Με θλίψη και θυμό διάβασα μήνυμα διευθύντριας δημοσίου σχολείου της περιοχής μας που συγχαίρει τους δύο αριστούχους αποφοίτους του σχολείου που πέρασαν στην ιατρική και την οδοντιατρική σε ξεχωριστή παράγραφο των 10 γραμμών. Έπειτα σε 4 γραμμούλες σημειώνει ότι βεβαίως συγχαίρει και τα υπόλοιπα παιδιά που πέρασαν κάπου.
Είναι ντροπή αυτή η διάκριση και διπλή ντροπή όταν γίνεται από διευθυντές σχολείων και συλλόγους καθηγητών. Αυτή η κατηγοριοποίηση των παιδιών μου είναι αποκρουστική. Είναι τιμή και περηφάνια για ένα σχολείο και μια συλλογική γιορτή, όταν βλέπει το πλήθος των μαθητών του να πετυχαίνει να μπει στα πανεπιστήμια.
Διαχωρίζοντας τους αποφοίτους σε «εκλεκτούς αριστούχους» (λόγω της “αίγλης” της Ιατρικής/Οδοντιατρικής) και «όλους τους υπόλοιπους», η διεύθυνση εμπίπτει σε μια σειρά από ατοπήματα:
● Δείχνει ελιτισμό και κάνει διακρίσεις
Δημιουργείται μια άτυπη «ιεραρχία» επιτυχίας, λες και η εισαγωγή στην Ιατρική είναι το μοναδικό άξιο πανηγυρισμού επίτευγμα, ενώ η εισαγωγή σε οποιοδήποτε άλλο τμήμα (π.χ. Πολυτεχνείο, Νομική, Φιλoσοφική, Θετικές Επιστήμες, παιδαγωγικά) είναι δεύτερης κατηγορίας.
● Ακύρωση της προσπάθειας των υπολοίπων
Κάθε μαθητής δίνει τον δικό του αγώνα με διαφορετικές αφετηρίες, κλίσεις και στόχους. Το να αφιερώνεται μια ολόκληρη παράγραφος συναισθηματικής έξαρσης («ιδιαίτερη χαρά και συγκίνηση») για δύο άτομα και να «πετιούνται» όλοι οι υπόλοιποι επιτυχόντες σε μία τυπική πρόταση, υποτιμά την προσπάθεια της πλειοψηφίας των παιδιών και των οικογενειών τους.
● Παιδαγωγικό ατόπημα από δημόσιο σχολείο
Ο ρόλος του δημόσιου σχολείου είναι να αγκαλιάζει και να επιβραβεύει τη συνολική προσπάθεια, την εξέλιξη και το ήθος όλων των μαθητών του — όχι να λειτουργεί με όρους ιδιωτικού φροντιστηρίου που «διαφημίζει» τα υψηλά μόρια για τις εντυπώσεις.
Η επιτυχία ενός παιδιού που πάλεψε για να περάσει στη σχολή της πρώτης του επιλογής έχει την ίδια ακριβώς αξία με εκείνη του μαθητή που πέρασε στην Ιατρική. Ανακοινώσεις τέτοιου τύπου δυστυχώς καλλιεργούν τον τοξικό βαθμοθηρικό ελιτισμό αντί να προάγουν τη συλλογική χαρά.
fb – Eleni Theodorou
