της πενταετίας των Σύριζα/Ανέλ, αυτή στις εκλογές του ’23 συνιστούσε ψήφο επιβράβευσης για την εξαιρετική πράγματι πρώτη τετραετία παρα τις τεράστιες αντιξοότητες εκείνης της περιόδου.
Θυμηθείτε: πανδημία, απόπειρα εισβολής στον Έβρο, κρίση με Τουρκία και Ορούτς Ρέις, εισβολή Ρωσίας στην Ουκρανία, ενεργειακή κρίση, κρίση εφοδιαστικής αλυσίδας, πληθωρισμός, ακρίβεια, φωτιές, υποκλοπές, Τέμπη σεισμοί, λιμοί, καταποντισμοί.
Αλλά και η δεύτερη τετραετία δεν είχε λιγότερα προβλήματα. Πλημμύρες και πρωτόγνωρες καταστροφές στη Θεσσαλία με ζημίες πολλών δις, δεύτερος γύρος για τα Τέμπη με πρωτοφανείς θεωρίες συνωμοσίας που δημιούργησαν νέφος τοξικότητας, ένα μάλλον αναπάντεχο 28% της ΝΔ στις ευρωεκλογές που άνοιξε την όρεξη πολλών εντός και εκτός, απώλεια του δήμου της Αθήνας από κάποιον Δούκα που με 42-14% στον πρώτο γύρο, έπεσε απ’ την Ακρόπολη, στάθηκε όρθιος και βρήκε και το λαϊκό λαχείο, ΟΠΕΚΕΠΕ και Κοβέσι, ακρίβεια που επιμένει, πόλεμος στη Γάζα, πόλεμος στο Ιράν και κρίση στα στενά του Ορμούζ, Καραμανλήδες, Σαμαράδες και άλλοι αστέρες της λαϊκής δεξιάς που “στράβωσαν” δήθεν γιατί “χάνεται η ψυχή της παράταξης” και πυροβολούν τώρα αδιακρίτως, κόπωση της κοινωνίας από την επταετή διακυβέρνηση, και άλλα τέτοια “ευχάριστα” γεγονότα.
Σε πείσμα πολλών, η πολιτική επικυριαρχία του Μητσοτάκη εν τούτοις παραμένει. Αν όχι καθολική όπως τα προηγούμενα χρόνια, πάντως αδιαμφισβήτητη.
Η κυβερνώσα παράταξη καταγραφεί ένα 30% μεσοσταθμικά σε εκτίμηση ψήφου που δεν το λες και καταστροφή μετά από επτά χρόνια στην εξουσία. Και με διακριτή διαφορά από τον δεύτερο, της τάξεως των 12, 13 έως και 15 μονάδων.
Ευρήματα ωστόσο που δεν είναι καθόλου δύσκολο να εξηγηθούν.
Μπορεί κανείς να μην θέλει τον Μητσοτάκη, γούστο του και καπέλο του. Δημοκρατία έχουμε άλλωστε. Αλλά είναι ο μόνος που έχει σχέδιο και αφήγημα. Σχέδιο με το οποίο μπορεί κανείς να συμφωνεί ή να διαφωνεί αλλά πάντως υπάρχει. Και απέναντι σ ’αυτό δεν υπάρχει τίποτα άλλο εκτός από καταγγελτικό λόγο, όχι σε όλα, κραυγές και κατάρες.
Και κανείς δεν είπε ότι στη διάρκεια της επταετίας δεν έγιναν λάθη. Τα μπρος-πίσω με την πανεπιστημιακή αστυνομία, ο νόμος για τις διαδηλώσεις που ενώ ψηφίστηκε δεν τηρείται, η παροιμιώδης αδράνεια που επέτρεψε να φουντώσουν οι θεωρίες συνωμοσίας για τα Τέμπη, οι Ρουβίκωνες που αλωνίζουν ανενόχλητοι, τα άτομα του κοινωνικού περιθωρίου που τρομοκρατούν επίσης ανενόχλητα Εβραίους τουρίστες, το σκάνδαλο στον ΟΠΕΚΕΠΕ και οι προκλητικά αποκρουστικές φάτσες των Φραπέδων και των Χασάπηδων, κάποιες αμφιλεγόμενες επιλογές στην κυβερνητική στελέχωση, κάποια «χατίρια» σε κάποιες Όλγες για να τακτοποιήσουν προσωπικά τους θέματα, μια δύσκολα αποκρυπτόμενη αλαζονεία σε μερικά στελέχη της κυβερνητικής παράταξης είναι μερικά απ’ αυτά.
Προφανώς, λοιπόν και υπάρχει μια μερίδα δυσαρεστημένων ψηφοφόρων της ΝΔ που προβληματίζονται τώρα ως προς το τι να ψηφίσουν.
Αν όμως γυρίσουν το κεφάλι πίσω τι θα δουν;
Στα αριστερά έναν Τσίπρα που χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για τα πεπραγμένα του, δουλεύει τώρα την κοινωνία ψιλό γαζί ότι δήθεν άλλαξε, ωρίμασε και ξέρει πια πώς να κυβερνήσει.
Έναν Ανδρουλάκη που έχει θολή στρατηγική, πότε μιλώντας για αυτόνομες πορείες και πότε για «προοδευτικές διακυβερνήσεις» και μαζεύει στο ΠΑΣΟΚ κάθε καρυδιάς καρύδι.
Μια Κωνσταντοπούλου που σε λίγο θα μηνύσει ακόμα και τον εαυτό της.
Ένα ΚΚΕ μια κατηγορία μόνο του, που έχει μένει στο 1918, έτος της ίδρυσής του.
Έναν Σύριζα και μια ΝΕΑΡ που δύσκολα πια ανιχνεύονται δημοκοπικά και ψάχνουν απεγνωσμένα σανίδα σωτηρίας.
Και στα δεξιά έναν Βελόπουλο που δεν ντρέπεται να λέει τερατώδη ψέματα, τάζοντας στον κάθε πικραμένο λαγούς με πετραχήλια.
Μια Καρυστιανού που ενώ το κόμμα της διαλύεται, η ίδια επιμένει ότι θα κυβερνήσει αυτοδύναμη.
Έναν Σαμαρά που αποκαλεί τη σημερινή ΝΔ «σημιτικό υβρίδιο» όταν ο ίδιος στο δικό του κόμμα, την Πολιτική Άνοιξη, είχε δεχθεί με ανοιχτές αγκάλες τον πρώην πρόεδρο της ΕΔΑ Ανδρέα Λεντάκη, τον πρώην υπουργό του ΠΑΣΟΚ Στάθη Γιώτα αλλά και το πρώην στέλεχος του ΚΚΕ εσωτ, Χρύσανθο Λαζαρίδη.
Και μια Λατινοπούλου που το «πρόγραμμά» της εξαντλείται στο κυνήγι μαγισσών, «γύφτων» και λαθρομεταναστών.
Και τώρα ειλικρινά και μεταξύ μας.
Φαντάζεστε τον Τσίπρα πρωθυπουργό να διαχειρίζεται ταυτόχρονα πανδημία και απόπειρα εισβολής στον Έβρο με τη νεολαία Σύριζα να ζητάει επίμονα γκρέμισμα του φράχτη εκεί ;
Φαντάζεστε τον Ανδρουλάκη πρωθυπουργό να διαπραγματεύεται με την ΕΕ τα τεράστια κεφάλαια του Ταμείου Ανάκαμψης ;
Φαντάζεστε την Κωνσταντοπούλου να διαχειρίζεται την κρίση με τους Τούρκους και το Ορούτς Ρεις ;
Φαντάζεστε τον Γαβριήλ Σακελλαρίδη να διαχειρίζεται το μεταναστευτικό ;
Φαντάζεστε τον Βελόπουλο να διαπραγματεύεται τα εξοπλιστικά προγράμματα και να απορρίπτει τα F35 επειδή «παρουσιάζουν προβληματάκια» ;
Φαντάζεστε τη Λατινοπούλου να διαπραγματεύεται ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο, αμυντικές συμφωνίες με ΗΠΑ, Γαλλία και ΗΑΕ ή να δίνει οικόπεδα νότια της Κρήτης στη Chevron για εξορύξεις;
Κάντε το εικόνα και ελάτε μετά να μιλήσουμε για τα όποια λάθη του Μητσοτάκη.
Αλάνθαστοι άλλωστε πολιτικοί υπάρχουν μόνο στα νεκροταφεία και στη φαντασία μερικών.
Η ψήφος λοιπόν του ’27 θα είναι ψήφος ωριμότητας και ευθύνης. Και αν δεν θέλουμε μαυρογιαλούρους, υπάρχει ως γνωστόν και ο σταυρός προτίμησης.
https://www.liberal.gr/politiki/eikones?fbclid=IwY2xjawTvjY5wZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR55b-iA4ElltNS4JdUhUy4EXXXr6DsmKQkssql-_OTP9fagZAiZXDaDXUaAzQ_aem_pJtQ_Vku4NT_IGSyZT9neA
