ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ
Αρχίζουμε και πάλι, περισσότερο σίγουροι από πέρυσι που δεν πήγαν όλα και τόσο καλά, με πολλά εκπαιδευτικά στην πλάτη μας, εφοδιασμένοι με πορτοκαλί γιλέκο και καπέλο, με τη ομάδα έτοιμη να πειθαρχήσει και πάλι (!) στις οδηγίες του αρχηγού.
Λίγοι μήνες πέρασαν χωρίς κυνήγι, αλλά φάνηκαν σαν αιώνες. Η επαφή με τις μυρωδιές και το πυκνό, το κελαριστό νερό στο ρυάκι, το γλυκοχαραμα, οι ιχνηλασίες , μα και τόσα ακόμα μας έλειψαν. Για τις φωτιές , φρόντισε γι’ αυτό ο «στρατηγός άνεμος» και οι οικοπεδοφάγοι ανά την Ελλάδα. Δυστυχώς για άλλη μια φορά , η φωτιά έφερε στη επιφάνεια το χαμηλό επίπεδο αυτών όλων που ζητάνε πάντα την ψήφο μας. Και άρχισε ο αλληλοσπαραγμός και η «βαθιά συγκίνηση» .
Στην Αμερική – στην περισσότερο προηγμένη χώρα στον κόσμο- οι φωτιές κρατάνε πολλές ημέρες, ίσως και μήνες. Και όμως, ποτέ δεν βγήκε κανείς να ρίξει ευθύνες στους κυβερνώντες, για ένα και απλό λόγο: εκεί δεν περιμένει το κράτος σωτήρες για να πάει μπροστά, όπως γίνεται στη δίκη μας χώρα. Δεν θα φανερωθεί κάποιος οικολόγος να ζητήσει την απαγόρευση του κυνηγιού στα καμένα, αφού είναι αυτονόητο πως στα καμένα δεν κυνηγά κανείς. Δεν βγαινει ο Τραμπ να κατηγορήσει τον Μπαιντεν πως δεν έπραξε καλά. Εκεί στην Αμερική υπάρχει μια πολιτική και ακολουθείται από τον εκάστοτε πρόεδρο. Στο εσωτερικό της χώρας, έχει μεγάλη βαρύτητα η άποψη του αγρότη από το Τέξας που τη λαμβάνει σοβαρά υπόψη της η πολιτεία. Εκεί στην Αμερική δεν κατηγορούν αλλήλους για ψύλλου πήδημα. Και φροντίζουν όλοι μαζί και καταπιάνονται με μελέτες και προγράμματα που θα βελτιώσουν τη ζωή των Αμερικανών. Και για τις φωτιές έχουν τα πιο εξελιγμένα τεχνολογικά συστήματα και προσπαθούν για το καλύτερο πάντοτε.
Δεν λαϊκίζουν.
Εδώ, δυστυχώς, ο λαϊκισμός δεν αφήνει τίποτε ανέγγιχτο. Και φροντίζουν αυτοί που διαφεντεύουν τα πράγματα και τις ζωές μας και μας τρομάζουν με ένα σωρό απίστευτα και γελοία πράγματα, όταν μια φυσική καταστροφή αφήνει πίσω της στάχτες και αποκαΐδια. Αρχίζουν και κραυγάζουν εν χορώ ο καθένας από τη σκοπιά των δικών του συμφερόντων. Και μαζί με τους κραυγάζοντας να σου και ο οικολόγος της πλάκας που ζητεί «εδώ και τώρα» πενταετή απαγόρευση του κυνηγιού με αφορμή τα καμένα.
Δυστυχώς, ελάχιστοι απ’ όλους αυτούς τους «σωστούς» γνωρίζουν τη φυση. Ελάχιστοι πηγαίνουν στη φύση, έχοντας σαν απάγκιο τα παγωμένα φρεντο της πλατείας. Και ακόμα λιγότεροι βρίσκονται στις φωτιές σαν εθελοντές. Ναι, οι «οργισμένοι πολίτες» έχουν άποψη και γνώμη επι παντός , πόσο μάλλον για τις φωτιές αλλά μακριά από αυτές !
Η πατρίδα μου κινδυνεύει από τους «χλεχλέδες» και την κακώς εννοούμενη Δημοκρατία μας. Κινδυνεύει από τους «ειρηνιστές» και τους οπαδούς του «μη πολέμου» , από τους βολεμένους στα αστικά κέντρα που με τις συνεχείς οικοπεδοποιήσεις και το συστηματικό πόλεμο των ενασχολήσεων στο δάσος έφεραν τις φωτιές. Ναι, το δάσος εγκαταλείφτηκε και όρμησαν να το φάνε οι επιτήδειοι. Η φωτιά είναι φυσικό φαινόμενο. Εμείς, όμως, με το νέο μοντέλο ζωής που μας δίνει η αστυφιλία, τη φωτιά τη φτιάξαμε «παρά φύσιν» φαινόμενο. Όπως ακριβώς και τη ζωή μας δηλαδή.
Ο Έλληνας Κυνηγος, πέρα από τις αδυναμίες του, τόσο αυτού όσο και των κυνηγετικών οργανώσεων, είναι εκείνος που προστατεύει το δάσος αιώνες τώρα. Η παρουσία του σε αυτό αποτρέπει τους «εισβολείς» και τους δυσκολεύει τη ζωή. Τον Έλληνα κυνηγό τα μεγάλα συμφέροντα τον θέλουν μακριά και έξω από το δάσος, τον θέλουν άβουλο ον, θεατή των δελτίων ειδήσεων. Και φροντίζουν κάθε φορά που τους κυκλώνει η άγνοια, να ρίξουν τις ευθύνες πρώτα στο κυνηγό-«ο αναμάρτητος πρώτος τον λίθο βαλέτω».
Δυστυχώς , η ψυχολογία της μάζας είναι επιστήμη και η εφαρμογή της στον Έλληνα πολίτη έχει μεγάλη απήχηση.
Ειδικά έπειτα από ένα σεισμό ή μια φωτιά.
