Οι περισσότεροι από εμάς μεγάλωσαν σε ταπεινές φτωχογειτονιες, με γονείς που στερουνταν βασικής μορφωσης, επειδή ήταν παιδιά της κατοχής και του εμφυλιου πολέμου.
Εμείς μάθαμε να αγαπάμε την πατρίδα, την οικογένεια, να πιστεύουμε στα θεία, είχαμε σεβασμό στους θεσμούς και στους μεγαλύτερους ,διαβάσαμε την Διαπλαση των παίδων του Γρ.Ξενοπουλου…..
Μεγαλώσαμε με ρεμπέτικα, Τσιτσανη, Λοιζο, Χατζηδακη, Θεοδωράκη, Ξαρχακο, Νταλάρα, Καζαντζιδη, Βοσκοπουλο, Πουλοπουλο, Μαρινελλα, Βανου, Μοσχολιου, Αλεξίου αλλά και νέο κύμα και με James Brown,Bomb Marley και όλους τους τιτανες από το 1950.
Στην νεοφερτη τότε τηλεόραση είδαμε Μάχη, Άγρια δύση, χαι σαπαραλ, Χαβάη 5-0, επικίνδυνες αποστολές, σύγχρονη γενιά, φιουρι, λασση, λοου ρειντζερ, λούνα παρκ, η γειτονιά μας….. ακούσαμε Θεία Λένα, το σπίτι των ανέμων, μείνε κοντά μου αγαπημένη.
Μεγαλώσαμε με το φεστιβάλ Θεσσαλονίκης , τα αναψυκτηρια και τις μπουατ.
Υπηρετησαμε την πατρίδα οι περισσότεροι από 22-32 μήνες έχοντας την αίσθηση του εθνικού καθηκοντος!!!!! ! Είχαμε ινδαλματα τους κορυφαίους αθλητές της ομάδας που αγαπουσαμε…..
H αλήθεια είναι ότι απορώ, πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε…
Ήμασταν μια γενιά σε αναμονή:
περάσαμε όλη την παιδική μας ηλικία περιμένοντας.
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.
Κάθε Σάββατο απαραίτητα κάναμε μπάνιο στην σκάφη, με πράσινο σαπούνι και με αλυσιβα κάποιοι για μεταξενια μαλλιά.
Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή…Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα ζωντανοί…
Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες ασφαλείας και αερόσακους.
Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα με ένα μικρό αυτοκίνητο, όσοι διέθεταν.
Δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής θέσης».
Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά..
Ανεβαίναμε στα ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ, καβαλάγαμε μοτοσυκλέτες χωρίς δίπλωμα.
Οι κούνιες ήταν φτιαγμένες από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.
Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια.
Περνάγαμε ώρες κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα.
Παίζαμε «μακριά γαϊδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..
Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα στους δρόμους.
Κανείς δεν μπορούσε να μας βρει.
Τότε δεν υπήρχαν κινητά.
Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»
Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν έτρεχε τίποτα.
Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα..
Δεν υπήρχε κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλο και μάθαμε να το ξεπερνάμε.
Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν παχύσαρκοι.
Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα.
Καμιά φορά κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι.
Τα πόδια μας ήταν γεμάτα πληγές που έκλειναν μόνες τους, κάνοντας καπαλο.
Παίζαμε στη γειτονιά ποδόσφαιρο, κάναμε στίβο, παίζαμε τρίγωνο, καπετάνιο, μπαζ με τα γιαλενια μας, πηγαίναμε οι περισσότεροι στο κατηχητικο κι ας μην πηγαίναμε όλοι εκκλησία. Εμείς μάθαμε πατριδογνωσια, είχαμε ιχνογραφια, φυτολογιο και κόντρα πλακέ που κατασκευαζαμε διάφορα.
Παίζαμε μονοπολη, γκρινιαρη,φιδάκι, ντάμα, σκάκι, φωτεινό παντογνωστη και νιωθαμε ευτυχία.
Κάναμε συλλογή γραμματοσημων και γεμιζαμε άλμπουμ με φωτογραφίες ποδοσφαιριστων από τις σοκολατες Μελο,διαβαζαμε Μπλεκ, Λουκι λουκ, Σεραφινο, Τιραμολα, Ομπραξ, Αγόρι, μικρό ήρωα, Μίκυ μαους,αλλά και Καρκαβιτσα, Παπαδιαμαντη, Καζαντζάκη, Κονδυλακη, Σεφερη,Ριτσο, Ελύτη, Πηνελόπη Δελτα,Ιουλιο Βερν, Μενελαο Λουντέμη, Αντώνη Σαμαρακη, Χρονη Μισσιο,Διδω Σωτηρίου.
Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια, βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet,είχαμε μπιλιάρδο, ποδοσφαιρακι, φλιπερ!!
Εμείς είχαμε φίλους.. κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε..
Καμιά φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί αφού συναντιόμασταν παίζαμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα,ξυλικι,τα μήλα, σχοινακι, λάστιχο μέχρι εκεί έφτανε η τεχνολογία.
Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και παίζοντας.
Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα..
Χάσαμε χιλιάδες μπάλες ποδοσφαίρου.
Πίναμε νερό κατευθείαν από το λάστιχο οχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους πάνω στη βρύση.
Κυνηγούσαμε κολυσαύρες και πουλιά με αεροβόλα στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.
Πηγαίναμε με το ποδήλατο σουζα, τρέχοντας μέχρι τα σπίτια των φίλων και τους φωναζαμε από τον χωματοδρομο.
Φανταστείτε το!
Χωρίς να ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο σκληρό αυτό κόσμο!
Χωρίς κανέναν υπεύθυνο!
Πώς τα καταφέραμε;
Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την ήττα.
Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να περάσουν όλοι,οι μεταξεταστεοι έδιναν τον προσεχη Σεπτέμβριο.Η σχολική μας ζωή,ήταν συνεχείς εξετάσεις.Διοργανωναμε πάρτι στα σπίτια και το καλοκαίρι στις ταράτσες και σεβομασταν τα κορίτσια, τα προσεχαμε!!
Χριστούγεννα, Πρωτοχρονιά και Φώτα λέγαμε τα κάλαντα χωρίς συνοδεια κι όλες οι πόρτες ανοιγαν.
Κάποιοι έκαναν διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαν ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντηλιακή κρέμα με δείκτη προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας.
Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με ένα αγκίστρι και μια πετονιά.
Ρίχναμε τα κορίτσια κυνηγώντας τα, όχι πιάνοντας κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας.
Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε…!
Επιβιώσαμε!!😊😊 Χρόνια πολλά σε όλους!!
από το fb – Βασίλης Χονδρόπουλος
