Αυτό που συνέβη στην Πλάκα με την κλοπή ενός κομματιού χάλκινου σωλήνα ευτελούς αξίας, που έγινε αιτία να γκρεμιστεί ένα σπίτι απο διαρροή φυσικού αερίου και να κομματιαστούν έξι άνθρωποι είναι απο κάθε άποψη αδιανόητο.
Δεν γνωρίζω αν οι φερόμενοι ως δράστες ανήκουν στη γνωστή “ευπαθή” ομάδα. Πιθανόν και όχι.
Αλλά ακόμα κι αν δεν ανήκουν, δεν αμφισβητεί κανείς οτι η ομάδα αυτή διακρίνεται απο υψηλή παραβατικότητα, έχοντας κάνει την κλοπή χαλκού και λοιπών μετάλλων, σχολή και επικερδές επάγγελμα.
Μιά βόλτα στην Ευελπίδων που σε ώρα αιχμής θυμίζει Ασπρόπυργο και Ζεφύρι, πείθει και τον πιο δύσπιστο.
Πρόκειται για μιά κατάσταση που τείνει να γίνει χρόνια και ανεξέλεγκτη αλλά που μάλλον δεν προβληματίζει κανέναν ιδιαίτερα.
Οι μεν κυβερνήσεις διαχρονικά δείχνουν ατολμία και φοβικότητα, τα κόμματα της Αριστεράς μια δύσκολα αποκρυπτόμενη συμπάθεια, τα κόμματα της Ακροδεξιάς υπεραπλουστεύουν το πρόβλημα, στοχοποιώντας συλλήβδην όλη την πληθυσμιακή ομάδα αυτών των ανθρώπων, ανθρώπους που αποκαλούν απαξιωτικά “γύφτους”.
Αλλά αν τα σύνθετα και πολυπαραγοντικά κοινωνικά προβλήματα ήταν να λύνονται τόσο εύκολα, τότε θα κάναμε τη Λατινοπούλου πρωθυπουργό και θα’χαμε το κεφάλι μας ήσυχο.
Κανείς ωστόσο δεν προβληματίστηκε με την έξαρση του φαινομένου, κανείς δεν αναρωτήθηκε γιατί οι άνθρωποι αυτοί δεν εντάσσονται στο υπόλοιπο κοινωνικό σύνολο, κανείς δεν πρότεινε λύσεις και σοβαρό διάλογο με όλους τους εμπλεκόμενους φορείς.
Αξίζει ωστόσο να σταθούμε λιγάκι στις τεράστιες και αυταπόδεικτες ευθύνες της Αριστεράς που για κάποιους ανεξήγητους ιστορικά λόγους, αγκαλιάζει ζεστά απο τρομοκράτες και αυτόκλητους “λαικούς αγωνιστές”, μέχρι άτομα του κοινωνικού περιθωρίου και κάθε λογής παραβατικούς, των Ρομά συμπεριλαμβανομένων, τους οποίους συχνά ηρωοποιεί ως αδίκως διωκόμενους απο την κακούργα κοινωνία και το ανάλγητο κράτος και στους οποίους συχνά προσφέρει νομική και πολιτική υποστήριξη.
Οι 300 πορείες υπερ του Κουφοντίνα σε εποχές πανδημίας και σκληρών λοκ ντάουν, δεν έγιναν απο το πουθενά. Ούτε η γενναιόδωρη υποστήριξη των αιτημάτων του Ρωμανού ήρθε ουρανοκατέβατη, ούτε τα “κινήματα” free Σακκάς παλαιότερα, οργανώθηκαν αυθόρμητα.
Ας μην ξεχνάμε οτι 6 στελέχη του Σύριζα, πήγαν κάποτε μάρτυρες υπεράσπισης στη δίκη της 17Ν ενώ ένα πρώην στέλεχός του προλόγισε πριν μερικά χρόνια στη Νομική, το βιβλίο του Κουφοντίνα.
Οι Ρομά φυσικά δεν θα μπορούσαν να αποτελέσουν εξαίρεση.
Όταν γίνει καμμιά στραβή, πέσει καμμιά φάπα παραπάνω και συμβεί κανένα ατυχές περιστατικό, τα κόμματα της Αριστεράς βγαίνουν στους δρόμους και απαιτούν φορτικά να τιμωρηθούν οι εμπλεκόμενοι αστυνομικοί.
Όταν όμως συμβούν περιστατικά όπως αυτό στην Πλάκα, τότε επικρατεί σιγή νεκροταφείου.
Δύο μέτρα και δυό σταθμά.
Μιά πιθανή εξήγηση είναι η εκλογική στόχευση.
Οι 125.000 άνθρωποι της ομάδας αυτής είναι μιά δυνητική δεξαμενή ψηφοφόρων που δεν την λες ευκαταφρόνητη, ιδιαίτερα σε εποχές πολιτικής στενότητας και ανέχειας.
Μιά αλλη εξήγηση είναι η γνωστή σχιζοφρένεια της Αριστεράς που φαντασιώνεται συνέχεια “λαικά κινήματα απο τα κάτω που περιμένουν να συναντηθούν με τα κινήματα απο τα πάνω”, όπως έλεγε με στόμφο μιά γνωστή περσόνα του χώρου για τα Τέμπη, όταν η Καρυστιανού λατρευόταν περίπου σαν θεά και πριν αποδειχθεί μουλάρι του Αστραχάν, όταν πολλοί την νόμιζαν άλογο κούρσας.
Η στήριξη φυσικά δεν είναι κάτι που δίνεται απλόχερα, δωρεάν και χωρίς ανταλλάγματα.
Και το ‘19 αλλά και το ‘23, συνολικά η Αριστερά, με προεξάρχοντα τον Σύριζα, κατέγραψε 80άρια και 90άρια στις φυλακές Κορυδαλλού, Νιγρίτας και Δομοκού και υψηλότατα ποσοστά σε όλες τις άλλες φυλακές της χώρας.
Γιατί “ο χώρος” των ποινικών βλέπετε, έχει κούτελο και ξέρει να εκτιμά αυτούς που στα δύσκολα βάζουν πλάτη.
ΔΗΚΕΟΣΙΝΗ ναι λοιπόν παιδιά, μαζι σας ανεπιφύλακτα. Αλλά με μία διαφορά. Να ισχύει για όλους και χωρίς εξαιρέσεις. Και για τον μεροκαματιάρη που βρίσκει το πρωι το αμάξι του χωρίς λάστιχα, και για τον κυρ Παντελή που βρίσκει ξαφνικά το εξοχικό του καλοκαιρινό και για τον χαμηλόμισθο αστυφύλακα που παίζει κάθε βράδυ το κεφάλι του κορώνα-γράμματα, καταδιώκοντας κακοποιούς.
Γιατί καλά και άγια τα Liberté και Fraternité αλλά υπάρχει και κάτι που λέγεται Égalité.
fb – Kyriakos Berberidis
