Ο Ανδρέας Τετέι ενσαρκώνει μια όμορφη ιστορία η οποία έχει την πορεία ενός πραγματικού παραδείγματος προς μίμηση για τα μικρά παιδιά, μετατρέποντας τον εαυτό του σε ιδανικό είδωλο.
Όλα γίνονται για κάποιο λόγο. Όλους τους μαθαίνουμε για κάποιο λόγο. Το ποιος είναι αυτός, καθορίζει το για πόσο και πώς θα τους θυμόμαστε και θα τους έχουμε στην ψυχή μας. Ο Ανδρέας Τετέι είναι ακόμη παιδί. «Χτίζει» τη ζωή και την καριέρα του. Ίσως να είναι της μοίρας του γραφτό, ίσως να είναι τόσο έξυπνος που γνωρίζει καλά την κατάλληλη στιγμή. Ό,τι κι αν ισχύει, το χειροκρότημα είναι αυτό που αυθόρμητα τον συνοδεύει.
Ένα παλικάρι χαμογελαστό. Χωρίς μιζέριες, άσχημες αναμνήσεις, δίχως να θέλει να «πουλήσει» τις δεδομένες δυσκολίες που μπορεί να είχε στο δρόμο του. Πείσμα, θέληση, διάθεση και χωρίς να επιτρέψει σε καμιά αναποδιά να τον «λυγίσει». Ακόμη και τις αναποδιές, τις μετέτρεψε σε προνόμιο. Φτάνοντας να πετύχει αυτό που ζει τώρα.
Το ξεκίνημά του στον Παναθηναϊκό μοιάζει στους φιλάθλους ως η αρχή της πορείας του. Δεν είναι έτσι όμως. Από τις γειτονιές της Κυψέλης που είναι το σπίτι του, την Κηφισιά που έγινε η Ιθάκη του, μέχρι το άλμα που άξιζε πέρα για πέρα. Τα δάκρυα αναγνώρισης για όσα αφήνει. Παρότι ήξερε πως είναι… γραμμένο στο άστρο του το παραπάνω, έμαθε να εκτιμά, να σέβεται, να νοιάζεται και να αγαπά.
Γι’ αυτό ακριβώς ο Ανδρέας Τετέι είναι ένα πρότυπο που αξίζει να έχουν τα παιδιά. Ειδικά στον Παναθηναϊκό, μετατρέπεται σε αυτόν που οι πατεράδες και οι μανάδες, θα αξίζει να τον επιλέγουν ως το όνομα στην πλάτη για τη φανέλα που θα παίρνουν στα παιδιά τους. Όχι όμως για το ξεχωριστό «7», αλλά για το σπουδαίο Τετέι.
Έχει ανάγκη ο αθλητισμός και η κοινωνία μας, ανθρώπους πραγματικούς «μαχητές» στον τομέα τους. Όπως είναι «αγρίμι» στον αγωνιστικό χώρο. Έχει ακόμη περισσότερη ανάγκη, παιδιά χαμογελαστά. Τα οποία ακόμη και στην «έκρηξή» τους, με μεγάλη μεταγραφή, πλούσιο συμβόλαιο, κλήση στην Εθνική ομάδα, το πρώτο που σκέφτονταν ήταν η μητέρα τους. Δοξάζοντας τις θυσίες της.
Το χρώμα του δέρματός του, για πολλούς ήταν θέμα «στοχοποίησης». Ακόμη κι όταν ήταν ποδοσφαιριστής, πριν ξεκινήσει να… σαρώνει στη Super League. Δεν άφησε να του γεννηθεί κανένα μίσος, κανένας αρνητισμός. Στοιχεία που θα γεννούσαν μίσος και αρνητισμό αν τα μετέδιδε έστω κι άθελά του. Ούτε ίχνος αλαζονείας, ούτε ίχνος… ψωνισμού. Μόνο χαμόγελο, ευγνωμοσύνη για τους ανθρώπους που έζησε δίπλα τους στην ποδοσφαιρική ζωή του και έγιναν μια ξεχωριστή οικογένεια.
Από τα ρατσιστικά σχόλια εναντίον του στο γήπεδο, στο να τον αποθεώνει ένα γήπεδο όταν μπήκε αλλαγή στην Εθνική ομάδα. Από το να «κόβεται» από τις «μεγάλες» ομάδες γιατί τον έκριναν μη ικανό για αυτό το επίπεδο, στο να ξοδεύουν εκατομμύρια λίγους μήνες μετά. Από τις γειτονιές της Κυψέλης, το σχολείο κοντά στη Λεωφόρο, στον Παναθηναϊκό που συμβολίζει την Αθήνα.
Μια ιστορία γραμμένη όμορφα. Στα πρώτα της κεφάλαια ακόμη. Αρκούν όμως για να γίνουν παράδειγμα προς μίμηση. Για πιτσιρίκια που ψάχνουν στο ποδόσφαιρο είδωλα. Στο πρόσωπό του, βρίσκουν το απόλυτο αγωνιστικό, αθλητικό, κοινωνικό πρότυπο. Αυτό που παραμένει ταπεινό, δεν φοβάται να κλάψει βγάζοντας την ψυχή του στο πρόσωπο. Κρατώντας τα καλά και αφήνοντας τα υπόλοιπα στην άκρη. Όπως κι εκείνους που τα προκάλεσαν. Αν αυτό δεν είναι μάθημα ζωής και συμπεριφοράς, τότε τι είναι;
