Φόρτωση Text-to-Speech…
26 Ιουλίου 2026, Καστοριά. Τα γαμπριάτικα ήταν έτοιμα στην κρεμάστρα. Η ανθοδέσμη περίμενε. Είχε έρθει η ώρα κυριολεκτικά να ξυρίσουν τον γαμπρό. Συγγενείς και φίλοι ήταν γύρω από τον 27χρονο Λαμιώτη γιατρό Επαμεινώνδα Κολορίζο. Παντρευόταν την εκλεκτή της καρδιάς του, την Αγάπη, επίσης γιατρό, στην πόλη καταγωγής της. Γνωρίστηκαν και ερωτεύθηκαν στην ειδικότητα στο Νοσοκομείο Μεταξά. Κατά παράδοση, πατέρας και αδελφός παίρνουν πρώτοι το ξυράφι. Ομως εκείνος το παρέδωσε συμβολικά αλλού: «Σ’ έναν άνθρωπο που μου τον έφερε η ζωή μέσα στη δυσκολία, τον έκανε οικογένειά μου και θέλω να τον τιμήσω. Γιατί ορισμένα πράγματα δεν ξεπληρώνονται, ούτε ξεχρεώνονται», είπε συγκινημένος προς όλους.
Ηταν ο Δημήτρης Νάνης, κοινωνικός λειτουργός στον ξενώνα «Ελπίδα» του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο, τον οποίο ο νεαρός γνώρισε όταν ήταν μόλις τεσσάρων ετών. Τότε διαγνώστηκε με λέμφωμα Non Hodgkin Burkitt. Η πιθανότητα να το πάθει ένας εκπρόσωπος της λευκής φυλής στο σημείο του σώματος όπου εκδηλώθηκε είναι μία στα δύο εκατομμύρια. Ο Επαμεινώνδας όχι μόνον κατάφερε να το ξεπεράσει, αλλά έκανε σκοπό της ζωής του μέσα από την επιστήμη να βοηθήσει όσο περισσότερα καρκινοπαθή παιδιά μπορεί. Και βέβαια δεν ξέχασε ποιος στήριξε τον ίδιο και τους δικούς του τις πιο σκοτεινές ώρες.
Δεν είναι ο μόνος που έχει νοσηλευθεί στην Ογκολογική Μονάδα Παίδων «Μαριάννα Β. Βαρδινογιάννη» και επιστρέφει για να βοηθάει εθελοντικά παιδιά και γονείς στη δυσκολότερη δοκιμασία. Από τις χιλιάδες κερδισμένες ζωές μέσα σε 35 χρόνια λειτουργίας, πολλοί από τους αποθεραπευμένους ασθενείς παραμένουν κοντά στους γιατρούς, τους νοσηλευτές, τους κοινωνικούς λειτουργούς. Με το δικό τους παράδειγμα παραστέκονται και φωτίζουν τον δρόμο της αισιοδοξίας και της ελπίδας. Δεν υπάρχει τίποτε πιο καίριο από τη θετική σκέψη, από τη ζωντανή απόδειξη ότι αυτοί που ασθένησαν άφησαν την αρρώστια πίσω τους, έκαναν σπουδές και οικογένειες, άνθησαν στα επαγγέλματά τους.
Η «Κ» συνάντησε και μίλησε με πέντε νέους και νέες που μετέτρεψαν το δικό τους βίωμα σε κουράγιο, επειδή ξέρουν στην ίδια τους την ψυχή πως τα σωστά λόγια, οι πράξεις και οι αγκαλιές έχουν διάσταση ιαματική. Κοινή αναφορά τους δεν ήταν μόνο οι ηρωικές προσπάθειες των θεραπόντων, η εξέλιξη της επιστήμης που έχει αλλάξει τα δεδομένα υπέρ των ασθενών και η υποδειγματική λειτουργία των δομών. Σε κάθε πρόταση υπήρχε πάντα η αναφορά στην «κυρία Μαριάννα», τη γυναίκα που ταυτίστηκε με τον αγώνα της «Ελπίδας», η οποία έφυγε από τη ζωή πριν από ακριβώς τρία χρόνια. Κι όμως, ακόμη και μετά τον θανατό της εξακολουθεί να προσφέρει. Σήμερα το έργο της συνεχίζει με την ίδια αφοσίωση η θυγατέρα της Χριστιάννα.
«Την αισθανόμαστε κάθε μέρα πλάι μας», λέει η Εφη Βλάμη, που αν και έχασε το πόδι της, δεν το έβαλε κάτω και έγινε πρωταθλήτρια στο αγώνισμα της ξιφασκίας με αμαξίδιο. Σήμερα εργάζεται στον σύλλογο «Οραμα Ελπίδας» για τους εθελοντές δότες μυελού των οστών για αιματολογικούς καρκίνους. «Γεννήθηκα το 1988 και μεγάλωσα στη Ζαχάρω Ηλείας. Ο αθλητισμός μπήκε στη ζωή μου από το δημοτικό, με δρόμους αντοχής. Στα 14 μου άρχισα να έχω πόνους και πρήξιμο κάτω από το γόνατο. Υστερα από περίπου έξι μήνες διαγνώστηκα με οστεοσάρκωμα. Δεν μου είχαν πει ακριβώς τι έχω, “μικρόβιο είναι”, μου εξηγούσαν για να μην τρομάξω, αλλά τα παιδιά πάντα ξέρουν την αλήθεια. Ηρθαμε στην Αθήνα, στον “Αγιο Σάββα” και ύστερα στην Ογκολογική. Ξεκίνησα χημειοθεραπείες. Αποφασίστηκε ακρωτηριασμός. Θυμάμαι ότι έκανα ακραίες ερωτήσεις στους γιατρούς: Πόσο θα επιβίωνα αν δεν μου έκοβαν το πόδι; Πριν από το χειρουργείο ρώτησα πώς ακριβώς θα έκαναν την αφαίρεση του μέλους μου, με τι ιατρικά όργανα. Συνήθως όλοι οι έφηβοι αντιδρούν έτσι, θέλουν να ξέρουν τι γίνεται στο σώμα τους».
Σαν αδέλφια
Οταν η Εφη και η οικογένειά της χρειάστηκε το 2002 να περάσουν πολλούς μήνες στην Αθήνα για θεραπεία, ευτυχώς είχε ανοίξει ο ξενώνας της «Ελπίδας» κοντά στο νοσοκομείο. Κάποια χρόνια πριν, γονείς από την επαρχία την έβγαζαν χειμώνα – καλοκαίρι στα παγκάκια, διότι δεν υπήρχαν οι δομές φιλοξενίας για τους οικείους. «Στη διαμονή μας με τις υπόλοιπες οικογένειες γίναμε ένα, σαν αδέλφια, και σήμερα έχουμε κρατήσει το δέσιμό μας. Με τα παιδιά αυτά, που ζήσαμε τα ίδια, ακόμη και όταν δεν λέγαμε λέξη, καταλαβαινόμασταν πλήρως. Στα 15α γενέθλιά μου εκείνη τη χρονιά, ο κοινωνικός λειτουργός του ξενώνα Δημήτρης Νάνης οργάνωσε μια έκπληξη. Μου άρεσαν τα τραγούδια του Γιάννη Βαρδή, αλλά και η φυσιογνωμία του. Εβγαζε καλοσύνη. Ο Δημήτρης λοιπόν κανόνισε να έρθει ο τραγουδιστής στο πάρτι μου. Τα έχασα. Ηταν αξέχαστη εμπειρία».
Γύρισε στη Ζαχάρω έπειτα από 9-10 μήνες, με τεχνητό μέλος και με μαλλιά που μόλις φύτρωναν. «Κάποια παιδιά με ρωτούσαν γιατί είναι σαν αγορίστικα, σαν να με πίεζαν να ομολογήσω κάτι. Αυτά τα μεμονωμένα σχόλια δεν βοηθούσαν. Λίγο αργότερα ο Γιάννης Βαρδής ήρθε στην πόλη μου για συναυλία, αλλά και για να με ξανασυναντήσει. Βγήκαμε οι δυο μας, με είδαν όλοι μαζί του, μου μίλησε υποστηρικτικά, να μη δίνω σημασία στο τι λένε οι άλλοι. Αυτό έπαιξε τον ρόλο του. Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση στην κοινή γνώμη. Παλιά οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι φταίνε επειδή νόσησαν. Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα», θυμάται η Εφη, που πήρε μια γεύση από το κοινωνικό στίγμα.
Χαρισμένο μετάλλιο
«Στα 18-19, στις σπουδές μου στην Αθήνα, είδα ότι η ομοσπονδία ατόμων με αναπηρία αναζητούσε αθλητές και έτσι άρχισα να δοκιμάζω αθλήματα σε διάφορα σωματεία. Κατέληξα στην ξιφασκία με αμαξίδιο. Μου εμφύσησε ξανά την αίσθηση ότι μπορώ να κάνω τα πάντα. Προπονήθηκα για Παραολυμπιάδα, ο Σύλλογος “Ελπίδα” έγινε χορηγός μου. Ενας τραυματισμός αλλά και η COVID συνέβαλαν στο να σταματήσω. Πιο πριν όμως, όταν κέρδισα ένα πανελλήνιο μετάλλιο, το κρέμασα στον λαιμό της Μαριάννας Βαρδινογιάννη σε μια γιορτή χωρίς να το περιμένει. Ηταν ένα μικρό ευχαριστώ για όλα όσα έκανε για εμένα, για εμάς. Από το 2014 έπιασα δουλειά στο “Οραμα Ελπίδας”, τον φορέα για τους εθελοντές δότες του μυελού των οστών. Μέχρι σήμερα έχουμε πάνω από 200.000 μέλη που μπαίνουν σε μια παγκόσμια βάση δεδομένων».
Λόγω της δουλειάς της έχει ζήσει πολλά συγκινητικά περιστατικά. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ μια μητέρα τριών παιδιών –από τη Ζαχάρω μάλιστα– που βρέθηκε συμβατή με ένα παιδί και παραβρέθηκα στην πρώτη τους συνάντηση μετά τη δωρεά μυελού και την επιτυχή μεταμόσχευση. Θυμάμαι έναν ακόμη συμπατριώτη μας που κλήθηκε να δώσει κύτταρα την ώρα που η γυναίκα του γεννούσε το παιδί τους. Εκείνη έφερνε μια ζωή στον κόσμο και εκείνος έσωζε εδώ μία ακόμη. Η καλοσύνη, η ανιδιοτέλεια, παίζουν αφάνταστο ρόλο στο να γίνεις καλά. Ο καλός, υποστηρικτικός λόγος που θα σε διαβεβαιώσει ότι θα τα καταφέρεις και όχι το βλέμμα που θα σε κοιτάξει περίεργα. Οι γιατροί σού προσφέρουν τα εφόδια για να δώσεις τη μάχη της ζωής σου, αλλά δεν αρκούν. Χρειάζεσαι το φως των άλλων μέσα στο σκοτάδι που περνάς».
«Σήμερα υπάρχει πολύ μεγαλύτερη ευαισθητοποίηση στην κοινή γνώμη. Παλιά οι άνθρωποι αισθάνονταν ότι φταίνε επειδή νόσησαν. Πλέον δεν είναι έτσι τα πράγματα», θυμάται η Εφη – είχε νοσήσει το 2002.
«Δεν έλεγα τίποτε»
Ο Παναγιώτης Κόκκινος ήταν από τα πρώτα παιδιά που έγιναν καλά χάρη στον Σύλλογο «Ελπίδα» το 1996: «Τριών ετών διαγνώστηκα με μεσογειακή αναιμία. Χρειάστηκε να κάνω μεταμόσχευση μυελού των οστών με δότρια την αδελφή μου. Ημουν πολύ τυχερός, είχα συμβατότητα μαζί της. Το βάρος της ασθένειας το σήκωσε η μητέρα μου, ο πατέρας μου ήταν στα καράβια. Η μόνη εικόνα μου από τότε είναι της κυρίας Μαριάννας να έρχεται με τον γιατρό στον θάλαμό μου. Εγινε η δεύτερή μου μάνα, η δεύτερη μάνα όλων μας. Ξεπέρασα εντελώς το πρόβλημα, πήγα σχολείο, δεν έλεγα τίποτε για την περιπέτειά μου για να μη με ξεχωρίζουν από τα άλλα παιδιά.
Στα 22 μου έπαιζα μπάλα, ήμουν στα ντουζένια μου για να πάρω μεταγραφή σε καλύτερη κατηγορία. Ξανανόσησα, ο οργανισμός μου απέβαλε το μόσχευμα της αδελφής μου. Η πρώτη που με πήρε τηλέφωνο ήταν πάλι η κυρία Μαριάννα. Παρότι ήμουν ενήλικος πια, ήθελα να κάνω τη μεταμόσχευση στην Ογκολογική Παίδων. Λόγω της προϊστορίας, αυτό λύθηκε. Η κλινική με έκανε να νιώθω σιγουριά, όπως και η παρουσία της που μου ενέπνεε τρομερή δύναμη. Συν την πίστη μου στον Θεό. Δότρια ξανά η αδελφή μου. Η μητέρα μου είχε διαλυθεί. “Το ξεπέρασα μία, θα το ξεπεράσω και δεύτερη φορά!”, επέμενα. Μια βραδιά την είδα να κλαίει και της είπα: “Είτε σταματάς είτε φεύγεις από το δωμάτιο”. Πέθανε και ο πατέρας από καρδιά εκείνη την περίοδο, με τον οποίο είχε χωρίσει πιο πριν. Ημουν σίγουρος ότι το έκανε για να ζήσω εγώ, πήρε τη θέση μου. Είχα κάνει τάμα αν αποκτήσω παιδί να του δώσω το όνομά του… Ευτυχώς όλα πήγαν καλά. Παντρεύτηκα, έγινα πατέρας, έχω τον μικρό Δημήτρη. Σήμερα εργάζομαι στα γραφεία του Συλλόγου “Ελπίδα” και είμαι εθελοντής στο “Οραμα Ελπίδας”. Τότε που έκανα την πρώτη μεταμόσχευση, πολλοί πίστευαν ότι ο καρκίνος είναι μεταδοτικός. Τη δεύτερη φορά η αντιμετώπιση ήταν πολύ καλύτερη, υπάρχει ευαισθητοποίηση και ενημέρωση. Ηταν ο σύλλογος και η κλινική που άλλαξαν την κοινή γνώμη.
«Θα γίνεις καλά!»
Είναι ευλογία να εργάζεσαι κάπου που μπορείς να προσφέρεις έστω και λίγη δύναμη σε όλους όσοι δοκιμάζονται. Η εμπειρία μού δίνει δύναμη να συμπαρίσταμαι σε γονείς και παιδιά που περνούν την ίδια περιπέτεια με εμένα. Ξυπνάω το πρωί και θέλω να έρθω στο γραφείο. Ξέρω τι σημασία έχει για τους ανθρώπους αυτούς. Το βασικό εδώ στο νοσοκομείο, στον ξενώνα και στον σύλλογο είναι πως η αλληλοϋποστήριξη αποτελεί καταλύτη στη θεραπεία. Τη Δευτέρα, λ.χ., θα πάρω έναν πατέρα μαζί μου στο γήπεδο για να τον κάνω να ξεχαστεί. Πριν από λίγο καιρό πήγα να μιλήσω σε έναν πιτσιρικά 16 ετών με λευχαιμία. Ο μικρός δεν ήθελε καν να με δει. Η μητέρα του ήταν χάλια ψυχολογικά. Είχα μάθει στο μεταξύ ότι ήταν κι αυτός φανατικός Ολυμπιακός σαν και μένα: “Θα γίνεις καλά. Θα πάμε γήπεδο!”, του λέω και βλέπω το πρώτο χαμόγελο. Συνεχίζω: “Θα σου φέρω κάτι που θα σου χρειαστεί μόλις βγεις” και φρόντισα την επόμενη ημέρα με τη βοήθεια της ομάδας να φτάσει στα χέρια του μια φανέλα. Τώρα έγινε η μεταμόσχευση, όλα καλά και περιμένουμε να τον πάω σε αγώνα. Η χαρά μου δεν περιγράφεται».
Πολλοί αποθεραπευμένοι από την επαρχία βρίσκουν τον δικό τους τρόπο να συμβάλουν. Οπως η οικογένεια του Αντώνη Φωτιάδη: «Το 2000, σε ηλικία πέντε ετών, διαγνώστηκα με λέμφωμα Non Hodgkin. Ζούσαμε στα Νέα Μουδανιά και οι γονείς μου είχαν δικό τους ωδείο. Πρώτα πήγαμε στη Θεσσαλονίκη, ύστερα πήγαμε στην Ογκολογική Κλινική στην Αθήνα. Μείναμε σε συγγενείς και μετά μας βρήκαν από τον Σύλλογο “Ελπίδα” και μας πρότειναν να πάμε στον ξενώνα. Το κλίμα ήταν καταπληκτικό, η ψυχοκοινωνική στήριξη ήταν τεράστια. Η μητέρα μου δεν αισθανόταν μόνη σε μια τεράστια, άγνωστη πόλη, εγώ βρήκα φίλους στα πρόσωπα των άλλων μικρών ασθενών. Αποθεραπεύθηκα. Σήμερα είμαι κι εγώ μουσικός, έκανα μεταπτυχιακά στην Ολλανδία. Και έχω αναλάβει με την αδελφή μου το ωδείο.
Εδώ και 24 χρόνια οι γονείς μου είχαν αποφασίσει να κάνουν μια συναυλία με τους μαθητές μας στο θέατρο στα Νέα Μουδανιά, χωρητικότητας 2.000 θέσεων. Τα έσοδα προσφέρονται στον ξενώνα της “Ελπίδας” και σε έναν σύλλογο στη Θεσσαλονίκη που λέγεται “Στοργή”. Και για την τοπική κοινωνία, και τους μαθητές, έχει γίνει πλέον θεσμός ευαισθητοποίησης. Πράγματι, τα παιδιά τρέχουν, βρίσκουν χορηγούς και πιστεύουν στον σκοπό, πουλάνε τα ίδια τα εισιτήρια. Αισθάνομαι πολλή χαρά όταν επιστρέφω στον ξενώνα και βλέπω ότι έχουν γίνει πράγματα με τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν από την προσπάθειά μας. Ολοι έχουμε καλή πλευρά μέσα μας. Αν όμως από μικρός περνάς κάτι τόσο δύσκολο, τότε ενεργοποιείται περισσότερο, σου δείχνει τον δρόμο της προσφοράς».
Θέληση για ζωή
«Πίσω από κάθε ιστορία των παιδιών της “Ελπίδας” κρύβεται μια διαδρομή αστείρευτης δύναμης και θάρρους», λέει στην «Κ» η πρόεδρος του σωματείου Χριστιάννα Βαρδινογιάννη. «Είναι οι γονείς που δεν λύγισαν, οι γιατροί που αγωνίστηκαν, οι νοσηλευτές που κατέθεσαν την ψυχή τους και, πάνω απ’ όλα, οι μικροί μαχητές μας. Παιδιά που έδωσαν τον πιο δύσκολο αγώνα, διδάσκοντάς μας τι σημαίνει ελπίδα και θέληση για ζωή. Παιδιά που βγήκαν νικητές, προχώρησαν μπροστά, πραγματοποιούν τα όνειρά τους και γίνονται τα ίδια το πιο φωτεινό παράδειγμα, δίνοντας πίστη και θάρρος στα παιδιά που αγωνίζονται σήμερα. Δέσμευσή μας για το μέλλον είναι να συνεχίσουμε αυτόν τον αγώνα διευρύνοντας το έργο μας και εξελίσσοντας τις δομές μας για να χαρίσουμε ελπίδα και ζωή σε κάθε οικογένεια που δίνει αυτή τη δύσκολη μάχη», καταλήγει.
«Ο καρκίνος μου με έκανε γιατρό»
Η φοιτήτρια Ιατρικής Ιωάννα Μιχαλίτση από τη Λαμία έχει γίνει εθελόντρια στον ξενώνα «Ελπίδα» του Συλλόγου Φίλων Παιδιών με Καρκίνο: «Το 2018, σε ηλικία 13 ετών, διαγνώστηκα με συνοβιακό σάρκωμα. Αρχισα να καταλαβαίνω τι συμβαίνει όταν είδα το “Ογκολογικό” στην επιγραφή του νοσοκομείου και τη λέξη “καρκίνος” στο όνομα του ξενώνα. Υπήρχε εκεί απίστευτη αλληλεγγύη, ανθρωπιά, γλυκύτητα. Καθίσαμε αρκετούς μήνες στην Αθήνα, το είχα πάρει αρνητικά. Σκεφτόμουν ότι η δική μου περιπέτεια είχε επιπτώσεις στην οικογένειά μου. Νομίζω μετά τη νοσηλεία μου κατάλαβα ότι ήθελα να γίνω γιατρός. Αυτό που μου άρεσε ήταν ότι άνθρωποι που δεν με ήξεραν ήθελαν να με βοηθήσουν. Με συγκίνησε τόσο, που θέλησα κι εγώ να διαλέξω το ίδιο λειτούργημα. Τελειώνω το τρίτο έτος και ξέρω ότι έχω επηρεαστεί από ειδικότητες που είχα ζήσει στο νοσοκομείο. Επίσης, τώρα που διαβάζω πώς λειτουργεί ο οργανισμός και τα φάρμακα, συμπληρώνω σε γνώση αυτά που έζησα στο σώμα μου ως παιδί. Οι γονείς αισθάνονται αισιοδοξία όταν με βλέπουν στον ξενώνα, διότι το μυαλό τους φεύγει από το δύσκολο “τώρα” και πηγαίνει στο αισιόδοξο “μετά”. Τα παιδιά έχουν μια σπίθα και μια δύναμη στα μάτια που ακόμη κι εμένα, που πέρασα τα ίδια, δεν παύει να με εντυπωσιάζει».
«Ενα κλειστό εφηβάκι»
Ο Δημήτρης Νάνης θυμάται πολύ καλά την Ιωάννα μικρή, αν και έχουν περάσει από τα χέρια του πάνω από 3.000 παιδιά μέσα σε 28 χρόνια δουλειάς στον ξενώνα. Να τι αφηγείται στην «Κ»: «Ηταν ένα κλειστό εφηβάκι. Δεν πολυκατέβαινε στις δράσεις μας, έμενε πιο πολύ στο δωμάτιό της. Αργότερα, ως φοιτήτρια Ιατρικής, γύρισε για να πείθει αυτά τα παιδιά που αντιδρούν σαν κι εκείνη να είναι πιο ανοιχτά. Καθημερινά αισθανόμαστε τη δύναμη της καλοσύνης. Σε αντίθεση με πολλούς ενηλίκους, που αποθεραπεύονται και γυρίζουν στον πρότερο βίο δίχως να έχουν καταλάβει τίποτε, τα παιδιά που νόσησαν και έρχονται να βοηθήσουν είναι αυτά που άλλαξαν μέσα τους, γνωρίζουν ποια είναι τα σπουδαία της ζωής. Αρπαξαν την υπαρξιακή ευκαιρία μέσα από τη δοκιμασία και τη μετουσίωσαν σε δύναμη, την οποία με γενναιοδωρία θέλουν να μοιραστούν. Βρήκαν τον τρόπο να γίνουν καλύτεροι μέσα από τον πόνο τους. Και σε έναν κόσμο που δεν προάγει την αξία της καλοσύνης, εκείνοι την πρεσβεύουν κάθε μέρα. Πολλά από τα παιδιά έχουν γίνει γιατροί, κοινωνικοί λειτουργοί, ψυχολόγοι.
Το έργο της “Ελπίδας” συνέβαλε σε απίστευτο βαθμό στο να μπορούμε να ακούμε τη λέξη “καρκίνος”. Φανταστείτε ότι το 1999-2000 κάποιοι ήθελαν να τη βγάλουμε από την επιγραφή έξω από τον ξενώνα. Και χάρη στον αγώνα του συλλόγου και της ιδρύτριάς του, και οι συμπολίτες μας είναι πιο ενήμεροι, και οι γονείς πιο προϊδεασμένοι ώστε να πάνε έγκαιρα τα παιδιά τους στον γιατρό –αν κάτι τους ανησυχήσει– και να κερδίσουν χρόνο. Και εμείς στον ξενώνα μπορούμε να το χειριστούμε πολύ διαφορετικά. Θυμάμαι τη μητέρα του Επαμεινώνδα. Στην πρώτη μας συνέντευξη είχε μπροστά της ένα χαρτί που έγραφε από τι πάσχει ο μικρός. “Το δικό μου παιδί δεν έχει καρκίνο”, μου λέει. “Το παραπεμπτικό που έχετε μπροστά σας όμως;” τη ρώτησα. “Αν έχει καρκίνο το παιδί μου, εγώ θα πέσω από το παράθυρο”, συνέχισε. Της άνοιξα το παράθυρο. “Να το κάνετε, αν θέλετε, αλλά μετά ποιος θα τον φροντίσει;” κατέληξα. Hταν η φράση που την έβγαλε από την άρνηση.
«Η δουλειά μου είναι πολύ δύσκολη, αλλά εγώ αισθάνομαι ότι μου έχει κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Eχω πάρει από τους μικρούς ασθενείς πολύ περισσότερη δύναμη από αυτήν που έχω δώσει», λέει ο Δημήτρης Νάνης.
Πριν από λίγες ημέρες τον καμαρώσαμε γαμπρό. Oταν μου έδωσε το ξυράφι πριν από τον γάμο του, για το παραδοσιακό ξύρισμα, συγκινήθηκα τόσο πολύ που με έπιασαν δάκρυα. Eχω δύο μεγάλους γιους, δεν ξέρω όταν θα παντρευτούν αν θα ζήσω την ίδια συγκίνηση, όπως με τα παιδιά που τα βλέπω να είναι καλά και να κάνουν οικογένεια. Θα έλεγε κάποιος ότι η δουλειά μου είναι πολύ δύσκολη, αλλά εγώ αισθάνομαι ότι μου έχει κάνει το μεγαλύτερο δώρο. Eχω πάρει από τους μικρούς ασθενείς πολύ περισσότερη δύναμη από αυτήν που έχω δώσει. Δεν είμαι ούτε γιατρός, ούτε Θεός, ούτε παπάς. Eχω όμως την εκπαίδευση και την εμπειρία για να τους ανοίξω ένα δρόμο, να τους απαλύνω το μέσα τους».
«Εκεί ανήκω»
Ο Επαμεινώνδας Κολορίζος, που τώρα κάνει το ιατρικό αγροτικό του στην Ιτέα, προσθέτει: «Oταν ήρθε η ώρα να φύγουμε από τον ξενώνα, έκλαιγα και έλεγα “μη με παίρνετε από το σπίτι μου”, τόσο πολύ είχα ταυτιστεί και είχα αισθανθεί ότι εκεί ανήκω. Οταν μας συμβαίνει κάτι άσχημο, έχει σημασία ποιος βρίσκεται πλάι μας. Ημουν τεσσάρων ετών όταν αρρώστησα και θυμάμαι ακόμα και το κενό βλέμμα που είχαν οι δικοί μου το πρώτο βράδυ στο νοσοκομείο. Εμένα μου είχαν πει ότι είχα ένα τερατάκι μέσα μου που θα μπορούσα να το νικήσω. Επειδή ήμουν φανατικός Ολυμπιακός, σκεφτόμουν ότι είναι πράσινο και όταν έβλεπα το πράσινο φωτάκι στα ιατρικά μηχανήματα στις εξετάσεις έλεγα ότι αρχίζει η μάχη για να το σκοτώσω. Κάποιοι θα θεωρούσαν κατάρα το να πάθουν κάτι τόσο σπάνιο. Εμένα όμως μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω απίθανους ανθρώπους. Θυμάμαι τη Μαριάννα Βαρδινογιάννη να παίρνει αγκαλιά όλα τα παιδιά που έκαναν χημειοθεραπεία, να κάνουν επάνω της εμετό κι εκείνη να συνεχίζει σαν να μη συνέβαινε τίποτα. Θυμάμαι την επικεφαλής του Τμήματος Παιδιατρικής Ογκολογίας-Αιματολογίας να με κρατάει αγκαλιά, να κάνω εμετό με αίμα κι εκείνη να είναι πλάι μου συνέχεια. Εχω τελειώσει Ιατρική, βλέπω ειδικευόμενους και δεν σημαίνει ότι όλοι έχουν αυτήν τη δύναμη και τη γενναιοδωρία.
Θέλησα να γίνω χειρουργός και μάλιστα ογκολόγος, για να τιμήσω αυτούς τους ανθρώπους που σας είπα αλλά και τα παιδιά που πέθαναν. Θεωρώ ότι έγιναν άγγελοι και είναι στο πλευρό όλων εμάς που ζήσαμε. Μεγαλώνοντας έλεγα στον εαυτό μου ότι θα γίνω υπερήφανος για εμένα όταν περνάω καθημερινά το κατώφλι του νοσοκομείου και πηγαίνω να σώσω ανθρώπους. Η σκέψη μού έδωσε το κουράγιο στις σπουδές, στα ξενύχτια, στις εφημερίες. Αυτή η δουλειά δεν πληρώνεται, την κάνεις καλά μόνο αν έχεις μέσα σου το νόημα της ζωής, το κίνητρο της προσφοράς. Και η γυναίκα που παντρεύτηκα, γιατρός κι εκείνη, είχε ως παιδί μια τεράστια περιπέτεια υγείας. Εμεινε για μήνες σε κώμα. Πιστεύει ακριβώς το ίδιο. Δεν έχει σημασία πόσες φορές θα πέσεις. Εχει σημασία να σηκωθείς. Πιο μεγάλη ακόμη, να βοηθήσεις να σηκωθεί και ο διπλανός σου».
