Υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας, κ. Σταύρος Παπασταύρου, κατά τη συνέχιση της εξέτασης του σχεδίου νόμου του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Ενέργειας «Επέκταση αρμοδιοτήτων της Εταιρείας Υδρεύσεως και Αποχετεύσεως Πρωτευούσης και της Εταιρείας Ύδρευσης και Αποχέτευσης Θεσσαλονίκης, ενίσχυση της Ρυθμιστικής Αρχής Αποβλήτων, Ενέργειας και Υδάτων, ρυθμίσεις για τον Οργανισμό Διαχείρισης Υδάτων Θεσσαλίας Ανώνυμη Εταιρεία και λοιπές διατάξεις»:
Στην Αττική, … από τους 62 δήμους, 36 υδρεύονται από την ΕΥΔΑΠ και 4 παίρνουν νερό από αυτή, αλλά τα δίκτυα ανήκουν στους δήμους, 3 έχουν μεικτό σύστημα, και 11 παίρνουν νερό από την ΕΥΔΑΠ χωρίς να εμπίπτουν στην αρμοδιότητά της. Παράλληλα, όπως είπε, υπάρχουν και 16 δήμοι στους οποίους η κάθε δημοτική ενότητα ακολουθεί διαφορετικό σύστημα, 7 δημοτικές ενότητες υδρεύονται από την ΕΥΔΑΠ, 12 παίρνουν νερό από ΕΥΔΑΠ, αλλά τα δίκτυα ανήκουν στους δήμους, ενώ 10 έχουν μεικτό σύστημα. Ως προς την αποχέτευση, από τους 86 Δήμους και Δημοτικές Ενότητες της Αττικής, οι 68 έχουν αποχέτευση της ΕΥΔΑΠ, οι 4 έχουν μεικτό σύστημα αποχέτευσης και οι 14 δεν είναι καθόλου συνδεδεμένοι με αποχετευτικό δίκτυο. Το υφιστάμενο σύστημα διαχείρισης έχει ξεπεράσει τα όριά του. Και γι’ αυτό η αδράνεια δεν είναι λύση. …
Αυτή η Κυβέρνηση έχει αποδείξει και με άλλες μεταρρυθμίσεις, όπως στη συγκρότηση του ΟΦΥΠΕΚΑ από τη συνένωση 36 φορέων, ότι όταν υπάρχουν διάσπαρτες αρμοδιότητες και διοικητικός κατακερματισμός, προχωρά σε θεσμικές αλλαγές που ενισχύουν την αποτελεσματικότητα και τη λογοδοσία. Το ίδιο κάνουμε και σήμερα. …
Όποιος λοιπόν λέει ‘’όχι’’ στη μεταρρύθμιση, στην πραγματικότητα λέει ‘’ναι’’ στο σημερινό καθεστώς. Λέει ‘’ναι’’ στα πεπαλαιωμένα δίκτυα, στις διαρροές, στην αδυναμία αξιοποίησης ευρωπαϊκών πόρων, στην αναπαραγωγή των ίδιων προβλημάτων που ταλαιπωρούν πολίτες και τοπικές κοινωνίες εδώ και δεκαετίες. Αυτό είναι το πραγματικό διακύβευμα. Θα μείνουμε εγκλωβισμένοι σε ένα μοντέλο του χθες, προσπαθώντας μάλιστα να το ωραιοποιήσουμε; Ή θα δούμε την αλήθεια κατάματα και θα κάνουμε το βήμα προς το αύριο; Εμείς απαντάμε το δεύτερο, τη θέση ευθύνης. Το οφείλουμε στις επόμενες γενιές.
