2% λόγω φυσικών καταστροφών Ιατρικές βεβαιώσεις Αθλητικές διακρίσεις #φτάνει_πια. Αξιοκρατία, παιδεία, ελευθερία

Ο μύθος του «αδιάβλητου»: Πώς οι «πίσω πόρτες» τινάζουν στον αέρα την κι αξιοκρατία των Πανελλαδικών
Για δεκαετίες, το ελληνικό εκπαιδευτικό σύστημα επαίρεται για ένα πράγμα: το περιβόητο «αδιάβλητο» των Πανελλαδικών εξετάσεων. Μας λένε πως πρόκειται για τον μοναδικό θεσμό όπου όλοι οι μαθητές ξεκινούν από την ίδια αφετηρία, κρίνονται με τα ίδια κριτήρια και κερδίζουν μια θέση στα πανεπιστήμια αποκλειστικά με το σπαθί και τον κόπο τους. Στην πραγματικότητα, όμως, αυτό το αφήγημα έχει καταντήσει μια καλοστημένη αυταπάτη. Το σύστημα όχι μόνο δεν είναι αδιάβλητο, αλλά έχει μετατραπεί σε ένα σουρωτήρι γεμάτο «παραθυράκια», ειδικές ρυθμίσεις και «πίσω πόρτες», που επιβραβεύουν την ευρηματικότητα και την εξαίρεση, τιμωρώντας τον κανόνα και την αριστεία.
Την ώρα που χιλιάδες δεκαοκτάχρονα ξενυχτούν πάνω από τα βιβλία, στερούνται τα νιάτα τους και βλέπουν τους γονείς τους να ματώνουν οικονομικά στα φροντιστήρια για να κερδίσουν έστω και δέκα μόρια παραπάνω, μια παράλληλη πραγματικότητα μοιράζει θέσεις στις πιο περιζήτητες σχολές της χώρας με διαδικασίες-εξπρές και κριτήρια που προκαλούν το κοινό αίσθημα.
Πρώτο και μεγαλύτερο σκάνδαλο, το καθεστώς των ειδικών ποσοστών λόγω φυσικών καταστροφών. (2%) Ένα μέτρο που θεσπίστηκε υποτίθεται ως έκτακτη κοινωνική πρόνοια, έχει εξελιχθεί σε μια μόνιμη φάμπρικα εξαγοράς ψήφων και ρουσφετολογικής πολιτικής. Ολόκληροι νομοί και δήμοι βαφτίζονται «πληγέντες» με το παραμικρό καιρικό φαινόμενο. Το αποτέλεσμα; Υποψήφιοι των οποίων η καθημερινότητα και το διάβασμα δεν επηρεάστηκαν στο ελάχιστο, εισάγονται καθ’ υπέρβαση στην Ιατρική, τη Νομική και το Πολυτεχνείο με βαθμολογίες που υπό κανονικές συνθήκες δεν θα τους έφταναν ούτε για να περάσουν έξω από το προαύλιο της σχολής.
Δεύτερη πληγή, η ανεξέλεγκτη βιομηχανία των «αμφίβολων» #γνωματεύσεων και των προφορικών εξετάσεων. Κανείς δεν αμφισβητεί την ανάγκη στήριξης των παιδιών με πραγματικές μαθησιακές δυσκολίες ή σοβαρά προβλήματα υγείας. Όμως, η εκτόξευση των πιστοποιητικών την τελευταία δεκαετία, συχνά σε ύποπτο χρόνο λίγο πριν τις εξετάσεις, γεννά τεράστια ερωτηματικά. Όταν η προφορική εξέταση μετατρέπεται από μέσο ισότητας σε όχημα εκτόξευσης βαθμών με επιεική κριτήρια, τότε η αδικία σε βάρος όσων εξετάζονται γραπτά, υπό την αμείλικτη πίεση του χρόνου και της αυστηρής βαθμολόγησης, είναι κατάφωρη.
Τρίτον, οι #αθλητικές «διακρίσεις»-φάντασμα. Είναι αδιανόητο το κράτος να εξισώνει τον μόχθο ενός ολυμπιονίκη ή ενός αθλητή υψηλού πρωταθλητισμού με τίτλους σε αθλήματα-σφραγίδες ή διοργανώσεις αμφιβόλου βαρύτητας. Από το μπόουλινγκ μέχρι απίθανες ομοσπονδίες που φυτρώνουν σαν μανιτάρια, το κυνήγι του «χαρτιού» έχει αντικαταστήσει το διάβασμα. Έτσι, μια θέση σε σχολή υψηλής ζήτησης δεν κερδίζεται στα θρανία, αλλά στις αίθουσες αναμονής των αθλητικών συλλόγων.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, υπάρχει και η θεσμική στρέβλωση της εισαγωγής από τα #ΕΠΑΛ σε σχολές που καμία σχέση δεν έχουν με την επαγγελματική εκπαίδευση. Αντί τα ΕΠΑΛ να ενισχυθούν ως αυτόνομοι πυλώνες τεχνικής και επαγγελματικής κατάρτισης, λειτουργούν συχνά ως «παράκαμψη» του Γενικού Λυκείου, επιτρέποντας την είσοδο σε τμήματα υψηλών απαιτήσεων μέσα από σαφώς ευκολότερα θέματα και διαφορετικό ανταγωνισμό.
Όλα αυτά πρέπει να τελειώσουν εδώ και τώρα.
Δεν γίνεται μια κοινωνία να ζητά από τα παιδιά της να πιστέψουν στην αξιοκρατία, όταν η ίδια η Πολιτεία στρώνει κόκκινα χαλιά στους «έξυπνους» και τους «ευνοημένους».
Η λύση είναι μία και ξεκάθαρη: κατάργηση όλων των ειδικών ποσοστών και των παραθύρων εισαγωγής.
• Η κοινωνική μέριμνα για πραγματικά πληγέντες ή άτομα με σοβαρές αναπηρίες πρέπει να παρέχεται με οικονομική στήριξη, υποτροφίες και υποδομές, όχι με χαριστικές βαθμολογίες.
• Οι διαγνώσεις μαθησιακών δυσκολιών οφείλουν να γίνονται αυστηρά στα πρώτα χρόνια του δημοτικού από αδιάβλητες κρατικές επιτροπές, χωρίς καμία δυνατότητα «εμφάνισης» στη Β’ και Γ’ Λυκείου.
• Τα αθλητικά μπόνους πρέπει να περιοριστούν αποκλειστικά σε ολυμπιακά αθλήματα και σε κορυφαίες παγκόσμιες διακρίσεις.
Αν δεν γκρεμιστούν αυτά τα «παραμάγαζα» των εξαιρέσεων, οι Πανελλαδικές θα παραμείνουν ένα βαθιά ταξικό και διαβλητό σύστημα. Ένα σύστημα που διδάσκει στους νέους ανθρώπους από τα δεκαοκτώ τους χρόνια πως στην Ελλάδα δεν μετράει πόσο διάβασες, αλλά ποιο «παραθυράκι» κατάφερες να ανοίξεις.
Πρόεδρος Δημοτικού Συμβουλίου Δήμου Νικόλαου Σκουφά
Απόστολος Δήμος

Σχετικές δημοσιεύσεις