Κυριάκος Μπερμπερίδης
Λέγεται ότι ο μεγάλος Κωνσταντίνος Καραμανλής προφασιζόταν λουμπάγκο όταν ήθελε να αποφύγει ανεπιθύμητους επισκέπτες ή να μην παρευρεθεί σε εκδηλώσεις που θεωρούσε ασήμαντες και βαρετές.
Ο ανιψιός του πάντως, Κώστας Καραμανλής, πρώην πρωθυπουργός επίσης, αποδείχθηκε αρκετά πιο ευρηματικός, πηγαίνοντας το άθλημα σε άλλη πίστα.
Προφασίστηκε προχθές «ανειλημμένες υποχρεώσεις» για να μην παραστεί στην ομιλία του Μητσοτάκη στη ΔΕΘ.
Οι «ανειλημμένες υποχρεώσεις» ήταν βασικά μια ομιλία στην παρουσίαση ενός βιβλίου στην Ξάνθη με τίτλο «Ο στρατηγός και ο κανονιέρης- Ο Κοντός και ο Ψηλός», αφιερωμένο στους θρύλους του Παναθηναϊκού Αντώνη Αντωνιάδη και τον Μίμη Δομάζο.
Κανείς προφανώς δεν αρνείται το έπος του Γουέμπλεϊ και την προσφορά του Δομάζου και του Αντωνιάδη στην εγχώρια και διεθνή αθλητική ιστορία.
Υπάρχει ωστόσο κάτι που λέγεται πολιτικό τακτ. Και που είτε το έχεις, είτε όχι.
Και που αν δυστυχώς δεν το έχεις, είναι και δύσκολο να το αποκτήσεις, ειδικά όταν είσαι στα δεύτερα -ηντα.
Πάρα τη χοντράδα του Καραμανλή, ο κυβερνητικός εκπρόσωπος υπήρξε ωστόσο εξαιρετικά ευγενής και γαλαντόμος με τον πρώην πρωθυπουργό, χαρακτηρίζοντάς τον «ένα από τα πιο εμβληματικά στελέχη μας που θα θέλαμε να βρίσκεται στην πρώτη γραμμή…».
Το ίδιο ευγενής υπήρξε και ο Μητσοτάκης απέναντί του από τότε που εξελέγη πρόεδρος της ΝΔ αλλά και πρωθυπουργός.
H πολιτική σκοπιμότητα είναι προφανής. Η λεγόμενη καραμανλική συνιστώσα έπαψε μεν να είναι πλειοψηφική, καταγράφει ωστόσο ακόμη σημαντικές δυνάμεις μέσα στη ΝΔ. Και το όνομα “Καραμανλής” συνεχίζει να αποτελεί σημείο αναφοράς για πολλούς.
Η Ιστορία εν τούτοις έχει καταγράψει τα γεγονότα διαφορετικά.
Αν εξαιρέσει κανείς την ιδιωτικοποίηση της Ολυμπιακής, την επένδυση της Cosco στον ΟΛΠ, την εκποίηση ενός μικρού μεριδίου του ΟΤΕ και μια πρώτη δειλή ενοποίηση κάποιων Ταμείων, καμιά άλλη σημαντική μεταρρύθμιση δεν έγινε στη διάρκεια της πενταετίας του Κώστα Καραμανλή ενώ υπήρχαν όλες οι προϋποθέσεις. Ένα θηριώδες 45,3% με το οποίο κέρδισε τις εκλογές του 2004, κοινοτικοί πόροι που έρρεαν άφθονοι αλλά και σιωπηρή αποδοχή από την Αριστερά που μάλλον τον έβλεπε με συμπάθεια.
Αντί όμως για μεταρρυθμίσεις, υπήρξαν απεναντίας αθρόες προσλήψεις στο δημόσιο, μια βλακώδης απογραφή στην οικονομία που έβαλε τη χώρα σε επιτήρηση, στελέχωση των κυβερνήσεων του με κρατιστές, λαϊκιστές αλλά και κάποιους γραφικούς, πρόωρες εκλογές το 2007 που μετέτρεψαν την άνετη πλειοψηφία του 2004 σε οριακή, ξανά πρόωρες εκλογές το 2009 και απόδραση επί της ουσίας από την εξουσία, βλέποντας τη χώρα να πέφτει στα βράχια. Και ενδιάμεσα και μια τραγική διαχείριση στο κάψιμο της Αθήνας το 2008. Η «επανίδρυση του κράτους» έμεινε γράμμα κενό. Και το πολιτικό κεφάλαιο εξαντλήθηκε γρήγορα.
Ο Καραμανλής παρέδωσε ένα εξωπραγματικό χρέος 300 δισ. κι ένα έλλειμμα 24 δισ. που αντιστοιχούσε στο 15,3% του ΑΕΠ όταν ο τελευταίος υπουργός Οικονομικών της κυβέρνησής του διαβεβαίωνε την Κριστίν Λαγκάρντ, γράφοντας μάλιστα το νούμερο πάνω σε μια χαρτοπετσέτα, ότι το έλλειμμα του 2009 δεν θα ξεπερνούσε το 6%.
«Μας εξαπάτησαν δίνοντάς μας παραποιημένα στοιχεία», δήλωσε μερικά χρόνια μετά ο Ζαν Κλοντ Γιούνγκερ. Ένας Γιούνγκερ που να θυμίσουμε ότι ήταν ομόσταυλος του Καραμανλή στο Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα.
Λίγους μήνες μετά τη φυγή Καραμανλή, η οικονομία κατέρρευσε, μισθοί και συντάξεις κόπηκαν, πολύς κόσμος υπέφερε αλλά η χώρα βγήκε τελικά απ’ τα μνημόνια έστω και με πολύ επώδυνο τρόπο και έστω μετά από μια ολόκληρη δεκαετία.
Δεν υποστηρίζει κανείς ότι για όλα έφταιγε ο Κώστας Καραμανλής. Οι παθογένειες υπήρχαν και πριν και οι ανεύθυνες πολιτικές της οκταετίας 1981-89 είχαν ήδη εκτοξεύσει χρέη και ελλείμματα στο θεό.
Αλλά ο Καραμανλής αυτός, εγκαλείται κυρίως γιατί δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει το κακό. Και το ακόμη χειρότερο ότι δεν βρήκε να πει μετά μια κουβέντα συγνώμης στο μέτρο που του αναλογούσε και ευθυνόταν κι ο ίδιος.
Κι ενώ παρέμεινε σιωπηλός για μια περίπου 15ετια, είναι απεναντίας λαλίστατος τα τελευταία δυο χρόνια όπου κατά περίεργο τρόπο τα βρίσκει όλα μαύρα κι άραχνα. Κανείς δεν γνωρίζει γιατί «στράβωσε», άβυσσος η ψυχή του ανθρώπου.
Αλλά μήπως ήρθε τώρα η ώρα να ειπωθούν αλήθειες και για την δική του πενταετία ;
Μήπως ήρθε η ώρα να αποκατασταθεί η τιμή και η υπόληψη του δυστυχούς Ανδρέα Γεωργίου που ως επικεφαλής της ΕΛΣΤΑΤ, έκανε απλά το καθήκον του ;
Στο κάτω κάτω ο Γεωργίου ανέλαβε την ΕΛΣΤΑΤ μόλις τον Αύγουστο του 2010, όταν στα μνημόνια μπήκαμε τον Μάιο του ίδιου χρόνου με καταγεγραμμένο τότε έλλειμμα 12,5%. Το τελικό 15,3% ήρθε αρκετά αργότερα.
Μήπως ήρθε η ώρα να μιλήσουμε για την «αθέατη τρίτη συνιστώσα» της κυβέρνησης Τσίπρα, κατά τον ευφυή χαρακτηρισμό του Ευάγγελου Βενιζέλου, μιας συνιστώσας που περιελάμβανε όλο σχεδόν το καραμανλικό οικοσύστημα ;
Γιατί πώς γίνεται ο διοικητής της ΕΥΠ επί Κώστα Καραμανλή και αργότερα αμετάκλητα καταδικασμένος Παπαγγελόπουλος, να υπηρετεί στην κυβέρνηση Τσίπρα ως αναπληρωτής υπουργός Δικαιοσύνης ;
Πώς γίνεται ο υπουργός του Καραμανλή, Πολύδωρας, να προτείνεται από την κυβέρνηση Τσίπρα για επικεφαλής του ΕΣΡ ;
Πώς γίνεται ο υπουργός του Καραμανλή, Σπηλιωτόπουλος να δηλώνει το 2019 ότι τον αφορά το προσκλητήριο του Σύριζα ;
Πώς γίνεται ο κυβερνητικός εκπρόσωπος του Καραμανλή, Αντώναρος, να προσχωρεί κι αυτός στον Σύριζα και να κατέρχεται το 2024 ως υποψήφιος ευρωβουλευτής ;
Αν δεν ήρθε τώρα η ώρα -17 ολόκληρα χρόνια μετά την χρεωκοπία – να ειπωθούν αλήθειες, τότε πότε ;
Γιατί καλές οι ευγένειες, οι καλοί τρόποι και οι σκοπιμότητες. Αλλά το πολύ το κύριε ελέησον, το βαριέται κι ο παπάς.
https://www.liberal.gr/politiki/i-ora-tis-alitheias?fbclid=IwY2xjawUNDZhwZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR7yN8FRouWzIHkHTrku2fz-c8yNRMUb-9xAp24jlXBecOIe8CGRlFov1LWHhw_aem_JMgV6TyYDPPolXjNsOpNBA
