ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Ρε σύντροφοι, να ξεκαθαρίσω κάτι σχετικά με τις πολιτικές μου πεποιθήσεις, για να μην μου κάνουν αιτήματα φιλίας άνθρωποι που θα απογοητευτούν οικτρά, αργότερα και θα με χαρακτηρίσουν “προδότη”, γιατί “άλλη τους έδειξα, κι άλλη τους έμπηξα”.
Δεν είμαι Δεξιός, βρε μαναράκια μου, με την κλασσική έννοια του όρου, “Πατρίς-Θρησκεία-Οικογένεια, Καραμανλής, Σαμαράς και τα μυαλά στα κάγκελα, κουμμούνια θα γίνετε σαπούνια, ζήτω ο Εθνικισμός”. Έχω μεγάλες αισθητικές (αλλά και ιδεολογικές) διαφορές από αυτό τον χώρο για να νιώθω άνετα, συγχρωτιζόμενος με κάθε λογής φανατικό. Θεωρώ ό,τι πιο σιχαμερό στην πολιτική σκηνή τον Βελόπουλο και τα παπαγαλάκια του.
Δεν είμαι Πασόκος, επειδή σε πολλά θέματα έχω παραδεχτεί ότι είμαι χαζός, όπως για παράδειγμα στο να δικτυώνομαι, να κάνω κολλητηλίκια με “παράγοντες”, να εξασφαλίζω θέσεις και προνόμια και να κάνω λαμογιές. Και μετά, ανέκαθεν η συνομοταξία των συνδικαλιστάδων, αραγμένων στις ψαροταβέρνες με τις πεντάκιλες συναγρίδες και το ύφος “ξέρεις ρε, ποιος είμαι εγώ;” με απωθούσαν για να τους κάνω παρέα.
Συριζελασίτης δεν θα μπορούσα να είμαι, ακόμα κι αν ο Άχαστος Ηγέτης την εποχή της παντοδυναμίας του με διόριζε Πρόεδρο της Βουλής και μου έδινε τη σύμβαση του Ελληνικού και της αναβάθμισης των F-16 μαζί. Ο φανατισμός, η ιδεοληψία, ο εθνομηδενισμός, οι ταξικοί διαχωρισμοί και η λάσπη, από άτομα που αν έμεναν εκτός Βουλής θα τους έτρωγαν οι αρουραίοι, δεν κάθεται καλά στο στομάχι μου. Όχι επειδή είναι γιαλατζί αριστεροί, αλλά επειδή είναι το απόσταγμα του σκουπιδοτενεκέ της Μεταπολίτευσης.
Ούτε ΚΚΕ βέβαια θα μπορούσα να ψηφίζω, γιατί με χωρίζει μια άβυσσος από τον τρόπο που σκέφτονται, από την ξύλινη γλώσσα τους και από την ψόφια ιδεολογία που προσπαθούν να κρατήσουν ζωντανή και να την περιφέρουν, σαν την ταινία “Weekend at Bernie’s”.
Ναι, ομολογώ ότι είμαι κάπως πιο επικριτικός απέναντι στην Αριστερά, γιατί φέρει μεγαλύτερο φορτίο Υποκρισίας και εμπάθειας και αυτά είναι που με ενοχλούν. Δυστυχώς, ο Ηλίας Ηλιού, ο Γρηγόρης Λαμπράκης, ο Αντρέας Λεντάκης, ο Μιχάλης Παπαγιαννάκης και ο Λεωνίδας Κύρκος έχουν ξεχαστεί ακόμα και από τους ίδιους.
Είμαι από αυτούς που θα ήταν ευτυχείς να μην ξανακούσουν ποτέ άλλη μια ιστορία ή μύθο από τον Εμφύλιο και να αφήσουν τα φαντάσματα του Άρη ή του Ζέρβα να σβήσουν στη λήθη, συγχωρεμένα για τις αμαρτίες τους.
Στην ουσία είμαι ένας πολιτικοποιημένος απολιτικός, που θεωρεί ότι ΟΛΕΣ οι δογματικές ιδεολογίες που αποφασίζονται σε Συνέδρια που συμμετέχουν άτομα με ιδιοτελείς σκοπούς, έχουν πεθάνει και έχουν βρωμίσει από το βάρος των αμαρτημάτων τους και ο κόσμος μας πρέπει να μάθει να κυβερνιέται με βάση τη Λογική, την Ανθρωπιά και τη Συμμετοχή όλων των πολιτών, όχι ως μονάδες κομματικών σχηματισμών, αλλά ως υπεύθυνα όντα απέναντι στην οικογένεια και στους συνανθρώπους τους.
Άλλωστε, αν απεκδύσεις τους περισσότερους από το φερετζέ της Ιδεολογίας τους, αυτό που θα μείνει να συγκρίνεις είναι οι ανθρώπινες ποιότητές τους, κι εκεί αποδεικνύονται θλιβερά ανεπαρκείς.
Ούτε και ιδιαίτερα θρήσκος είμαι, πιστεύω ότι το ποτάμι που μας χωρίζει από το Επέκεινα, έχει πολλές γέφυρες, όχι μόνο μία, ενώ οι Δογματικές ερμηνείες των θρησκειών έχουν 15 αιώνες να πάρουν νέα δεδομένα υπόψη, από την εποχή του Μεσαίωνα. Σαν να προσπαθείς να εξηγήσεις την ιατρική από γραπτά του Γαληνού και του Αβικέννα.
Ο Πατριωτισμός, ο Ανθρωπισμός και ο Αλτρουϊσμός ΔΕΝ έχουν κομματικά ή ταξικά πρόσημα, παρά μόνο Ηθικά. Μέχρι λοιπόν να επικρατήσουν αυτά (χλωμό το βλέπω), θα επιλέγω εκείνες τις προτάσεις που βρίσκονται πιο κοντά στην Πραγματικότητα και τη Λογική και γι’ αυτό έχω κάνει τις παρούσες επιλογές μου, για τις οποίες διατηρώ το δικαίωμα μελλοντικής αλλαγής.
Ίσως να φταίει το ελάττωμά μου να δουλεύω από 12 χρονών παιδί και να μην έχω σκοπό να πάρω σύνταξη, τώρα κοντά….
Τώρα μπορείτε χαρωπά να αρχίσετε να με διαγράφετε, ως αποτυχημένο ομοϊδεάτη. Είμαι αυτό που τα συντρόφια θα αποκαλούσαν “lumpen sapiens” και αν το σκεφτείτε, το ίδιο είστε και οι πιο πολλοί από εσάς.
Φιλούθκια και Venceremos (που λέει κι ο Ρέμος)
