Δεν αντιλαμβάνομαι την οργή της κυρίας Καρυστιανού για τον έλεγχο του ΣΔΟΕ στα γραφεία του Συλλόγου Συγγενών Θυμάτων, τον οποίο μάλιστα χαρακτηρίζει και “δόλιο χτύπημα”.

Αν είναι όλα καθαρά, τι έχει να φοβηθεί η ίδια ;
Και ποια η λογική να γίνεται σχετικοποίηση με άλλες υποθέσεις με “φακέλους – φωτιά και απώλειες δισεκατομμυρίων”, που παραμένουν ανεξέλεγκτες όπως ισχυρίζεται η ίδια ; Και πώς ακριβώς το γνωρίζει αυτό ;
Και εν πάση περιπτώσει, υπαινιγμούς για αδιαφανή χρήση των πόρων του Συλλόγου, άφησε πρώτος ο κύριος Πλακιάς, ένας εκ των συγγενών των θυμάτων.
Υποτιθέσθω λοιπόν ότι γίνεται ο έλεγχος και ότι όλα έχουν καλώς. Γιατί δεν αποδίδονται τα χρήματα που μαζεύτηκαν, στους υπόλοιπους συγγενείς ;
Αυτός δεν ήταν και ένας από τους σκοπούς σύστασης του εν λόγω Συλλόγου ;
Γιατί όπως καταγγέλλουν αρκετοί συγγενείς, εδώ και τρία σχεδόν χρόνια δεν έχουν πάρει δραχμή τσακιστή.
Εκτός φυσικά αν η κυρία Καρυστιανού κρατάει τα χρήματα για να πληρώσει τους ξένους πραγματογνώμονες για τις εκταφές που αιτήθηκε η ίδια και μερικοί άλλοι και τους εξειδικευμένους ελέγχους που απαιτούνται. Εκταφές που ενώ όμως εγκρίθηκαν εδώ και καιρό, για κάποιον μυστηριώδη λόγο που δεν εξηγεί η κατά τ´άλλα λαλίστατη αυτή κυρία, δεν πραγματοποιούνται.
Ας αφήσει λοιπόν κατά μέρος την οργή και ας επιτρέψει στο ΣΔΟΕ να κάνει τη δουλειά του.
Γιατί η αντίδρασή της δείχνει ελαφρώς περίεργη, αν όχι ενοχική.
Και όπως έλεγε ο Φρόιντ, όταν υπάρχουν ενοχές, γίνονται συνήθως επιθετικότητα.

fb – Kyriakos Berberidis

Σχετικές δημοσιεύσεις