ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Συμβαίνει συχνά να διαβάζω αναρτήσεις φίλων που είναι Δημόσια Πρόσωπα, έχοντας ασχοληθεί με την Πολιτική και έχοντας κάποιο Δημόσιο Αξίωμα.
Και στεναχωριέμαι να τις διαβάζω, γιατί γνωρίζω καλά ότι πολύ θα ήθελαν κάποιες φορές να εκφραστούν απλά και ανθρώπινα, γράφοντας τα δέοντα (και αρμόζοντα) μπινελίκια σε κάποιους άλλους πολιτικούς, αλλά δεν μπορούν, σκεπτόμενοι τις θέσεις του Κόμματος που ανήκουν, αλλά και του Αρχηγού τους.
Και αυτή η αυτολογοκρισία είναι, βρε καλά μου συντροφάκια, που ανέκαθεν με απέτρεπε από το να ασχοληθώ επίσημα με τα κοινά. Δεν το μπορώ ρε σεις, θέλω να γράφω ότι μου κατέβει, να μην στρογγυλεύω το λόγο μου (αν και το κάνω πολλές φορές για να μη με μπλοκάρουν εδώ μέσα), να εκφράζω οργή, ειρωνεία, σαρκασμό, τσαντίλα και κάθε άλλο φυσιολογικό συναίσθημα, χωρίς να νιώθω ότι πάνω από τον ώμο μου στέκονται 100 νοματαίοι της Αντιπολίτευσης, έτοιμοι να ζητήσουν το δημόσιο μαστίγωμα και αποπομπή μου για μία μόνο άτυχη και αλήτισσα φράση.
Έτσι, αν με ρωτούσατε σε τι πόστο θα ταίριαζα καλύτερα, αυτό που μου έρχεται στο μυαλό θα ήταν του ανώνυμου συμβούλου, στα Παρασκήνια της πολιτικής, που μπορεί να εκφράσει μια γνώμη και συμβουλή, αλλά να μην ζωγραφίσει ένα μεγάλο στόχο στην πλάτη του. Και προσπαθώ να το κάνω γράφοντας εδώ μέσα και χαίρομαι να βλέπω ότι κάποιες προτάσεις μου στο παρελθόν έχουν (ίσως τυχαία) υλοποιηθεί.
Σαν πολίτης δηλαδή, θέλω το αυτί της Εξουσίας και όχι την ίδια. Έτσι κι αλλιώς έμαθα να επιβιώνω από το επάγγελμα που επέλεξα πριν 50 χρόνια να ασκήσω, και οποιοδήποτε δημόσιο πόστο θα ήταν οικονομικά ασύμφορο για μένα, με τους μισθούς που δίνει. Αρκετά καράβια κουμαντάρισα στη ζωή μου, δεν θέλω άλλα.
Και θαυμάζω την αυτοσυγκράτηση που δείχνουν αυτοί οι φίλοι και από την άλλη στεναχωριέμαι γι’ αυτή, αλλά καλά να είμαστε όλοι, να ρίχνουμε τα (κόσμια) μπινελίκια μας εδώ μέσα και να γουστάρουμε.
Αλογόκριτα φιλούθκια
