Φόρτωση Text-to-Speech…
Το κείμενο αυτό γράφεται λίγες ώρες πριν κλείσουν οι κάλπες στην Αμερική και πριν πέσει ο ήλιος στην αμερικανική πρωτεύουσα. Στον αέρα υπάρχει μια παγωμάρα. Οι Δημοκρατικοί φοβούνται ότι μπορούν να ξαναζήσουν το 2016 ή το 2024, να κοιμηθούν με δικό τους το Κογκρέσο και να ξυπνήσουν πάλι με απόλυτη κυριαρχία Τραμπ. Οι προσδοκίες είναι μεγάλες και μπορούν εύκολα να περάσουν κάτω από τον πήχυ. Οι Ρεπουμπλικανοί νιώθουν όμηροι του προέδρου και ξέρουν ότι μια σαρωτική ήττα θα τους βάλει σε μεγάλες περιπέτειες. Οι μη κομματικοί ψύχραιμοι παρατηρητές αναρωτιούνται τι έχει πάει τόσο λάθος και είναι βέβαιοι ότι η τοξικότητα και η ασυνεννοησία στο πολιτικό σκηνικό αν μη τι άλλο θα ενταθούν.
Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, πάντως, σήμερα ξεκινάει ουσιαστικά η μεγάλη μάχη για το ποιος θα εκλεγεί πρόεδρος το 2028. Οι Δημοκρατικοί θα πρέπει να προσέξουν πολύ, γιατί τους περιμένει η άβυσσος μιας εμφύλιας σύρραξης ανάμεσα στη νέα γενιά αριστερών πολιτικών και στην παραδοσιακή τους ηγεσία. Τα νούμερα και τα αποτελέσματα σε πολιτείες όπως το Μίσιγκαν θα δείξουν ποιος έχει τη δυναμική. Αν το κερδίσουν οι Δημοκρατικοί, σημαίνει ότι έχει βρεθεί μια συνταγή που κινητοποιεί νέους και μειονότητες. Αν χάσουν, θα αρχίσει το παιχνίδι επίρριψης ευθυνών στην αριστερή πτέρυγα. Αυτή είναι μια μάχη που τώρα ξεκινάει και η οποία θα έχει στο επίκεντρό της και τη σχέση ΗΠΑ – Ισραήλ.
Οι Ρεπουμπλικανοί θα έχουν τα δικά τους διλήμματα. Αν τους σαρώσει ένα μπλε τσουνάμι, θα πρέπει να βρουν τρόπο να απαγκιστρωθούν από τον ανεξέλεγκτο, εκρηκτικό Τραμπ, που θα έχει τα κλειδιά για τα πυρηνικά για δύο ακόμη χρόνια.
Αν οι δημοσκοπήσεις επαληθευθούν, τα δύο αυτά χρόνια θα προσφέρουν βεβαίως και αίμα στην αρένα, καθώς οι Δημοκρατικοί θα ξεκινήσουν έρευνες και ακροάσεις για κάθε γκρίζα δραστηριότητα του άμεσου προεδρικού περιβάλλοντος. Δεν θα προχωρήσουν σε εκδίωξη του προέδρου, γιατί κατάλαβαν πόσο λάθος ήταν στην προηγούμενη φάση. Δεν θα αφήσουν, όμως, τίποτα που δεν θα ψάξουν, ακόμη και αν είναι κρυμμένο στον παντελώς αδιαφανή πλανήτη του crypto.
Μιλώντας με έναν παλιό καλό φίλο λίγο πριν από το κλείσιμο της κάλπης, παρατηρώ ότι η παραδοσιακή του ψυχραιμία έχει μεταλλαχθεί σε μελαγχολία. Ισως γιατί βλέπει έναν «κόσμο» να καταρρέει, την «Ουάσιγκτον Ποστ» να εξαερώνεται στα χέρια του Μπέζος και το CNN να έχει λιγότερους τηλεθεατές από ένα μικρό ελληνικό κανάλι. Από την άλλη βλέπει, χωρίς απαραιτήτως να την καταλαβαίνει, μια νέα γενιά πολιτικών με άλλα εργαλεία και ανατρεπτικές ιδέες να αναδεικνύεται έπειτα από δέκα χρόνια παρακμής και συνεχούς ανακύκλωσης ιδεών και προσώπων του… περασμένου αιώνα.
