Γιατί όμως θεωρώ ότι με την καταβολή χρημάτων για πλασματικά συντάξιμα χρόνια καταστρατηγείται μία βασική αρχή του Συντάγματος; Όπως είναι γνωστό στη χώρα μας η στρατιωτική θητεία είναι υποχρεωτική για τους «Έλληνες άνδρες», όπως αναφέρει ο νόμος. Σήμερα, η πλήρης, κύρια στρατιωτική υποχρέωση είναι 12 μήνες. Σε κάποιες περιπτώσεις η θητεία είναι εννιάμηνη και σε άλλες εξάμηνη. Με βάση τις προβλέψεις του νόμου απαλλάσσονται από τη στρατιωτική θητεία όσοι χαρακτηρίζονται ως Ι5 (Γιώτα πέντε), όσοι έχουν ποσοστό αναπηρίας πάνω από 67% κ.ά. Όπως είχαμε αναδείξει σε παλαιότερο άρθρο, τα τελευταία χρόνια, γύρω στους 35.000 νέοι Έλληνες, δεν έχουν εκπληρώσει τις στρατιωτικές τους υποχρεώσεις επικαλούμενοι, κυρίως, ψυχολογικά προβλήματα… Οι Ελληνίδες, αν και επισήμως έχουν, και ορθά, τα ίδια δικαιώματα και τις ίδιες υποχρεώσεις, δεν υπηρετούν στον Στρατό, παρά μόνο εθελοντικά. Πριν λίγους μήνες, το ΥΠ.ΕΘ.Α. πανηγύριζε που μερικές δεκάδες (λιγότερες από 100) νέες κοπέλες κατατάχθηκαν εθελοντικά στον Στρατό Ξηράς. (Πανωλε)θρίαμβος…
Όσοι σήμερα βρίσκονται σε ηλικία συνταξιοδότησης έχουν υπηρετήσει πάνω από 18 μήνες. Κάποιοι μάλιστα 21, κάποιοι άλλοι 24. Όλοι αυτοί δεν πήγαν τρέχοντας στον Στρατό… Πήγαν γιατί έπρεπε και, οι περισσότεροι, γιατί ήθελαν να εκπληρώσουν το καθήκον τους στην πατρίδα. Ανάμεσά τους και ο υπογράφων το άρθρο, που υπηρέτησε για 18 μήνες στα Τεθωρακισμένα. Όλοι εμείς λοιπόν, αφήσαμε τις οικογένειές μας, τους φίλους/φίλες, τις, τότε, κοπέλες μας επειδή έπρεπε. Κάποιοι αφήσαμε και τις επαγγελματικές μας υποχρεώσεις. Όχι επειδή το θέλαμε. Αλλά επειδή πρόσταζε το καθήκον. Όλο αυτό το χρονικό διάστημα, κάποιοι υγιέστατοι, προφασιζόμενοι ανύπαρκτα ψυχολογικά προβλήματα εργάζονταν κανονικά και αμείβονταν. Την ίδια ώρα που εμείς ξοδεύαμε ένα σωρό χρήματα, καθώς οι 1.000 δραχμές περίπου που ήταν ο «μισθός» μας (σαν έφεδρος Λοχίας έπαιρνα περισσότερα, δεν θυμάμαι πόσα ακριβώς) ήταν αστείο ποσό, για να μπορέσουμε στις εξόδους μας να φάμε κάτι διαφορετικό από το… στρατιωτικό μενού και να πιούμε, νέοι τότε, κι ένα ποτό, κάποιοι και κάποιες εργάζονταν κι αμείβονταν κανονικά και «έπιαναν» θέσεις. Κι όταν μετά από 547 ημέρες (δεν είχα ούτε μία ημέρα φυλακή) απολύθηκα, οι εργασιακές «θέσεις» που είχα (ιδιαίτερα + σταυρόλεξα) ήταν κατειλημμένες. Χρειάστηκε να περάσουν αρκετοί μήνες για να μπορέσω να επανέλθω, σταδιακά, στα προ Στρατού, επίπεδα. Το ίδιο φυσικά έγινε και με χιλιάδες ακόμα. Και τι κάνει το κράτος όταν έρχεται η ώρα να συνταξιοδοτηθούν όλοι όσοι υπηρέτησαν κανονικά τη θητεία τους; Τους υποχρεώνει, αν θέλουν βέβαια, να πληρώσουν μερικές χιλιάδες ευρώ «αναγνωρίζοντας» έτσι την προσφορά τους στην πατρίδα. Φίλος που συνταξιοδοτήθηκε πριν τρία χρόνια εξαγόρασε τους 21 μήνες της στρατιωτικής του θητείας, προς 180 ευρώ τον μήνα. Σύνολο; 3.780 ευρώ, επιβράβευση επειδή για ένα χρόνο υπηρέτησε στον Έβρο, στα Τεθωρακισμένα, σε μάχιμη μονάδα. Άλλος φίλος, που θα συνταξιοδοτηθεί οσονούπω, θα εξαγοράσει τους 24 μήνες της θητείας του στο Πολεμικό Ναυτικό, προς 300 ευρώ τον μήνα. Σύνολο; 7.200 ευρώ. Γιατί για ένα περίπου χρόνο θαλασσοδερνόταν στο Αιγαίο, συχνά σε ξιφιόπλοια (θαλάσσιες περιπολίες από την Αλεξανδρούπολη ως το Καστελλόριζο, καθώς φαίνεται, ότι η θάλασσα έχει σύνορα…). Είναι γνωστό ότι στην Ελλάδα, το κράτος, προσπαθεί μονίμως να εισπράξει χρήματα. Και καθώς η φοροδιαφυγή δεν μπορεί να παραταθεί (40 – 50 δις ευρώ ετησίως) καταφεύγει σε εισπρακτικά μέτρα, που πλήττουν σχεδόν πάντα τους ίδιους. Τους συνεπείς και νομοταγείς πολίτες.
Την ίδια ώρα, κάποιοι άλλοι είναι μόνιμοι επιδοματούχοι. Και δεν αναφέρομαι μόνο στους γνωστούς ευάλωτους, αλλά και σε όσους εμφανίζονται ως γεωργοί, χωρίς να διαθέτουν ένα τετραγωνικό μέτρο καλλιεργήσιμης γης, κτηνοτρόφοι, που έχουν δει αμνοερίφια μόνο σε τσιγκέλια κ.λπ. Δεν θα έπρεπε, τηρώντας άλλωστε και τη συνταγματική επιταγή, το κράτος να τερματίσει την καταβολή χρημάτων για την εξαγορά πλασματικών συντάξιμων χρόνων; Εντάξει, ας μην το κάνει για όλη τη θητεία, αλλά για ένα μέρος της, π.χ. για 12 μήνες. Δεν είναι άδικη αυτή η εξαγορά; Πώς να μη νιώθουν μετά ως κορόιδα (ή ακόμα χειρότερα, ως κάτι άλλο που δεν γράφεται…) όλοι όσοι φύλαξαν σκοπιές μέσα στα χιόνια ή τους καύσωνες, έκαναν απίστευτες αγγαρείες, πορείες χιλιομέτρων, ρίσκαραν τη σωματική τους ακεραιότητα, υποχρεώθηκαν να συγχρωτιστούν με ανθρώπους που σε φυσιολογικές συνθήκες, ούτε «γεια» δεν θα τους έλεγαν κι ένα σωρό ακόμα;
Έχει τύχει να πάρω μέρος σε νυκτερινή άσκηση κάλυψης-απόκρυψης. Βάλαμε φούμο στα πρόσωπά μας και επιστρέφοντας στο στρατόπεδο, το νερό είχε κοπεί! Κοιμηθήκαμε όλο το βράδυ με το φούμο στα πρόσωπα… Κι αυτό είναι ένα, κωμικοτραγικό το θεωρώ πλέον, από όσα βίωσα. Ας πρόσεχα… Δεν μετανιώνω, είμαι περήφανος που υπηρέτησα τη θητεία μου και έκανα αυτό που έπρεπε. Μήπως ήρθε η ώρα να κάνουν αυτό που πρέπει και άλλοι;
