ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Είμαστε Έλληνες, και αυτή μας η ιδιότητα θα έπρεπε να φωνάζει στ’ αυτιά μας πολλά περισσότερα πράγματα, από τα έπη του Ομήρου, τους 300 του Λεονάιντας και τη θυσία του Αθανάσιου Διάκου.
Αν πετάξεις μια πέτρα στην οδό Ερμού σε ώρα αιχμής, έχεις 50% πιθανότητες να πετύχεις στο δόξα πατρί κάποιον νυν ή τέως «Πρόεδρο» κόμματος, συλλόγου, ομάδας, συλλογικότητας ή ΜΚΟ.
Αυτή μας η αρχομανία, λοιπόν, προκαλεί και τριβές, διενέξεις, έριδες και καυγάδες στους χώρους που ανήκουμε. Κυκλοφορούμε με το παντελόνι ξεκούμπωτο, έτοιμοι να αποδείξουμε στον «αντίπαλο» ότι «είμεθα μήκους σημαντικότεροι», για να το θέσω κάπως σεμνά.
Βλέπουμε όμως, εδώ και κάμποσα χρόνια, ότι η Αριστερά και η Δεξιά έχουν τελείως διαφορετικούς τρόπους να τρώνε τα μουστάκια τους.
Στη Δεξιά, τα ελατήρια είναι πάντοτε προσωπικά, και το κομματικό Πόπολο απλά ακολουθεί.
Ο Κυριάκος δεν χωνεύει τον Αντώνη και τον Κωστάκη, κι αυτοί με τη σειρά τους, του τα έχουν φυλαγμένα γιατί δεν τους έστησε αγάλματα, ενώ η Αφροδίτη ήταν βέρυ-βέρυ χολοσκασμένη, το κορίτσι, επειδή ο Κούλνης τη διέγραψε για τις μάντολες που είχε ξεφουρνίσει για κάποια ευτραφή τηλεπερσόνα και έσπευσε να κάνει κόμμα που το αρραβώνιασε με τον Μπογδάνο, ο οποίος απίστησε εις βάρος της για να γίνει κολλητάρι του Εμφιετζόγλου που είχε τα μπικικίνια, και πήγαν κουβά το ’23 ούλοι μαζί.
Ο δε Κηραλειμμένος, είδε ότι δεν του έδιναν σημασία να τον εντάξουν στη ΝΔ και τους βγήκε από τα δεξιά με την «Κηραλειμμένος ΕΠΕ», μπας και ψαρέψει και τίποτα τέως Χρυσαυγίτες που περιφέρονταν ξέμπαρκοι και με το σκατό στην κάλτσα, μετά το μπουζούριασμα των πρωτοκλασσάτων νεοναζί του κινήματος των Storm Troopers «Μιχαλολιάκος-Χάϊλ-ο-Λιάκος ΕΠΕ».
Ακόμα και ο (τέως) παιδοβούβαλος Εντελώς Καμμένος, έστησε κόμμα μέσω των σόσιαλ μύδια και το νοίκιασε στον Ευρύπυγο να το κάνει ό,τι θέλει, επί 4,5 χρόνια, μέχρι που ανακάλυψε ότι είχε χάσει τους βουλευτές του και ήταν καιρός για γαστρικό bypass για να χωνέψει την πίκρα του, όταν φώναζε στους τέως ομοϊδεάτες του «εσείς στα τέσσερα».
Όλα αυτά, ο κόσμος τα εκλαμβάνει γι’ αυτό που είναι, δηλαδή προσωπικές (μωρο)φιλοδοξίες, ιδιοτέλειες και πικρίες που ωθούν τους διάφορους πολιτικούς να τρώνε τα μουστάκια ή τις κοτσίδες τους. Τολμάνε βέβαια, οι εν λόγω πολιτικοί να ψελλίσουν κάτι για «ιδεολογικές» θέσεις, όταν λακίζουν απ’ το μαντρί, αλλά κανένας δεν τους πιστεύει.
Στην Αριστερά, όμως, το παιχνίδι είναι πολύ πιο πολύπλοκο. Βλέπετε, εκεί είναι όλοι «σύντροφοι», αποδέχονται δηλαδή εκ προοιμίου το ρόλο της ανώνυμης και απλής μονάδας που «αγωνίζεται» ως μέρος ενός ευρύτερου συνόλου, με αγνά ιδεολογικά κίνητρα για το καλό του Λαού, μέσα σε μια κομματική συλλογικότητα, κι έτσι, η κάθε προσωπική φιλοδοξία πρέπει να φορέσει ένα φερετζέ ιδεολογικής διαφοροποίησης και καταγγελίας στην κρίση και τη χλεύη του λαού, των θέσεων που έχει ο αντίπαλος. Ο χορός, λοιπόν, της διάσπασης είναι πολύ πιο περίπλοκος, γεμάτος φιγούρες, πιρουέτες, κωλοτούμπες και τζιριτζάντζουλες, που θα ζήλευε ακόμα και η μακαρίτισσα η Μάργκοτ Φοντέιν. Βέβαια στην περίπτωση του Στενοπαντελονή διαδόχου του Ευρύπυγου Ηγέτη, κάτι τέτοιο δεν ίσχυε, γιατί ο νέος αρχηγός ήταν τόσο αριστερός, όσο εγώ είμαι Κινέζος ζογκλέρ.
Θα μου πείτε, η Αριστερά από την εμφάνισή της πάνω στη Γη, λίγο μετά τους τριλοβίτες και πριν τους δεινόσαυρους, υπήρξε ένα κίνημα υποκρισίας, δολοπλοκίας, Βυζαντινισμού και υπόγειων μαχαιρωμάτων, που γίνονταν πάντα «στο όνομα του λαού». Μιλάει η Ιστορία για τη «Νύχτα των Μεγάλων Μαχαιριών», όπου ο Αδόλφος εξαφάνισε την επιρροή των φαιοχιτώνων του Ernst Rohm, στέλνοντας πρόωρα στα θυμαράκια 100 περίπου μεγαλοστελέχη τους, ενώ τόσα καθάριζε ο Πατερούλης Στάλιν για πρωινό, φορώντας ακόμα τα σώβρακα και πριν βάλει μαντέκα στη μουστάκα του. Δεν κάνεις λίπασμα 20 εκατομμύρια Σοβιετικούς συντρόφους, αν δεν είσαι τσαχπίνης και παραγωγικός.
Αυτό το χούι της Αριστεράς, λοιπόν, είναι και ταυτοτικό. Δηλαδή, μπορείς να ξεχωρίσεις ένα φανατικό αριστερό που το μάτι του γυαλίζει και ονειρεύεται τη ρεβάνς του 1948, από ένα γιαλατζί Αριστερό με δείκτη υποκρισίας 50 και βάνε, από το πόσο προσωποπαγές προσπαθεί να κάνει το κόμμα του. Ο πρώτος ονειρεύεται, παρέα με ένα τσούρμο μαυροσκούφηδες συντρόφους καβάλα στα άλογα, να επιδράμει στη Μύκονο και να μην αφήσει καπιταλιστικό ρουθούνι να τραβάει αέρα. Αδελφές και παλικάρια, γίνανε μαλλιά-κουβάρια, δηλαδής. Ο δεύτερος χρησιμοποιεί ίσως το ίδιο λεξιλόγιο, αλλά ονειρεύεται εφοπλιστικά γιοτ, Κουβανέζικες πουράκλες, μπριζολίκια «Τόμαχωκ» και βίλες στο Σούνιο, να ξεκουράζεται ο μάτης του, όταν το ηλιοβασίλεμα διαγράφει την κορμοστασιά της Περιστέρας του.
Ένα αποτελεσματικό βάμμα του ηλιοτροπίου, για τα 2 αυτά είδη, είναι τα εξτρέ των τραπεζικών τους λογαριασμών, τα Ε9 τους, οι εξωχώριες συμμετοχές τους, οι πηγές χρηματοδότησής τους και η κοινωνική άνοδος που πέτυχαν μέσα από την άσκηση της Αριστερής τους Πολιτικής. Εκεί θα ξεχωρίσει κανείς τους φτωχούς ηλίθιους, από τα υποκριτικά τζιμάνια, με τα δεύτερα να είναι πολύ πιο σιχαμερά.
Και όπως έλεγε ο τοις πάσι καταξιωμένος Πασόκος φιλόσοφος Γιάννος Παπαντωνίου, «Για το Σοσιαλισμό αγωνιζόμαστε όλοι»….
Ένας στο Κόμμα, χιλιάδες στον Αγώνα!!
