Φόρτωση Text-to-Speech…
Τον Νοέμβριο του 1976, στα στούντιο A&R της 48ης Οδού στο Μανχάταν, γεννήθηκε το «Marquee Moon» των Television, ένα από τα πιο εμβληματικά άλμπουμ στην ιστορία της ροκ.
Στην καρδιά της τετραμελούς νεοϋορκέζικης μπάντας αντηχούσαν δυνατά οι κιθάρες δύο χαρισματικών μουσικών, του 26χρονου Τομ Βερλέν και του 25χρονου Ρίτσαρντ Λόιντ, οι οποίοι επέλεξαν να αγνοήσουν τη μινιμαλιστική ορμή του αναδυόμενου πανκ και να παντρέψουν τις μελωδίες τους σε ένα περίτεχνο interplay. Εναλλάσσοντας οργανικά ρόλους σε rhythm και solo, στάθηκαν ισότιμοι πρωταγωνιστές ενός εμβληματικού δίσκου που αποτυπώνει την πρωτοπορία των δρόμων της Νέας Υόρκης του ’70 σε ένα αριστουργηματικό ντεμπούτο, που δεν είχε ωστόσο ανάλογη συνέχεια.
Ο παράδεισος της μουσικής έχει πλέον δεχθεί αμφοτέρους: o μεν Τομ Βερλέν έφυγε πριν από τρία χρόνια, στα 73 του, ενώ ο Λόιντ μάς είπε αντίο στα 75 του πριν από λίγες ημέρες, σιωπηλά, μακριά από τα φώτα της μουσικής βιομηχανίας, νικημένος από έναν επιθετικό καρκίνο.
Γεννημένος ως Ρίτσαρντ Τζον Αλτ στις 25 Οκτωβρίου 1951 στο Πίτσμπουργκ, ξεκίνησε αρχικά ως ντράμερ, παίρνοντας μαθήματα από τον γνωστό ντράμερ Γουίλιαμ Κέσλερ. Οταν είδε όμως τους Μπιτλς να εμφανίζονται στο The Ed Sullivan Show τον Φεβρουάριο του 1964, ερωτεύτηκε κεραυνοβόλα το ροκ εν ρολ. Καθώς άρχισε να εμβαθύνει στο έργο των καλλιτεχνών της Βρετανικής Εισβολής που κυριαρχούσαν τότε στα ραδιόφωνα, ανακάλυψε τους μουσικούς της τζαζ και των μπλουζ που τους είχαν εμπνεύσει. Σύντομα έπιασε την κιθάρα στα χέρια του, αρχίζοντας να χτίζει με αφοσίωση τη δική του τεχνική ταυτότητα. Κατά τη διάρκεια των μαθητικών του χρόνων συνδέθηκε φιλικά με τον Βέλβερτ Τέρνερ, έναν κιθαρίστα που υπήρξε προσωπικός μαθητής και προστατευόμενος του Τζίμι Χέντριξ. Μέσω αυτής της φιλίας ήρθε σε επαφή με το πνεύμα του μεγάλου «μάγου» της ηλεκτρικής κιθάρας, απορροφώντας από «δεύτερο χέρι» τη ρηξικέλευθη λογική με την οποία ο κορυφαίος κιθαρίστας χειριζόταν τα διαστήματα και τον ήχο.
Αυτή η πρώιμη κιθαριστική του μύηση συνεχίστηκε με μια απρόσμενη, παρασκηνιακή συνάντηση με τον Τζον Λι Χούκερ. Ο Λόιντ, κρατώντας την κιθάρα του δίπλα στον θρυλικό bluesman, θυμόταν αργότερα ότι τα πόδια του έτρεμαν στο σόλο, ενώ ο Χούκερ του κληροδότησε μια θεμελιώδη αρχή: να αφαιρέσει όλες τις χορδές εκτός από μία και να μάθει να κινείται κάθετα πάνω στο μπράτσο.
Με αυτές τις βάσεις στις αποσκευές του και εγκαταλείποντας τις σπουδές του, περιπλανήθηκε πριν τελικά εγκατασταθεί στη Νέα Υόρκη το 1973, όπου συνάντησε για πρώτη φορά τον Τομ Βερλέν, ύστερα από μια επεισοδιακή οντισιόν στο θρυλικό καμπαρέ Reno Sweeney, σημείο συνάντησης για θεατρικούς καλλιτέχνες, τραγουδιστές του Μπρόντγουεϊ και την ευρύτερη underground σκηνή. Βλέποντας τον Βερλέν να παίζει, ο Λόιντ σκέφτηκε, όπως εκμυστηρεύεται χρόνια μετά: «Κάτι έχει, αλλά κάτι του λείπει, και αυτό που του λείπει, το έχω εγώ. Και ξέρω ότι μου λείπει κάτι. Αυτό που μου λείπει, το έχει αυτός. Βάλε τους δυο μας μαζί και θα έχεις την μπάντα που θέλεις». Και, πράγματι, το πάντρεμα των μουσικών τους ιδιοφυΐών έβγαλε έναν ιστορικό δίσκο που έλαβε διθυραμβική κριτική υποδοχή, όμως οι εσωτερικές διαφωνίες για τα συνθετικά δικαιώματα, σε συνδυασμό με τον σοβαρό εθισμό του Λόιντ στην ηρωίνη και την αδιάλλακτη, συχνά αυτοκαταστροφική, στάση του Βερλέν, οδήγησαν γρήγορα σε αδιέξοδο. Μετά το δεύτερο και πιο άνισο άλμπουμ τους, «Adventure» (1978), χώρισαν τους δρόμους τους. Χρόνια αργότερα, το 1992, επανενώθηκαν δισκογραφικά κυκλοφορώντας τον ομότιτλο δίσκο της επιστροφής τους.
Απελευθερωμένος από τη σκιά του συγκροτήματος, ο Λόιντ χάραξε ξεχωριστή πορεία: ξεκίνησε με το ντεμπούτο «Alchemy» (1979) και συνέχισε, στα χρόνια που ακολούθησαν, με τα «Field of Fire» (1986) και «The Radiant Monkey» (2001). Μακριά από τις συμπληγάδες των Television, φαίνεται πως βρέθηκε ο χώρος για να ξεδιπλωθεί ένα πιο άμεσο, ηλεκτρικό power-pop ύφος, μπολιασμένο με εκείνη την αψεγάδιαστη, «καμπανιστή» διαύγεια της Fender Telecaster του στο «Marquee Moon».
Το 2017 εξέδωσε τα (χαοτικά) απομνημονεύματά του με τον τίτλο «Everything Is Combustible: Television, CBGB’s and Five Decades of Rock and Roll: The Memoirs of an Alchemical Guitarist» (Beech Hill Publishing). Το βιβλίο διαβάζεται, όπως γράφτηκε σε μια διαδικτυακή κριτική, «σαν την ιστορία ενός punk-rock Φόρεστ Γκαμπ με εθισμό στην ηρωίνη», ο οποίος βρέθηκε παρών σε κομβικά γεγονότα, από το Γούντστοκ μέχρι τη στιγμή που ο Χίλι Κρίσταλ, θρυλικός ιδιοκτήτης του CBGB, τοποθετούσε την ταμπέλα στο ιστορικό κλαμπ.
Τον περασμένο Μάρτιο, καθώς οι όγκοι στο ήπαρ εξαπλώθηκαν και η κατάστασή του επιδεινώθηκε, η επαγγελματική του δραστηριότητα έλαβε τέλος. Εγκλωβισμένος σε σοβαρότατη οικονομική στενότητα και ανήμπορος να ανταποκριθεί στα ιατρικά εξοδα της τραμπικής Αμερικής, βρέθηκε κυριολεκτικά στην ψάθα. Μπροστά σε αυτό το αδιέξοδο, φίλοι και συνεργάτες του, με επικεφαλής τον μπασίστα Σον Σέιμουρ, οργάνωσαν τον Αύγουστο καμπάνια χρηματοδότησης για να στηρίξουν τον ίδιο και τη σύζυγό του, Σίλα. Ο Λόιντ, με σπάνια αξιοπρέπεια, εμφανίστηκε μαζί της λίγο πριν από το τέλος σε βίντεο, λέγοντας σπαρακτικά και σε εμφανή αγωνία: «Είμαι συνήθως ένας αισιόδοξος άνθρωπος… Αλλά έχει γίνει πολύ δύσκολο αυτό, είμαστε μόνοι μας και οικονομικά στριμωγμένοι. Γι’ αυτό ζητώ τη βοήθειά σας». Ενα μήνα μετά, στις 7 Νοεμβρίου, έφυγε από τη ζωή στο σπίτι του στο Τσατανούγκα του Τενεσί, δίπλα στη σύζυγό του και στον σκύλο τους.
Το χνάρι που άφησε η πένα του στην κιθάρα υπήρξε καταλύτης για γενιές μουσικών, με αποκορύφωμα τον Τζόνι Μαρ των The Smiths, ο οποίος έχει ομολογήσει επανειλημμένως ότι ο δίσκος αυτός υπήρξε καθοριστικός για τη δική του μουσική πορεία, αλλάζοντας ριζικά τον τρόπο που αντιλαμβανόταν την κιθαριστική ενορχήστρωση.
Από την τελευταία του συνέντευξη, που έδωσε πέρυσι στο περιοδικό Guitar World (όπου αρθρογραφούσε συχνά στη στήλη του The Alchemical Guitarist), επιλέγουμε το σχόλιό του σχετικά με την ανεξίτηλη εντύπωση που του έκαναν οι Μπιτλς όταν τους είχε δει στη μικρή οθόνη να κατακτούν την Αμερική, το 1964: «Συνειδητοποίησα ότι η κιθάρα ήταν το μαγικό ραβδί τους και ότι με αυτό μάγευαν τους νέους. Και αυτή είναι μια αίσθηση που δεν με άφησε ποτέ».
