Φόρτωση Text-to-Speech…
Κατά τη δεκαετία του 1930, η Ρουμανία βίωνε μεγάλη πολιτική κρίση. Σταδιακά τα πολιτικά κόμματα περιθωριοποιήθηκαν και η Ρουμανία πέρασε σε μια περίοδο, κατά την οποία ο κοινοβουλευτισμός απαξιώθηκε. Κυρίαρχη προσωπικότητα στο πολιτικό σκηνικό ήταν ο βασιλιάς Κάρολος Β΄.
Στις 10 Φεβρουαρίου 1938, ο Κάρολος ανήγγειλε την επιβολή βασιλικής δικτατορίας, επικαλούμενος την έξαρση των πολιτικών παθών, τη δυσλειτουργία του κοινοβουλευτισμού, τον κίνδυνο ανόδου της φασιστικής οργάνωσης «Σιδηρά Φρουρά» και υποσχόμενος την επαναφορά της κοινωνικής ηρεμίας. Ακολούθησε μια περίοδος κατά την οποία ο Κάρολος όριζε άτομα της εμπιστοσύνης του στην κυβέρνηση. Πρώτος πρωθυπουργός αυτής της νέας εποχής για τη Ρουμανία ήταν ο πατριάρχης Μύρων Κριστέα.
Κύριο μέλημα του Καρόλου στην εσωτερική του πολιτική ήταν η περιστολή της δράσης της «Σιδηράς Φρουράς». Μετά τα συγχαρητήρια στον Χίτλερ από τον ηγέτη της οργάνωσης Κορνέλιου Ζελέα Κοντρεάνου για την προσάρτηση της Αυστρίας (Μάρτιος 1938), η κυβέρνηση διέταξε τη σύλληψή του, καθώς και άλλων ηγετικών στελεχών της οργάνωσης. Τον Νοέμβριο του ίδιους έτους, ο Κοντρεάνου και άλλα μέλη της «Σιδηράς Φρουράς» εκτελέστηκαν. Επίσημα ανακοινώθηκε ότι τουφεκίστηκαν ενώ προσπαθούσαν να δραπετεύσουν από τη φυλακή. Τα ηνία της οργάνωσης ανέλαβε τότε ο Χόρια Σίμα.
Επειτα από την ήττα της Γαλλίας από τις δυνάμεις του Αξονα τον Ιούνιο του 1940, η Ρουμανία απώλεσε τον μεγαλύτερο σύμμαχό της. Η ρουμανική ηγεσία στράφηκε τότε προς τη Γερμανία, ευελπιστώντας ότι με αυτόν τον τρόπο θα εξασφάλιζε την εδαφική ακεραιότητα της χώρας. Ως μέτρο για τον εξευμενισμό του Χίτλερ, μάλιστα, η ρουμανική κυβέρνηση έδωσε εντολή για την απελευθέρωση των στελεχών της «Σιδηράς Φρουράς».
Σύντομα, ωστόσο, οι ελπίδες της διαψεύστηκαν. Στις 28 Ιουνίου 1940 η ΕΣΣΔ προσάρτησε τη Βεσσαραβία και τη Βόρεια Μπουκοβίνα, στις 30 Αυγούστου η Ουγγαρία τη Βόρεια Τρανσυλβανία και στις 7 Σεπτεμβρίου η Βουλγαρία τη Νότια Δοβρουτσά και τη Σιλίστρια. Ο ακρωτηριασμός της Μεγάλης Ρουμανίας του Μεσοπολέμου είχε ολοκληρωθεί.
Η λαϊκή δυσαρέσκεια κατά του Καρόλου Β΄ και της ερωμένης του Μάγδας Λουπέσκου κορυφώθηκε. Στις 4 Σεπτεμβρίου ανέθεσε την πρωθυπουργία στον στρατηγό Ιον Αντονέσκου, ο οποίος είχε περιπέσει σε δυσμένεια τα προηγούμενα χρόνια, και δύο ημέρες αργότερα, στις 6 Σεπτεμβρίου, παραιτήθηκε υπέρ του δεκαεννιάχρονου γιου του Μιχαήλ. Δεδομένης της κρισιμότητας των ημερών εκείνων, η τελετή στέψης του Μιχαήλ πραγματοποιήθηκε την ίδια κιόλας ημέρα, παρόντος του πατριάρχη Ρουμανίας Νικόδημου Μουντεάνου.
Στην πραγματικότητα ο Μιχαήλ δεν είχε καμιά εξουσία στα χέρια του. Κυρίαρχος στα πολιτικά πράγματα ήταν ο Αντονέσκου, ο οποίος πίστευε ακράδαντα ότι η σύμπλευση με τη Γερμανία εξυπηρετούσε τα ρουμανικά συμφέροντα. Τον Νοέμβριο του 1940 ο Αντονέσκου υπέγραψε την πράξη προσχώρησης της Ρουμανίας στο Τριμερές Σύμφωνο Γερμανίας, Ιταλίας και Ιαπωνίας.
Επιμέλεια στήλης: Μυρτώ Κατσίγερα, Βασίλης Μηνακάκης, Αντιγόνη-Δέσποινα Ποιμενίδου, Αθανάσιος Συροπλάκης
