Ο Άρης πάλεψε, έπαιξε επιθετικά, όμως έφυγε δίχως νίκη από ακόμη μία έδρα. Αυτή τη φορά όμως άξιζε πολλά παραπάνω… Γράφει ο Κωνσταντίνος Τσίπτσιος
Ας πούμε και καμιά καλή κουβέντα για τον φετινό Άρη των χιλίων προβλημάτων και της λάθος οργάνωσης. Οι παίκτες του Γρηγορίου κέρδισαν σήμερα το δικαίωμα στην αμιγώς ποδοσφαιρική κριτική. Εξάλλου όλα τα υπόλοιπα, περί οργάνωσης, περί σωστών “φανταμένταλς” κλπ τα έχουμε αναλύσει σε προηγούμενα κείμενα.
Ο Άρης της Λιβαδειάς θύμισε λίγο …Άρη προηγούμενων ετών. Είχε όρεξη, είχε επιθετικό πλάνο και διάθεση να μπει με το “μαχαίρι” στα δόντια. Θες ο πληγωμένος εγωισμός των παικτών; Θες η έλλειψη πίεσης στον Γρηγορίου; Όλα συνέβαλαν στο να δούμε κάτι το διαφορετικό.
Από τη μία, μιλάμε για ποδοσφαιριστές με πλούσια βιογραφικά και καριέρες υψηλής αξίας. Δεν είναι κατανοητή η όλη πορεία τους με τα κιτρινόμαυρα ως τώρα. Δεν γίνεται να ζητάς από παίκτες τύπου Γκαρέ, Πέρεθ ή Καντεβέρε να παίξουν συντηρητικά. Δεν γίνεται να παίζει ο Άρης με “no risk” προσέγγιση. Αυτός είναι και ο λόγος που η στήλη διατηρεί ακέραιες τις ενστάσεις της για προπονητές τύπου Μάντζιος – Χιμένεθ. Ε φτάνει! Μας έχει πάει η άμυνα “γόνα”…
Από την άλλη, ο Γρηγορίου το διαχειρίζεται πανέξυπνα ως τώρα. Ήρθε στον Άρη ως persona non grata, με βιογραφικό που δεν δικαιολογεί σε καμία περίπτωση αυτή την επιλογή από πλευράς Καρυπίδη και διοίκησης, όμως δεν κρύβεται. Δεν λυγίζει και δεν πέφτει στην παγίδα της άμυνας. Προτιμά να πάρει το ρίσκο και να κερδίσει, από το να μην πάρει κανένα ρίσκο για να μην “χάσει”. Τι να χάσει δηλαδή, εφόσον ξέρει πολύ καλά πως από το καλοκαίρι θα ψάχνει τον επόμενο σταθμό στην καριέρα του;
Επιλέγει να κάνει το έξυπνο. Ξέρει πως αν πάρει αυτόν τον Άρη, των προβλημάτων, των ελαχίστων τερμάτων και της κακής εικόνας και του βελτιώσει τους αριθμούς, μετατρέποντας τον σε ελκυστικό προϊόν προς το κοινό του, τότε θα κερδίσει σημαντικούς πόντους και θα φύγει με πολύ ψηλά το κεφάλι.
Έτσι λοιπόν είδαμε έναν Άρη με επιθετική προσέγγιση, να μην εγκαταλείπει καμία χαμένη μπάλα, παίζοντας με ταχύτητα από τα άκρα (Γκαρέ – Γιαννιώτας) του και με ευελιξία από τον επιθετικό του (Καντεβέρε). Ιδίως στις αλλαγές του ο Γρηγορίου έδειξε να καταλαβαίνει τις απαιτήσεις του αγώνα. Φουλ επίθεση. Άρης είσαι! Δεν αρκείσαι στο “Χ”. Ειδικά απέναντι σε έναν Λεβαδειακό που προπορεύεται και δείχνει πιο φορμαρισμένος. Αν δεν μειώσεις τώρα την διαφορά, τότε… πότε;
Ο Άρης δεν κέρδισε. Αυτό δεν αλλάζει πλέον. Όμως πάλεψε και δημιούργησε φάσεις, δείχνοντας μάλιστα πως αντέχει στην τρεχάλα πιο πολύ από τον αντίπαλο του.
Τι, δεν είναι σημαντικό;
Θυμάστε τι προετοιμασία έχει κάνει ο Άρης; Θυμάστε πόσους τραυματισμούς μετρήσαμε φέτος; Ξεχνάτε τα παιχνίδια όπου οι αντίπαλοι περνούσαν σαν σταματημένους τους παίκτες του ΧΙμένεθ; Εδώ μιλάμε για μαγική εικόνα!
Αναφορικά, δε, με το ακυρωθέν τέρμα, το έχουμε ξανα-πει’
Τα γκολ που ακυρώνονται για “touch”, το οποίο έγινε κάνα μισάωρο πριν την κατάληξη της φάσης, είναι μια συνθήκη που πλήττει άρδην το άθλημα. Το ποδόσφαιρο έχει επαφές, έχει χέρια, έχει πόδια. Δεν νοείται να σταματάμε κάθε φάση για τέτοιες επαφές. Δεν είναι βόλεϊ εδώ…
Με καλύπτει πολύ η τοποθέτηση του Νίκου Παπαδόπουλου, πως αν συνέβαινε στην δική του ομάδα θα διαμαρτύρονταν επίσης.
Η επόμενη μέρα
Οι Θεσσαλονικείς καλούνται να ανασυνταχτούν, να δουλέψουν μέσα στην διακοπή και να βγουν ακόμη καλύτεροι μπροστά στο κοινό τους, στην 2η στροφή των playoffs, απέναντι στον Βόλο. Δεν υπάρχει χρόνος για νέα πισωγυρίσματα. Η χρονιά είναι ήδη αποτυχημένη, αλλά οι εντυπώσεις που δύναται να κερδιθούν είναι πολλές και πολύτιμες. Κάθε καλή εμφάνιση και νίκη είναι βάλσαμο για τον κόσμο, που συνεχίζει να στηρίζει και περιμένει. Περιμένει καρτερικά το ποδοσφαιρικό τμήμα. Θέλει να το δει να βαδίζει στα χνάρια του μπάσκετ και του βόλεϊ.
ΥΓ Όσο ο Μορόν δεν παίζει με το ίδιο νεύρο και διάθεση, όπως οι συμπαίκτες του, θα συνεχίσει να παραμένει στον πάγκο. Ο Καντεβέρε σήμερα μοίρασε δύο ασίστ και ήταν μέσα σε όλες τις φάσεις. Κάποια στιγμή θα σπάσει αυτή η ρημάδα η κατάρα με τα δοκάρια και θα λάβει όσα του αναλογούν…
