Κυριάκος Μπερμπερίδης
Τουρκία, Σαουδική Αραβία και Πακιστάν υπέγραψαν προχθές μια τριμερή συμφωνία αμοιβαίας αμυντικής συνδρομής.
Πρόκειται αναμφισβήτητα για επιτυχία του Ερντογάν, ο οποίος μέχρι και λίγα χρόνια πριν ήταν στα μαχαίρια με τον Σαουδάραβα πρίγκηπα διάδοχο Μπιν Σαλμάν λόγω της κτηνώδους πράγματι δολοφονίας και εξαφάνισης του αντιφρονούντα δημοσιογράφου Κασόγκι μέσα στο σαουδαραβικό προξενείο της Κωνσταντινούπολης.
Αλλά όποιος πιστεύει ότι τις διεθνείς σχέσεις υπάρχουν μόνιμοι εχθροί και μόνιμοι φίλοι και όχι μόνιμα συμφέροντα, είναι στην καλύτερη περίπτωση αφελής και στη χειρότερη άσχετος.
Το ότι ο Ερντογάν είναι μεγάλος παίκτης στην περιοχή δεν αμφισβητείται σχεδόν από κανέναν. Αλλά και οι μεγάλοι παίκτες κάνουν λάθη. Και λάθη ενίοτε τραγικά.
Παραδείγματα άπειρα. Ο εναγκαλισμός Ερντογάν με την προηγουμένη αιγυπτιακή ηγεσία του ισλαμιστή Μόρσι και τη Μουσουλμανική Αδελφότητα, έφερε ψυχρότητα στις σχέσεις Άγκυρας – Καΐρου όταν ανέλαβε ο Σίσι, πράγμα που εκμεταλλεύθηκε αριστοτεχνικά η Ελλάδα, υπογράφοντας συμφωνία ΑΟΖ με το Κάιρο έστω και δυτικά του 28ου μεσημβρινού, που ήταν όμως καίριο πλήγμα στο παράνομο τουρκο-λιβυκό μνημόνιο.
Η προμήθεια των S400 από την Τουρκία που οδήγησε στις κυρώσεις και στην αποβολή της από το πρόγραμμα των F35, ήταν ένα άλλο τραγικό λάθος του Ερντογάν που παρακαλεί τώρα γονατιστός τον Τράμπ για να επανενταχθεί. Στο μεταξύ η Ελλάδα παρήγγειλε ήδη 20 F35 με χρόνο παράδοσης από το 2028 και μετά, που μπορεί να γίνουν και 40. Ενώ εκσυγχρονίζει ταυτόχρονα όλα τα F16 της στην έκδοση Viper, πράγμα που είναι μακρινό όνειρο για την Τουρκία.
Τα κολλητιλίκια Ερντογάν με το Κατάρ, οδήγησαν επίσης σε αποξένωση για αρκετά χρόνια με τις υπόλοιπες χώρες του Κόλπου και σε μια μόνιμη καχυποψία. Η Ελλάδα το εκμεταλλεύθηκε επίσης άριστα, συσφίγγοντας τις σχέσεις με τις χώρες της περιοχής και στέλνοντας μια συστοιχία Patriot στη Σαουδική Αραβία όταν της ζητήθηκε, ενώ θα στείλει σύντομα και ελικόπτερα Apache στα Εμιράτα.
Να θυμίσουμε επίσης ότι στη δεκαετία του ’90, Τουρκία και Ισραήλ είχαν στενότατες σχέσεις. Τον Οτσαλάν δεν τον έπιασε άλλωστε κάποτε στην Κένυα η τουρκική ΜΙΤ αλλά η ισραηλινή Μοσάντ, στέλνοντάς τον πακέτο στην Άγκυρα. Σήμερα οι σχέσεις των δυο χωρών είναι στο ναδίρ, ενώ η Ελλάδα έχει εγκαθιδρύσει στρατηγική σχέση με το Ισραήλ, παίρνοντας προηγμένα και υπερσύγχρονα οπλικά συστήματα.
Υπογράφτηκε λοιπόν μια συμφωνία μεταξύ τριών μουσουλμανικών χωρών – και δη σουνιτικών – που διαβλέπουν προφανώς ένα κενό ασφαλείας στην περιοχή με την κρίση στα Στενά του Ορμούζ και τις παλινωδίες της κυβέρνησης Τράμπ. Ως εδώ τίποτα το παράξενο αν σκεφτεί κανείς ότι και οι τρεις χώρες αντιμετωπίζουν προκλήσεις. Οι Τούρκοι έχουν ανοιχτά μέτωπα στη Συρία και το Ιράκ και σφοδρή αντιπαλότητα με το Ισραήλ. Οι Σαουδάραβες έχουν χρόνια διαμάχη με το σιιτικό Ιράν, ενώ οι Πακιστανοί αισθάνονται την καυτή ανάσα της Ινδίας, με την οποία άλλωστε έχουν έρθει σε συρράξεις ουκ ολίγες φορές.
Τώρα το γιατί μια συμφωνία τρίτων, αποτελεί «μεγαλοπρεπές άδειασμα της Ελλάδας από τη σαουδαραβική ηγεσία» και συνιστά «νέο σοβαρό πλήγμα στην ελληνική εξωτερική πολιτική», όπως ανακοίνωσε το κόμμα Τσίπρα, δεν είναι σαφές. Αλλά μπορεί να φταίει και το γεγονός ότι είμαστε και βραδύνοες.
Και αφήνουμε κατά μέρος τον φαιδρό τουρκοφάγο Βελόπουλο που απαιτεί επαναπατρισμό των Patriot απ’ το Ριάντ αν όχι και διακοπή των διπλωματικών σχέσεων.
Συμπτώματα μιας μόνιμης δυστυχώς μιζέριας και γκρίνιας αλλά και ενός αξιοθρήνητου επαρχιωτισμού που ταλαιπωρεί τη χώρα και την πολιτική ζωή εδώ και δεκαετίες. Ανάμεικτου κατά καιρούς μαζί με κραυγές και κορώνες για ενδοτισμό, υποχωρητικότητα και εθνικές προδοσίες.
Λες και εμείς δεν είχαμε ποτέ εθνικές επιτυχίες να παρουσιάσουμε και είμαστε μόνιμοι καρπαζοεισπράκτορες. Λες και δεν ήταν εθνική επιτυχία η ένταξή μας στην ΕΕ, 5 ολόκληρα χρόνια πριν την Ισπανία και την Πορτογαλία. Ή η ένταξή μας στην Ευρωζώνη. Ή η ένταξη της Κύπρου με άλυτο μάλιστα το Κυπριακό. Ή οι συμφωνίες ΑΟΖ με Ιταλία και Αίγυπτο και – σύντομα ελπίζουμε – και με την Αλβανία. Ή η αμερικανική βάση στην Αλεξανδρούπολη, ο Κάθετος Διάδρομος και οι συμφωνίες για την προμήθεια φυσικού αερίου. Ή η προχθεσινή συμφωνία με την είσοδο των Γάλλων στο σχήμα του Great Sea Interconnector με την ηλεκτρική διασύνδεση Ελλάδας – Κύπρου και μελλοντικά με το Ισραήλ.
Η Ιστορία λοιπόν δείχνει ότι παράθυρα ευκαιρίας υπάρχουν.
Αρκεί να σοβαρευτούμε.
https://www.liberal.gr/politiki/parathyra-eykairias?fbclid=IwY2xjawTqxSdwZG9mBWV4dG4DYWVtAjExAHNydGMGYXBwX2lkEDIyMjAzOTE3ODgyMDA4OTIAAR7uzt-fULjmu8oq4z5mtb8Tn89NA428kNKpMajfAOS_–fzts_m07xunVkO9Q_aem_HzeRVGkxsUImu70UTY8VFw
