Προηγήθηκαν άλλες δηλώσεις του μετα τη συνάντησή του με τον Τασούλα, που διέρρευσαν μάλιστα και απρεπώς απο συνεργάτες του με non paper.
Τότε είχε εκφράσει “ανησυχίες” γιατί τα ήρεμα νερά δεν είναι τόσο ήρεμα και λέγοντας οτι η Χάγη είναι εκτός συζήτησης γιατι η Τουρκία δεν έχει υπογράψει τη Διεθνή Σύμβαση για το Δίκαιο της Θάλασσας.
Ουδέν ανακριβέστερον. Ούτε το Ισραήλ την υπέγραψε και παρ´ολα αυτά συμφώνησε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με τον Λίβανο, με τον οποίο βρίσκεται μάλιστα τυπικά και σε εμπόλεμη κατάσταση. Ανάλογη συμφωνία είχε αλλωστε υπογράψει το Ισραήλ και πριν μερικά χρόνια και με την Κύπρο με βάση τις πρόνοιες της Σύμβασης.
Οπως του απάντησε ο καθηγητής Χ.Ροζάκης, η Διεθνής Σύμβαση δεσμεύει εθιμικώ δικαίω ακόμα και τα μέρη που δεν την έχουν υπογράψει.
Και τον Ροζάκη ούτε Μητσοτακικό τον λές, ούτε νεοδημοκράτη. Ο άνθρωπος διετέλεσε άλλωστε υφυπουργός Εξωτερικών του Σημίτη.
Παρ’όλα αυτά χαρακτήρισε την πρόσφατη επίσκεψη Μητσοτάκη στην Άγκυρα, ως “επιτυχία της διπλωματίας”.
Σήμερα ο Σαμαράς με νέες δηλώσεις του, νομίζει πως ανακάλυψε την πυρίτιδα γιατί στις συμβάσεις με τη Chevron, μπήκαν ρήτρες με βάση τις οποίες η εταιρία μπορεί να αποχωρήσει απο περιοχές που κριθούν οτι δεν αποτελούν μέρος της ελληνικής ΑΟΖ ή υφαλοκρηπίδας. Κάτι που ο ίδιος εντελώς λανθασμένα χαρακτηρίζει “δυνητική εκχώρηση κυριαρχικών δικαιωμάτων”.
Αλλά τα οικόπεδα στη Chevron, δόθηκαν με βάση το νόμο Μανιάτη του 2011-που υπήρξε και υπουργός του Σαμαρά-και που καθόριζε τα απώτατα όρια της ελληνικής ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας με βάση την αρχή της μέσης γραμμής.
Τα απώτατα όμως όρια κατα την άποψη της Ελλάδας, δεν σημαίνουν και τα τελικά.
Αν η Λιβύη δεχθεί να πάμε στη Χάγη, οι γραμμές πιθανότατα θα χαραχτούν λίγό παραπάνω καθώς οι αντικείμενες ακτές της Λιβύης είναι πολλαπλάσιες σε μήκος απο την Κρήτη, έτσι ώστε να προκύψει το λεγόμενο “ευθύδικο αποτέλεσμα”.
Το ίδιο άλλωστε ακριβώς έγινε και στις διαπραγματεύσεις και με την Αίγυπτο και με την Ιταλία όπου πήραμε μεν πολλά αλλά οχι το μέγιστο που διεκδικούσαμε. Ενώ αντίστοιχες νομολογίες της Χάγης υπάρχουν σε πάμπολλες τέτοιες περιπτώσεις οπως αυτές της Μάλτας-Λιβύης και Λιβύης-Τυνησίας.
Τι περίμενε δηλαδή ο Σαμαράς απο ένα κολοσσό οπως η Chevron ; Να επενδύσει τα ωραία της λεφτά σε περιοχές όπου διμερείς διαπραγματεύσεις ή η Χάγη κρίνουν τελικά οτι δεν μας ανήκουν ; Γιατί μόνο οι ερευνητικές γεωτρήσεις θα υπερβούν σε κόστος τα 100 εκατομμύρια δολλάρια.
Δεν τα ξέρει αυτά ο Σαμαράς που εκτός απο πρωθυπουργός διετέλεσε και υπουργός εξωτερικών ;
Φοβάμαι οτι τα ξέρει και μάλιστα πολύ καλά.
Αλλά μπρος στα κάλλη-να χτυπήσει παντί τρόπω τον Κυριάκο-τί είναι ο πόνος ;
fb – Kyriakos Berberidis
