ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
«Τα πάντα ρει» ειπε ο μεγας Ηράκλειτος. Τα πάντα εξελίσσονται. Έτσι έγινε και με το κυνήγι και κατά προέκταση με τον Έλληνα κυνηγό. Εδώ αποφάσισα να γράψω τα πράγματα όπως τα έζησα εγώ, από το 1965 και μετά…
Πολλά χρόνια λοιπόν πριν ο κόσμος ήταν φτωχός και εργαζόταν σκληρά για να καταφέρει να επιβιώσει οπότε δεν κυνηγούσαν με τη συχνότητα που κυνηγούν σήμερα. Το κυνήγι ήταν «σπορ» πολυτελείας, για λίγους. Στην επαρχία βέβαια υπήρχαν κυνηγοι που κυνηγούσαν κυρίως λαγό για να επιβιώσουν. Σπάνια να συναντούσες που να ασχολιόταν με πουλιά. Ο κάθε Κυνηγος της επαρχίας ήταν ζήτημα να έριχνε 15 φυσίγγια το χρόνο και τους κάλυκες δεν τους πέταγε αλλά τους γέμιζε αλλεπάλληλες φορές μέχρι να διαλυθούν. Ενδεικτικά σας λέω ότι την δεκαετία του ‘70 όταν πήγα στην Λέσβο υπηρετώντας τη θητεία μου και παράλληλα κυνηγούσα, μέσα σε δυο χρόνια μόνο έναν συνάδελφο συνάντησα που κυνηγούσε πουλιά.
Οι κυνηγοι που είχαν σκυλιά φέρμας ήταν πολύ λίγοι και ακόμα λιγότεροι αυτοί που κυνηγούσαν με καθαρόαιμα. Οι περισσότεροι έκαναν γενικό κυνήγι χωρίς σκύλο ή αν είχαν ήταν τρίτης κατηγορίας. Τα σκυλιά που χρησιμοποιούσαν ήταν ημίαιμα.
Λίγοι ήταν αυτοί που ασχολήθηκαν με την κυνοφιλια στην Ελλάδα . Και αυτοί στην αρχή συνάντησαν την αντίδραση , την χλεύη και την κουτοπονηριά. Δηλαδή, «θα ζευγαρώσω Πόιντερ με Γκέκα για να έχω σκύλο να φερμάρει, ν’αληχταει και να μου βγάζει και κάνα λαγό». Νοοτροπία που ισχύει ακόμη μέχρι και σήμερα. «Θα ζευγαρώσω το Πόιντερ με Κουρτσάαρ για να έχω τη μύτη του Πόιντερ»…και στην πραγματικότητα του Μπρακ ή « θα ζευγαρώσω κυνηγόσκυλο με πρωταθλητή αγώνων για να ανεβάσω το στιλ, την ταχύτητα και τη μύτη». Δηλαδή θα ζευγαρώσω άλογο εργασίας με άλογο ιπποδρόμου για να αποκτήσω άλογα που θα σέρνουν το καρό και το αλέτρι με τεντωμένη την ουρά, το κεφάλι ψηλα, με χάρη, πολύ στιλ και με ιλιγγιώδη ταχύτητα για 20 λεπτά!
Και πάμε στο σήμερα . Σήμερα ο μέσος Κυνηγος έχει 2 έως 3 καθαρόαιμα, έχει πολύ καλό κουμασι, τα ταΐζει ακριβές συνήθως σκυλοτροφές, τα μεταφέρει στο κυνήγι μέσα σε σύγχρονες μπαγκαζιέρες ή σε κουτιά μέσα και έξω από το αυτοκίνητο και, το βασικότερο, τα πηγαίνει σε εκπαιδευτικά και σε κυνήγια πάρα πολλές φορές το χρόνο.
Ο ίδιος ντύνεται με ακριβά σύγχρονα ρούχα και φορά στα πόδια του εξαιρετικά άρβυλα. Παράλληλα, έχει 3-4 δίκαννα ή καραμπίνες και άφθονα φυσίγγια, έχει συνήθως σύγχρονο τζιπ, σφυρίχτρα, κίτρινα προστατευτικά γυαλιά, GPS, ηλεκτρονικό κολάρο, μπίπερ, έχει χρόνο, έχει λεφτά, κινητό, ματαιοδοξία, πλεονεξία, αλαζονεία, αντιζηλία, έχει, έχει, έχει … Όλα τα « έχει» πυροδοτούνται από μια και μόνο δύναμη: Το χρήμα. Άμα έχεις χρήμα έχεις όλα τα «έχεις» , και τα καλά και τα κακά.
Όλα τα « έχει», που λέτε, διαθέτει ο Κυνηγος, το μόνο που δεν έχει πλέον είναι το αντικείμενο του πόθου, το θήραμα. Εκείνος ωστόσο που είναι σε τραγική κατάσταση από άποψης κάρπωσης είναι ο Αθηναίος Κυνηγος. Από πρωταγωνιστής έγινε κομπάρσος . Στην επαρχία σήμερα υπάρχουν κυνηγοι απίστευτης ικανότητας. Προσωπικά πιστεύω ότι τέτοιοι δεν υπάρχουν πουθενά στον κόσμο. Λόγω ανταγωνισμού, που είναι διάχυτος πλέον σε κάθε επαρχιακή πόλη ή Χωριο, προέκυψαν φοβεροί κυνηγοι. Οι περισσότεροι γυμνάζονται , άλλοι κόψανε το τσιγάρο, τρώνε λίγο και υγιεινό φαγητό και όλα αυτά για να γίνουν καλοί θηρευτές.
Πράγμα που σε μεγάλο βαθμό το πέτυχαν. Έτσι, ενώ τα πράγματα πήγαιναν καταπληκτικά , τουλάχιστον για τον επαρχιώτη κυνηγό, εντελώς ξαφνικά άρχισαν εκεί γύρω το 2008 να εμφανίζονται κάτι αραιά αλλά μαύρα σύννεφα , «οι ΜΚΟ»…!
Πλακώθηκαν οι πολιτικοί μας κι άρχισαν να βγάζουν ο ένας του άλλου τ’ άπλυτα στη φόρα. Πήραν χαμπάρι και οι κουτόφραγκοι ότι τους παραμυθιάζουν τόσα χρόνια και τ’ αραιά μαύρα σύννεφα πύκνωσαν , βάρυναν και το πράγμα φαίνεται ότι θα καταλήξει σε κατακλυσμό χειρότερο μάλιστα από εκείνον του Νώε.
Αδέλφια, ο Θεός βοηθός και ο σώζων εαυτό σωθήτω…
