Aν ο Γκάντι Αϊζενκοτ καταφέρει να σχηματίσει κυβέρνηση μέσα στις προσεχείς 3-4 εβδομάδες, θα γίνει ο τρίτος πρώην αρχηγός των IDF που αναλαμβάνει την ηγεσία της ισραηλινής κυβέρνησης. Καθώς προετοιμάζεται για τον ενδεχόμενο νέο του ρόλο, πρόσωπα από το περιβάλλον του 66χρονου Αϊζενκοτ αναφέρουν ότι έχει μελετήσει εις βάθος την πορεία των Ισραηλινών στρατηγών που εισήλθαν στην πολιτική.
Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η προσωπικότητα της οποίας την κληρονομιά επιθυμεί περισσότερο να ακολουθήσει είναι του Γιτζάκ Ράμπιν (1922-1995). Μπορεί, όμως, πραγματικά να βαδίσει στα χνάρια του Ράμπιν, ελισσόμενος μέσα στη «φωλιά με τις σφήκες» της ισραηλινής πολιτικής σκηνής; Ή μήπως θα καταλήξει δέσμιος των περιορισμών που δεσμεύουν τους πολιτικούς ηγέτες, εμποδίζοντάς τους να αξιοποιήσουν τις ιστορικές ευκαιρίες που παρουσιάζονται σήμερα;
Οι πολιτικοί ηγέτες του Ισραήλ επωφελήθηκαν όλοι από τη ιδιαίτερα σημαντική πολιτική οικονομική και εξοπλιστική υποστήριξη της Δύσης και κυρίως των ΗΠΑ, ευθυγραμμιζόμενοι σε πολύ μεγάλο βαθμό με τα δυτικά συμφέροντα κάνοντας λόγο για «κοινές και συγκλίνουσες πολιτισμικές αξίες». Επεισαν τον λαό τους ότι μόνο έτσι θα διασφαλιστεί η επιβίωση του κράτους ως «η μοναδική εθνική εστία του εβραϊκού λαού στον κόσμο», καθιστώντας την τεχνό–στρατιωτική ισχύ επικυρίαρχο στοιχείο της ύπαρξης της εβραϊκής οντότητας.
Εχουν έρθει μπροστά σε προκλήσεις και απέτυχαν όπως κατά τη διάρκεια του πολέμου του Γιομ Κιπούρ το 1973, του πρώτου πολέμου του Λιβάνου το 1982 «Σταφύλια της οργής» και της πρώτης παλαιστινιακής Ιντιφάντα το 1987 των μαρτύρων του Αλ Ακτσά. Διαχρονικά βρέθηκαν αντιμέτωποι με ριζοσπάστες και εξτρεμιστές ηγέτες, που ήσαν συνωμοσιολόγοι και διέσπειραν λόγια και φόβο για «υπαρξιακό πόλεμο»
Ο αείμνηστος, Γιτζάκ Ράμπιν, δολοφονήθηκε το 1995 εξαιτίας των αληθινών προσπαθειών του να επιτύχει μια διευθέτηση με τους Παλαιστίνιους. Σχεδόν 24 χρόνια μετά, το Ισραήλ επί του σκληροπυρηνικού Νετανιάχου δεν έχει καταφέρει να ασχοληθεί με αυτή τη ιδιαίτερα σημαντική πρωτοβουλία.
Οι στρατηγοί που εισήλθαν στην πολιτική πριν από τον Αϊζενκοτ
Στην πρώτη γραμμή των Ισραηλινών στρατηγών που έγιναν πολιτικοί βρίσκεται ο Γιγκάλ Αλόν, που εγκατέλειψε τη στρατιωτική θητεία με τη θέση του υποστράτηγου. Παρά τη σύντομη θητεία του των σχεδόν 4 εβδομάδων, ο Aλλόν ήταν μια τεράστια προσωπικότητα στην ισραηλινή πολιτική που με το σχέδιό του προσπάθησε να επιλύσει την ισραηλινο-παλαιστινιακή σύγκρουση.
Ο Γιτζάκ Ράμπιν, ο οποίος έγινε για πρώτη φορά πρωθυπουργός το 1974, μπορεί να πιστωθεί ότι βοήθησε το Ισραήλ να ανακτήσει τη δύναμή του μετά την οπισθοδρόμηση που υπέστη στον πόλεμο του Οκτωβρίου 1973.
Δεν απέφυγε να επιδιώξει την ειρήνη με τους Παλαιστίνιους. Αντ’ αυτού, δεσμεύτηκε πλήρως στην προσπάθεια, ακόμη και όταν ο Νετανιάχου ηγήθηκε της αντιπολίτευσης με σφοδρή ρητορική που έφτασε στο σημείο να τον κατηγορήσει για προδοσία.
Ο Εχούντ Μπαράκ θεωρείται ως μία από τις πιο παρασημοφορημένες στρατιωτικές προσωπικότητες του Ισραήλ, αλλά χαρακτηρίζονταν από αλαζονεία.
Ο Αριέλ Σαρόν, στρατηγός γνωστός για την αρχική τραμπούκικη προσέγγισή του έγινε πρωθυπουργός, απέσυρε τις ισραηλινές δυνάμεις από τη Λωρίδα της Γάζας και διέλυσε τους οικισμούς εκεί. Στα τελευταία του χρόνια στην πολιτική, άρχισε μάλιστα να μιλάει για μια λύση δύο κρατών.
Ο Αϊζενκότ ζυγίζει τις εμπειρίες αυτών των τεσσάρων επειδή κατανοεί ότι η ισραηλινή κοινή γνώμη είναι διχασμένη έναντι των στρατιωτικών ηγετών της. Οι συνεργάτες του λένε ότι έχει μελετήσει προσεκτικά τις εμπειρίες των στρατηγών που έγιναν πρωθυπουργοί και κατανοούν ποια παραδείγματα θα πρέπει να ακολουθήσει και ποια λάθη πρέπει να αποφύγει.
