Παραφράζοντας το ρητό του Αριστοτέλη πως από την πολιτική πρέπει να φεύγεις όπως από ένα συμπόσιο, ούτε διψασμένος ούτε μεθυσμένος, ο Αντώνης Σαμαράς είναι η ζωντανή απόδειξη του τι συμβαίνει όταν κάποιος μένει στο τραπέζι αφού έχουν μαζέψει τα πιάτα, έχει σβήσει το φως και το μαγαζί έχει κλείσει. Δεν μπορεί να σηκωθεί, δεν μπορεί να αποδεχτεί ότι τελείωσε, και συνεχίζει να βαραίνει τον χώρο με ένα μένος που πια δεν έχει ούτε πολιτική βάση ούτε λογική. Γιατί ας μην κοροϊδευόμαστε. Ο Σαμαράς δεν είναι απλά ένας πολιτικός που “δεν τα κατάφερε”. Είναι ο άνθρωπος που συνέβαλε στο να φτάσει η ΝΔ στο χειρότερο σημείο της. Είναι ο άνθρωπος που λόγω της δικής του διακυβέρνησης , άνοιξε τον δρόμο στον Αλέξη Τσίπρα. Είναι ο άνθρωπος που με την παταγώδη του αποτυχία έκανε την αριστερά κυβέρνηση. Με λίγα λόγια: όχι απλά έφτασε χαμηλά η παράταξη επί των ημερών του , αλλά έκανε τον Τσίπρα πρωθυπουργό. Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να δίνει σιωπή και όχι στόμφο. Αλλά ο Σαμαράς δεν αντέχει τη σιωπή. Χρειάζεται το χειροκρότημα που δεν θα ξανακούσει. Και φυσικά, μέσα σε όλα αυτά, υπάρχει το προσωπικό του μένος απέναντι στην οικογένεια Μητσοτάκη. Ξεκινώντας από τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, όπου ήταν ο βασικός παράγοντας της αποστασίας και της πτώσης της κυβέρνησης στις αρχές του ’90. Αυτό δεν το ξεχνάει κανείς ιστορικά. Η ρίζα αυτού του πολέμου δεν είναι πολιτική. Είναι εμμονή. Και η ίδια εμμονή συνεχίζεται σήμερα, με άλλη γενιά, προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Δεν είναι ιδεολογική σύγκρουση. Είναι προσωπική. Και το προσωπικό έχει πια καταντήσει τοξικό. Ο Σαμαράς, αντί να φύγει από την πολιτική με μέτρο, έφυγε με πίκρα που μετατρέπεται σε κακία. Σαν φάντασμα που εμφανίζεται κάθε τόσο για να υπενθυμίσει όχι τη σοφία του, αλλά το παρελθόν των επιλογών του. Μόνο που εκεί που κάποτε έριχνε κυβερνήσεις, τώρα ρίχνει σκιές. Και αυτό δεν είναι δύναμη. Είναι τραγικότητα.
fb – Λενια Λιωση
