Το 1976 μετά την κρίση με το τουρκικό ερευνητικό Χόρα, Κωνσταντίνος Καραμανλής και Σουλειμάν Ντεμιρέλ συναντήθηκαν στη Βέρνη και υπέγραψαν το ομώνυμο Πρωτόκολλο που προέβλεπε αποχή απο έρευνες σε διεθνή ύδατα πέραν δηλαδή των 6 μιλίων μέχρις ότου υπάρξει συμφωνία για οριοθέτηση.
Συμφώνησαν επίσης σε προσφυγή στη Χάγη για ΟΛΑ τα προβλήματα του Αιγαίου, συμπεριλαμβανομένων τότε των χωρικών υδάτων, της υφαλοκρηπίδας και του εναέριου χώρου. ( η έννοια της ΑΟΖ δεν υπήρχε τότε και ήρθε αρκετά αργότερα με τη Διεθνή Διάσκεψη του Montego Bay).
Ο Ντεμιρέλ υπαναχώρησε, ο Καραμανλής προσέφυγε μονομερώς στη Χάγη, η προσφυγή απορρίφθηκε, τα προβλήματα παρέμειναν.
Σε μιά άλλη συνάντηση με τον Ετσεβίτ ένα χρόνο νωρίτερα, ο Καραμανλής καθησύχασε τον τούρκο ομόλογό του λέγοντας οτι η Ελλάδα δεν θεωρεί το Αιγαίο ελληνική λίμνη, ούτε αγνοεί τα νόμιμα συμφέροντα της Τουρκίας εκεί.
Το 1988 ο Ανδρέας Παπανδρέου, μετα την κρίση του Σισμίκ, συναντήθηκε με τον Τουργκούτ Οζάλ στο Νταβός και επαναβεβαίωσαν το Πρωτόκολλο της Βέρνης, συμφωνώντας να απέχουν οι δύο χώρες απο έρευνες πέραν των 6 μιλίων έως ότου οριοθετηθούν οι θαλάσσιες ζώνες.
Οι διμερείς σχέσεις εξομαλύνθηκαν και ο Παπανδρέου-που πάντα του άρεσαν οι νεολογισμοί αυτού του είδους-εφηύρε τότε τον όρο “μή πόλεμος”.
Το 1997 ο Κώστας Σημίτης συναντήθηκε πάλι με τον Σουλειμάν Ντεμιρέλ που στο μεταξύ είχε επανέλθει στην εξουσία και προχώρησαν στη συμφωνία της Μαδρίτης όπου η Ελλάδα μεταξύ άλλων αναγνώρισε “ζωτικά συμφέροντα” της Τουρκίας στο Αιγαίο.
Ενδιάμεσα μεσολάβησε η επικύρωση της Διεθνούς Σύμβασης του Δικαίου της Θάλασσας ( ΔΣΔΘ) που πράγματι προβλέπει επέκταση χωρικών υδάτων μέχρι τα 12 μίλια, δίνει δικαίωμα ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας σε νησιά και νησίδες με οικονομική ζωή αλλά προβλέπει επίσης και συγκεκριμένη διαδικασία οριοθέτησης ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδας σε περιοχές θαλάσσιας στενότητας όπως το Αιγαίο.
Προβλέπει ομως και κάτι άλλο που τείνουμε να ξεχνάμε και είναι η εναρμόνιση των χωρικών υδάτων και του εναέριου χώρου και είναι ένα σημείο στο οποίο σήμερα υπάρχει πρόβλημα.
Και λαμβάνοντας υπόψη όλα τα παραπάνω, διερωτάται κανείς με ποιά λογική εγκαλείται ο Κυριάκος για υποτιθέμενες “παραχωρήσεις” ενόσω δεν έχει αποστεί της εθνικής γραμμής ούτε χιλιοστό ;
Πολύ δε περισσότερο όταν :
-Συμφώνησε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με την Ιταλία, ενεργοποιώντας μιά διαδικασία που χρόνιζε ήδη απο το 1977.
-Συμφώνησε ΑΟΖ και υφαλοκρηπίδα με την Αίγυπτο, έστω και για το τμήμα δυτικά του 28ου μεσημβρινού.
-Επέκτεινε τα χωρικά ύδατα στο Ιόνιο στα 12 μίλια.
-Έκανε τρείς αμυντικές συμφωνίες με τις ΗΠΑ, τη Γαλλία και τα ΗΑΕ ενώ αναβαθμίζει σε στρατηγική τη σχέση της με την Ινδία.
-Διαχειρίστηκε εξαιρετικά την υβριδική επίθεση με την απόπειρα εισβολής στον Έβρο και επεκτείνει το φράχτη εκεί ώστε να καλύψει όλο σχεδόν το μήκος των συνόρων.
-Έδωσε άδειας για εξορύξεις στα νότια και δυτικά της Κρήτης.
-Πέτυχε μηδενικές παραβιάσεις και παραβάσεις στο Αιγαίο την τελευταία διετία με τρομακτική οικονομία στα καύσιμα αλλά και αποφυγή στην καταπόνηση πληρωμάτων και αεροσκαφών.
-Και εξοπλίζει τέλος την Ελλάδα σαν αστακό με στόχο ως το 2030 να αποκτήσει υπεροπλία σε θάλασσα και αέρα.
Δεν περίμενε φυσικά ν´ακούσει ένα μπράβο απο την αντιπολίτευση αλλά αυτά που συμβαίνουν τον τελευταίο καιρό με την άδικη, ανυπόστατη και ανιστόρητη κριτική ακόμα και εκ των έσω, είναι μάλλον πρωτοφανή.
Διανοήθηκε ποτέ κανείς να αμφισβητήσει τον πατριωτισμό ενός Καραμανλή, ενός Παπανδρέου ή έστω ενός Σημίτη ;
Τόλμησε ποτέ κανείς στο παρελθόν να μιλήσει για “μυστική διπλωματία” όταν είχαν γίνει 64 γύροι διερευνητικών επαφών επι πέντε διαφορετικών κυβερνήσεων και δεν είχε διαρρεύσει ποτέ το παραμικρό ;
Και καλώς φυσικά δεν είχε διαρρεύσει γιατί έτσι γίνονται οι σοβαρές διακρατικές συζητήσεις, το περιεχόμενο δεν συζητιέται στα πρωινάδικα.
Τί το λιγότερο πατριωτικό έχουν τα “ήρεμα νερά” του Κυριάκου απο το “μή πόλεμος” του Παπανδρέου ;
Τί το λιγότερο πατριωτικό έχει η πρόσφατη δήλωση της Ντόρας οτι “το Αιγαίο δεν είναι ελληνική λίμνη” με την παρόμοια δήλωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή στον Ετσεβίτ, που ειπώθηκε μάλιστα και επίσημα ;
Αλλά και πώς δηλαδή θα μπορούσε να είναι διαφορετικά οταν η Τουρκία έχει χίλια χιλιόμετρα ακτογραμμής αλλά και δυό νησιά στο Αιγαίο, Ίμβρο και Τένεδο ;
Και το να σπεκουλάρουν στα εθνικά θέματα οι απατεώνες υπεραπατριώτες και γραφικοί της ακροδεξιάς, είναι ας πούμε εν μέρει κατανοητό.
Γιατί αν το δούμε εντελώς κυνικά, αυτό πουλάνε και απευθύνονται σ´ενα κοινό χαμηλών απαιτήσεων, για να μην πούμε και χαμηλής νοημοσύνης.
Αλλά το να εκφράζουν παρόμοιες “ανησυχίες” και πρώην πρωθυπουργοί που έχουν χειριστεί παρόμοια θέματα στο παρελθόν, είναι διπλά ασυγχώρητο εκτός φυσικά απο εθνικά επιζήμιο.
Ενθαρρυντικό πάντως είναι το γεγονός οτι τουλάχιστον δύο άλλοι πρώην πρωθυπουργοί αλλά και όλοι όσοι διετέλεσαν υπουργοί εξωτερικών, τήρησαν πολύ προσεκτική στάση και απέφυγαν τις μεγαλοστομίες και τις ανέξοδες πατριωτικές κορώνες. Και αυτό δεν πέρασε απαρατήρητο.
Σε τελευταία ανάλυση, και όσο κι άν η λέξη “συμβιβασμός” συνδέεται συνειρμικά με κάτι οχι ιδιαίτερα ευχάριστο, η χώρα αυτή πρέπει κάποτε να βρεί την ωριμότητα και να επιλέξει μεταξύ του ρεαλιστικού και του ανέφικτου.
Ο δυνητικός πλούτος των θαλασσίων ζωνών μας παραμένει εδώ και χρόνια ανεκμετάλλευτος γιατί αυτές δεν εχουν ακόμα οριοθετηθεί. Και οριιοθέτηση χωρίς συμφωνία με τα αντικείμενα και παρακείμενα κράτη, είναι δυστυχώς όνειρο απατηλό. Αυτό άλλωστε προβλέπει και το διεθνές δίκαιο που συχνά επικαλούμαστε.
Εκτός φυσικά αν υπάρχουν μαγικές λύσεις που εγγυώνται και την πίτα ολόκληρη και το σκύλο χορτάτο.
Αλλά τότε αυτοί που το ισχυρίζονται θα πρέπει να εξγηγήσουν γιατι δεν τις επέβαλαν όταν είχαν την ευθύνη της διακυβέρνησης της χώρας και απεναντίας προτίμησαν τις κουμπαριές.
Μέχρι τότε λοιπόν, ας σιωπήσουν. Γιατι και η τζάμπα μαγκιά έχει κι αυτή τα όριά της. Που όταν κανείς τα ξεπερνά, γίνεται γραφικός.
ΚΥΡΙΑΚΟΣ ΜΠΕΡΜΠΕΡΙΔΗΣ
