Όπως έγινε γνωστό ο Κώστας Αρσενιάδης δε θα συνεχίσει στον πάγκο του Φλοίσβου Π. Φαλήρου. Η ομάδα των νοτίων προαστίων μοιάζει να παίρνει βαθμό κάτω από τη βάση ως τώρα σε μια σεζόν όπου είχε ανεβάσει ψηλά τον πήχη την ίδια ώρα που μια ομάδα όπως ο Μίλωνας φιγουράρει στην κορυφή. Δύο ομάδες με παρόμοιο background αλλά με τελείως διαφορετικό τρόπο λειτουργείας.
Το πρώτο μισό της σεζόν δεν κύλησε για τον Φλοίσβο με τον καλύτερο τρόπο, το αντίθετο μάλιστα. Η ομάδα που πέρυσι έκανε απίθανα πράγματα στο δεύτερο κομμάτι της σεζόν είχε φιλοδοξίες και υψηλούς στόχους τους οποίους ως τώρα δεν άγγιξε ούτε στο ελάχιστο. Η καλή εμφάνιση και ο κερδισμένος βαθμός κόντρα στον Ολυμπιακό ήταν ένα θετικό δείγμα αλλά όχι αρκετό με βάση τους στόχους που είχαν τεθεί εξαρχής.
Ο Φλοίσβος ήταν το καλοκαίρι μια ομάδα που ξόδεψε χρήματα, έφερε παίκτες υψηλού επιπέδου στο Φάληρο και δεν ήταν παράλογο, εν μέρει, το γεγονός ότι οι στόχοι ήταν υψηλοί. Σε αντιπαραβολή, ο Μίλωνας είναι επίσης μια ομάδα που δεν έχει το βάρος της φανέλας του Παναθηναϊκού, του Ολυμπιακού και του ΠΑΟΚ, αλλά ούτε την προϊστορία και τους τίτλους τους. Έχει πληρώσει μεγάλα συμβόλαια αλλά παρόλα αυτά δεν έχει το ίδιο μπάτζετ με τους υπόλοιπους διεκδικητές του τίτλου.
Μπορεί αυτή τη στιγμή Φλοίσβος και Μίλωνας να μη βρίσκονται στο ίδιο επίπεδο αλλά ο Μίλωνας κατάφερε να φτάσει στο σημείο να διεκδικεί τίτλους κάνοντας ένα βήμα τη φορά και έχοντας απόλυτη πίστη στο πλάνο. Με τον Σάκη Ψάρρα στον πάγκο η ομάδα εξελίχθηκε και κατάφερνε χρόνο με το χρόνο να έχει σταθερή βελτίωση ακόμα και όταν δεν είχε τη δυνατότητα να φέρει στη Νέα Σμύρνη παίκτες σαν τον Ράσελ και τον Αγκάμεζ.
Ο Φλοίσβος, με τη σειρά του, είχε την άνεση να διαθέσει μεγάλα ποσά για να φέρει παίκτες σαν τον Φαν Χάρτερεν, που λίγους μήνες νωρίτερα στέφονταν πρωταθλητής Ελλάδας, τον Έγκλεσκανς με το βαρύ βιογραφικό και τον άλλοτε πρωταθλητή Ευρώπης Κόβαρ. Μπορεί αυτό που δήλωσε ο Αρσενιάδης, το ότι η ομάδα είχε μόνιμα ελλείψεις και τραυματισμούς, να μην είναι αμελητέο αλλά η αλήθεια είναι πως η ομάδα χτίστηκε με τη μορφή one off. Ουσιαστικά αναζητήθηκε ο τρόπος για να κάνουν μια καλή πορεία που θα φέρει τον Φλοίσβο ψηλά με τη μία έχοντας παίκτες με ποιότητα και εμπειρία.
Αυτό έχει λογική αλλά δεν εγγυάται αυτομάτως την επιτυχία. Ο Αρσενιάδης έχει μερίδιο ευθύνης αλλά δεν είναι ο κύριος υπαίτιος. Εξάλλου πέρυσι ήταν αυτός που έκανε τα… μαγικά του και μετέτρεψε μια ομάδα που κόντευε να πέσει κατηγορία σε ομάδα πρωταθλητισμού κερδίζοντας όλους του μεγάλους. Ουσιαστικά σε κανένα σχεδόν παιχνίδι η ομάδα του Φαλήρου δεν έδειξε να έχει ομοιογένεια και χημεία και η αλήθεια είναι πως η βαθμολογία δεν την αδικεί.
Για να καταφέρει κανείς να μπει σφήνα στους μεγάλους του πρωταθλήματος είναι προφανές πως δεν αρκούν τα χρήματα και οι μεταγραφές. Και στην περίπτωση αυτή το ποδοσφαιρικό παράδειγμα της Μάντσεστερ Σίτυ και της Παρί μιλούν από μόνα τους καθώς και εκεί τα χρήματα άργησαν να φέρουν τη δόξα και την καταξίωση. Αντίθετα, στα δικά μας, η περίπτωση Μίλωνα ήταν επίπονη, χρονοβόρα αλλά εν τέλει ουσιαστική. Μπορεί να μην κατάφερε να πανηγυρίσει ακόμα κάποιο τίτλο αλλά μια ομάδα που πριν μια πενταετία στόχευε να καθιερωθεί στη Volley League πλέον έχει καταφέρει να καθιερωθεί στην τετράδα και στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις και να συζητάει για τίτλους. Και όλα αυτά εξελίσσοντας παίκτες από μικρή ηλικία και χωρίς να έχει το μπάτζετ των «αιωνίων». Με απλά λόγια στην προκειμένη περίπτωση θέλει απλά την κατάλληλη μεθοδολογία και τους κατάλληλους ανθρώπους για να τρέξουν το πρότζεκτ σε βάθος χρόνου και όχι one off.
