Τα όσα είπες για τον Μητσοτάκη, μέχρι και που ζήτησες την παραίτησή του, τα παραβλέπω. Ανόητη είναι, λέω, αηδίες λέει. Ήταν θέμα χρόνου για σένα, όπου ο ίλιγγος της φιλοδοξίας θα γιόρταζε την κάθετη πτώση σου.
Γλυκό Μαράκι μου, όταν στήνεις το κίνημά σου πάνω σε πτώματα και τάφους, πάνω σε ξυλόλια και χαμένα βαγόνια, ποντάροντας στο συναίσθημα και στην ηλιθιότητα κάποιων αφελών, θα έπρεπε να γνωρίζεις ότι η γελοιοποίησή σου βρίσκεται επί θύραις. Κάποια στιγμή θα ξύπναγαν και δεν θα αισθάνονταν ότι είναι ηλίθιοι, αλλά θα πείθονταν ότι πραγματικά είναι. Όπερ και εγένετο.
Και τώρα, κοίτα να σώσεις κάτι από την υστεροφημία σου, κλεινόμενη σ’ ενα λαγούμι με έναν απλό φεγγίτη.
Εκεί, ίσως και να συνέλθεις…
fb – Δημήτρης Μπράγιας
