Από που να ξεκινήσω Γιάννη.
Η χαρά μου μεγάλη γιατί ξανάγινα φοιτητής με το βιβλίο σου. Μέχρι 3:40 την νύχτα διάβαζα τις ευχαριστίες σου στο τέλος του βιβλίου και τα ονόματα των γονιών σου ξανά και ξανά. Σαν να έδινα Ντόκα στο Πανεπιστήμιο, κοίταζα κλεφτά πριν κοιμηθώ κάποιους τύπους για να λύσω την επόμενη τις ασκήσεις. Και τελικά όπως και τότε δεν έκλεινε το μάτι. Άυπνος. Την άλλη μέρα το βιβλίο το τελείωσε με μιας και μια κυρία που εργάζεται σε εμάς. Μονορούφι και αυτή. Καλά τα είπαμε την επόμενη και σε όλα συμφωνούσαμε.
Η κυρα-Βούλα πήρε την μεγάλη αγάπη την δική σου αλλά και την δική μας. Μα και την μάνα που σε γέννησε αγαπήσαμε μέσα από τις γραμμές του ” Μάνα που ζω ”
Φυσικά θέλεις να μείνεις εκεί που μεγάλωσες. Φυσικά. Πρέπει όμως να μαλακώσεις τον Γιάννη και να μείνεις με την καρδιά δοσμένη στις δυο σου μάνες.
Γιάννη Γιάννη Γιάννη…
Τέτοιο αγώνα στα 66 χρόνια μου δεν είχα ξαναδιαβάσει ότι μπορεί να κάνει κάποιος. Ναι φίλε στο μυαλό μου είσαι κάτι άλλο. Δεν μπορώ να πω αν μπορούν να τον κάνουν ή να τον αντέξουν πολλοί. Για αυτό πιστεύω ότι έκανες άθλο. ΝΑΙ ΑΘΛΟ. ΜΕΓΑΛΟ ΑΘΛΟ.
Άθλο μαζί σου και η κυρά-Βούλα. Άθλο και οι φίλοι σου άθλο και ο Θεός που σε άκουγε και σε οδηγούσε. Φίλε μου έκανες τον εαυτό σου Αστυνομικό ερευνητή και θα πρέπει να το σκεφτείς καλά ότι μπορείς πολλούς να τους βοηθήσεις. Ναι αυτός ο αγώνας ήταν ” το θέλω σου ” για την ήρεμη συνέχιση της ζωής σου. ΜΠΡΑΒΟ σου. Καταλαβαίνει ο καθένας, που πρέπει να διαβάσει το βιβλίο σου, τι κρύβετε τελικά μέσα μας. Φίλοι και φίλες το μέσα μας αν το ξεσηκώσουμε γυρνά ανάποδα την πλάση. Ο Γιάννης αυτό έκανε όλα αυτά τα χρόνια. Γράφω ΜΠΡΑΒΟ του αν και αυτό είναι ελαχιστότατο.
ΓΙΑΝΝΗ είσαι ένας μεγάλος νικητής. Ζήσε ευχάριστα με την κόρη σου τα αδέρφια σου τις μάνες φυσικά και με τον καθαρό αέρα του χωριού.
” Έδωσες λίγο χρόνο στον χρόνο και σε έκανε σοφότερο ” και να ξέρεις ” οι απαντήσεις που σου έδωσε η ζωή απλώς γεννούν καινούργια ερωτήματα ”
ΠΑΝΟΣ ΛΥΤΡΑΣ
