Το Slam Dunk προειδοποίησε μία ημέρα πριν το Game 4 και για άλλη μια φορά δικαιώθηκε πανηγυρικά. Αυτή τη φορά όμως η δικαίωση ήταν πικρή.
«Ο χειρότερος δυνατός διαιτητικός ορισμός», έγραφε τούτη εδώ η γωνιά 24 ώρες πριν το ματς. Δυστυχώς επιβεβαιώθηκε πλήρως και στα 40 του αγώνα καθώς το ματς ξεκίνησε με 0-8 βολές, τον Παναθηναϊκό να εκτελεί πρώτη βολή στο 17ο λεπτό, να τελειώνει με 12-24 από τη γραμμή του φάουλ και ενδιάμεσα να γίνονται τα αδιανόητα με γραμμές, χαστούκια πάνω στο τρίποντο του Ναν, τον Αμερικανό να τελειώνει με 0 βολές και 0 κερδισμένα φάουλ.
Και υπάρχει κόσμος που ρίχνει αγωνιστικές ευθύνες. Ακριβώς όπως έκαναν στα παλιά τα ποδοσφαιρικά χρόνια για όσους θυμούνται, με στόχο την διάλυση ομαδάρων που αντιστέκονταν στο σύστημα.
Όλα ήταν γραμμένα με ξεκάθαρο τρόπο, αλλά εκτός από τους 400-500.000 αναγνώστες που εμπιστεύονται καθημερινά το SDNA, υπάρχουν και πολλοί που εμπιστεύονται και τρώνε αμάσητη την προπαγάνδα που διοχετεύεται από άλλα παράκεντρα που μισούν τον Παναθηναϊκό ή τον ιδιοκτήτη του προσωπικά για ιδιοτελείς λόγους.
Οι Ισπανοί πιθανότατα αδυνατούν να καταλάβουν γιατί τους πάνε… σπρώχνοντας προς το Final-4, όμως τους εξυπηρετεί για να απολαύσουν τα «15 λεπτά» δόξας και ιστορίας που αναζητούν.
Τα χρόνια της ποδοσφαιρικής παράγκας, δυστυχώς μας δίδαξαν πολλά για τον αθλητισμό. Κυρίως τις τακτικές που βρωμίζουν τον αθλητισμό και αλλοιώνουν τις συνθήκες διεξαγωγής αγώνων και διοργανώσεων. Κάποτε θα μας φαινόταν τρελό να ζήσουμε την ποδοσφαιρική παράγκα στο μπάσκετ, έλα όμως που συμβαίνει.
Δεν μιλάμε απλά για το «παραμάγαζο» του Λιόλιου, εντός συνόρων. Η Euroleague που υποτίθεται θα… ανάσαινε στη μετά Μπερτομέου εποχή, έχει επιστρέψει στις χειρότερες μέρες της. Σε τέτοιο σημείο που πλέον πολλοί περιμένουν να το πάρει η ομάδα που πρέπει – για το συμφέρον της Euroleague – να το πάρει, προκειμένου να ηρεμήσει λίγο η κατάσταση.
Ένα πολυεπίπεδο σύστημα το οποίο περιλαμβάνει διαιτησία, ΜΜΕ, πειθαρχικά όργανα, τα πάντα. Μέσα σε αυτό το χαμό, ο κάθε φίλαθλος μπορεί να απορεί καθημερινά για κάτι διαφορετικό. Μετά και το Game 4 στο Telekom Center Athens και την… πριονοκορδέλα που πέρασαν τον Παναθηναϊκό, πολλοί εξέφρασαν την απορία ανάμεσα σε όλα τα άλλα: Πώς μπορεί μια ομάδα όπως η Βαλένθια να «σφάζει» ολόκληρο Παναθηναϊκό;
Με όρους που θα καταλάβουν οι πάντες, η Βαλένθια έχει το ρόλο του… Πλατανιά ή της Καλλονής. Οι χρήσιμοι κομπάρσοι της υπόθεσης. Αυτοί που τους δίνουν στα χέρια την ευκαιρία να πάνε σε Final-4 και να οριστικοποιήσουν την ιστορικότερη σεζόν τους. Δίχως να έχουν παραπάνω αξιώσεις, χωρίς να ακουστεί καν η φωνή τους. Απαιτήσεις για εισιτήρια δεν θα έχουν, θα κάνουν τον… τουρισμό τους και τέλος η ιστορία.
Παράλληλα, έχουν την ισπανική νοοτροπία της κλάψας. Η στάση του Μαρτίνεθ απ’ το Game 1, όσα συνέβησαν στα δύο ματς της Ισπανίας, τα δημοσιεύματα, οι δημοσιογράφοι που ανακάλυπταν διαρκώς φαντάσματα. Μπασκετική τεχνογνωσία της χώρας της Ιβηρικής, η οποία χρησιμοποιήθηκε άψογα. Για να έρθει και η διαιτησία του Ιερεθουέλο, να κάνει τα πράγματα ευκολότερα.
Κάθε κίνηση μοιάζει μελετημένη. Όσο το δυνατόν πιο χορτασμένος όποιος είναι στο Final-4, τόσο ευκολότερα τα πράγματα. Ειδικά όταν η διαιτησία θα είναι η αναμενόμενη. Με τους «κομμένους» της περασμένης σεζόν, να γίνονται πρωτοπαλίκαρα. «Εκτελώντας» τις υπηρεσίες τους, ακριβώς με τον τρόπο που θέλει η Euroleague.
Η σύνθεση του Final Four με την χορτασμένη –ως κάτοχος – Φενέρμπαχτσε, την Ρεάλ Μαδρίτης χωρίς τον Ταβάρες πιθανότατα και συγχρόνως χωρίς την δυναμική προηγούμενων ετών – ειδικά εκτός Μαδρίτης – αλλά και την Βαλένθια που θα κάνει τον τουρίστα που χαίρεται και φωτογραφίζει ακόμη και ένα κάδο σκουπιδιών, είναι ουσιαστικά… ασίστ στην κενή εστία. Ελεύθερη βολή με Σέρβο στη γραμμή που έχει ποσοστό 96%. Αν και τώρα χαθεί, θα πρόκειται για κατόρθωμα.
Δεν χάνεται όμως. Η Ευρωλίγκα που έμοιαζε με την πιο συναρπαστική, εξελίχθηκε στην πιο αναμενόμενη. Ο Παναθηναϊκός απ’ την πλευρά του, πρέπει να κοιτά τον εαυτό του. Για δύο λόγους: Πρώτον επειδή αγωνιστικά δεν ήταν σε κανένα σημείο αυτός που έπρεπε (και η ευθύνη εδώ δεν είναι αόριστη, η στήλη θα επανέλθει μετά το Game 5) με βάση το ρόστερ που διαθέτει και δεύτερον για όλους τους γνωστούς έξω αγωνιστικούς λόγους που άπαντες έβλεπαν από την 1η αγωνιστική ΚΑΙ αυτής της σεζόν.
Διαιτησίες, τιμωρίες απ’ τη μία ατιμωρησία από την άλλη, κρατικές αναβολές-σωτηρίας, παρουσίες στα γήπεδα με ξεκάθαρα νοήματα και συγκάλυψη από Μέσα Ενημέρωσης που δεν είδαν, δεν άκουσαν, δεν πήραν ποτέ θέση για τίποτα παρά μόνο για τον… Αταμάν και τον Γιαννακόπουλο. Εν μέσω όλων αυτών, μοιάζει ουτοπικό να περιμένει κανείς πως ξαφνικά το Game 5 στη Βαλένθια θα διεξαχθεί… σπαθάτα. Πλέον τη δουλειά την έκαναν.
Το κερασάκι μπορεί να μπει και αγωνιστικά με την ψυχολογία της Βαλένθια στα ύψη και όλη την Ευρώπη… να αγωνιά για να πιάσει τόπο η επένδυση δεκάδων ετών μήπως και λυτρωθούν και πατήσουν φρένο από την επόμενη σεζόν στην ασυδοσία και το μπάσκετ αναπνεύσει απλά γιατί το απωθημένο έφυγε από μέσα τους…
