Φόρτωση Text-to-Speech…
Οταν έχεις περισσότερα από δέκα χρόνια να επισκεφθείς τη Θεσσαλονίκη, ο πειρασμός να αρχίσεις τις επιπόλαιες συγκρίσεις καιροφυλακτεί. Αλλωστε οι Αθηναίοι έχουμε μεγάλη παράδοση στις εξιδανικεύσεις.
Ωστόσο υπάρχουν πράγματα που αξίζει να ειπωθούν. Η Θεσσαλονίκη υποδέχεται πλέον τους όλο και περισσότερους επισκέπτες της χωρίς τα εργοτάξια του μετρό κατά μήκος της Εγνατίας. Αυτή είναι από μόνη της μια συναρπαστική αλλαγή, καθώς το κέντρο της πόλης έχει αποκτήσει ξανά την παλιά του συνέχεια και συνοχή. Επιπλέον, η χρήση του μετρό προκαλεί συγκίνηση σε οποιονδήποτε εύχεται το καλό του τόπου. Το τραυματικό παρασκήνιο της εξέλιξης του έργου ξεχνιέται αυτοστιγμεί, καθώς ο υπερσύγχρονος συρμός σε μεταφέρει από τη μια άκρη της πόλης στην άλλη μέσα σε δέκα λεπτά. Προφανώς απαιτείται πρόνοια για την άμεση επέκταση του δικτύου, μη λέμε τα αυτονόητα.
Τα παραδοσιακά πλεονεκτήματα της Θεσσαλονίκης είναι όλα εκεί (εγγύτητα με τη θάλασσα, συνεκτικό εμπορικό κέντρο κ.λπ.) και κάθε αντικειμενικός παρατηρητής πιστώνει τα βήματα προόδου στην εικόνα του κέντρου της πόλης στη δημοτική αρχή που προέκυψε από τις τελευταίες αυτοδιοικητικές εκλογές. Σε αντίθεση με την Αθήνα, περπατώντας στους δρόμους της Θεσσαλονίκης αντιλαμβάνεσαι ένα περιβάλλον επένδυσης στο μέλλον. Τα νέα πλατάνια στην πεζοδρομημένη, πλέον, Αγίας Σοφίας εκπέμπουν ένα πολύ συγκεκριμένο σήμα, ενώ προγραμματίζονται ή βρίσκονται σε εξέλιξη σημαντικά έργα υποδομής στον άξονα της Αριστοτέλους, στο ξύλινο ντεκ στην παλιά παραλία και στις πλατείες Ελευθερίας και Δημοκρατίας.
Το γεγονός ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας δυσκολεύεται να κρατήσει εν μέρει το δημιουργικό κεφάλαιό της συνιστά συλλογική ήττα.
Αλλά η Θεσσαλονίκη είναι ελληνική πόλη. Η ασυδοσία των γκράφιτι, η παντοκρατορία των Ι.Χ., οι αυθαιρεσίες εις βάρος του δημόσιου χώρου δημιουργούν κι εδώ τα γνωστά αναχώματα σε κάθε κίνηση προς το μέλλον. Κυρίως, όμως, σε πλημμυρίζει η αίσθηση ότι οι παραγωγικοί βραχίονες της πόλης εξαντλούνται στα συνήθη: τουρισμός και αναψυχή. Κι αν στην Αθήνα τα οικονομικά μεγέθη ενθαρρύνουν μια ελάχιστη προσδοκία ευημερίας, η Θεσσαλονίκη βρίσκεται αντιμέτωπη εδώ και χρόνια με καταγεγραμμένη μετανάστευση εξειδικευμένων, μορφωμένων και εν γένει ταλαντούχων ατόμων προς την Αθήνα, σε αναζήτηση καλύτερων αμοιβών και συνθηκών επαγγελματικής εξέλιξης.
Το γεγονός ότι η δεύτερη μεγαλύτερη πόλη της χώρας δυσκολεύεται να κρατήσει εν μέρει το δημιουργικό κεφάλαιό της συνιστά συλλογική ήττα. Η διαπίστωση γίνεται ακόμη πιο οδυνηρή αν σκεφθεί κανείς την άμεση πρόσβαση της Θεσσαλονίκης σε μια τεράστια φυσική ενδοχώρα, από τις ακτές της Αδριατικής μέχρι την Κωνσταντινούπολη. Εδώ πληρώνουμε διαχρονικά λάθη της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής που μας αποξένωσε από δυνητικούς συμμάχους σχεδόν κατά μήκος όλου του βαλκανικού τόξου. Ομως, ποτέ δεν είναι αργά.
