ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Εξοχότατοι κ.κ. Πρόεδροι, Στελέχη και Βουλευτές της Αριστεράς,
Προσφιλείς Δημοσιογράφοι των στρατευμένων και χοντροταϊσμένων εντύπων, Νεολαίοι “επαναστάτες”, Rebranded Ηγέτες, Υστερικές Μαινάδες, Φαλακρά Παγώνια, ανέραστες κόρες των ΒουΠου και άλλα ζώα του δάσους,
Μερικές φορές θέλουμε να παρατήσουμε τα τσιπουράκια, τους μεζέδες και τα καφεδάκια μας, που πίνουμε χαζεύοντας ένα αέναο ηλιοβασίλεμα, που είναι μαζί και ανατολή, ακούγοντας τη φυσαρμόνικα του Σύντροφου Λεωνίδα και την κιθάρα του Μάνου Λοϊζου, και να κατέβουμε με ένα ματσούκι ο καθένας μας στο χέρι του και να σας κάνουμε τον κώλο μαύρο, γιατί ξέρουμε ότι δεν έχετε τίποτα μέσα στα κεφάλια σας, που θα άξιζε να σας τα κάνουμε έστω και μπάλες του μπόουλινγκ.
Επιτρέψτε μας να σας εξηγήσουμε τους λόγους που μας βλέπετε τόσο πολύ «αρπαγμένους» εναντίον σας.
Ήδη, από τις αρχές του 19ου αιώνα, δεν περιμέναμε τον Κάρολο Μάρξ να μας εξηγήσει πόσες ανισότητες είχε η Κοινωνία μας. Το βιώναμε καθημερινά, με όλα αυτά που περνούσαν οι φτωχοί αγρότες και εργάτες στα χωράφια και τις φάμπρικες, έχοντας καταδικαστεί σε μια αέναη άτυπη δουλεία κάτω από κάποια αφεντικά.
Δεν υπήρχε ούτε ωράριο, ούτε κοινωνική πρόνοια, ούτε ασφάλιση, ούτε περίθαλψη για τους αδύναμους και αρρώστους, παρά μόνο τα σκληρά αντίποινα της Εξουσίας απέναντι σε οποιονδήποτε τολμούσε να ψελλίσει δυο λόγια για καλύτερες συνθήκες εργασίας, ώστε να μπορεί να βάλει ένα πιάτο φαϊ στο τραπέζι για τα παιδιά του.
Και κάναμε κάτι γι αυτό, ο καθένας με τον τρόπο του και με την εποχή που έζησε, διακινδυνεύοντας τη ζωή μας, τη δουλειά μας και την ασφάλεια των οικογενειών μας. Ξεσηκωθήκαμε, απαιτήσαμε, διεκδικήσαμε, δώσαμε ένα στίγμα στην Κοινωνία σχετικά με το τι πιστεύουμε. Κάποιοι από εμάς ήμασταν κομμουνιστές, άλλοι σοσιαλιστές και άλλους μας ονόμασαν αργότερα έτσι, μην έχοντας κάποιο χαρακτηρισμό να μας δώσουν.
Δεν πιστεύαμε στη διάλυση της Κοινωνίας, ούτε στα εκδικητικά αντίποινα εναντίον των πλουσίων, πιστεύαμε περισσότερο σε μια κοινωνία Ισότητας και Δικαιοσύνης, έννοιες που εκείνες τις εποχές βρίσκονταν σε πλήρη ανεπάρκεια. Δεν ονειρευτήκαμε δικτατορίες του Προλεταριάτου, ούτε εξορίες των πολιτικών μας αντιπάλων, κρατηθήκαμε μακριά από τον αδελφοκτόνο Εμφύλιο που άνοιξε τόσα χάσματα μέχρι τώρα. Οι νεότεροι από εμάς πιστεύαμε στην Ενωμένη Ευρώπη και στις αξίες της, έχουμε βλέπετε στην παρέα τον Μπερλίνγκουερ, τον Μιτεραν και τον Βίλλυ Μπράντ.
Δεν ήμασταν οι μόνοι που καταφέραμε να αλλάξει η Κοινωνία μας, ακόμα κι ένας δικτάτορας όπως ο Μεταξάς έκανε αλλαγές που οδήγησαν σε μια πιο δίκαιη μεταχείριση των εργαζομένων. Τον πειράζουμε εδώ πάνω, αλλά και σε αυτόν οφείλει η Πατρίδα μας, όχι μόνο σε εμάς.
Με λίγα λόγια, είμαστε οι αγωνιστές της Αριστεράς που γνωρίζαμε για ποιους λόγους αγωνιστήκαμε και τι καταφέραμε να αλλάξουμε και μη βαυκαλίζεστε, όταν κάποιοι Δεξιοί λένε ότι «τιμούν τους Αγώνες της Αριστεράς» εμάς εννοούν, όχι τις Σταλινικές μαριονέτες που κυνήγησαν με κάθε μέσον και με άφθονο αίμα την Εξουσία.
Και τώρα, έρχονται μέρες εκεί πάνω, που αναρωτιόμαστε τι πήγε λάθος και μείνατε ΕΣΕΙΣ να εκπροσωπείτε όλους αυτούς τους αγώνες μας.
• Γιατί εμείς δεν υπήρξαμε ποτέ Διεθνιστές και Εθνομηδενιστές, αλλά Πατριώτες
• Γιατί εμείς δεν ορκιστήκαμε να θάψουμε στα 3 μέτρα κάθε πολιτικό μας αντίπαλο
• Γιατί εμείς πεινάσαμε, δεν προσπαθήσαμε να λύσουμε τα προβλήματα της Κοινωνίας από το Da Capo και το Costa Navarino.
• Γιατί εμείς δεν ξεκινήσαμε μια αδελφοκτόνο ανταρσία, για να παραδώσουμε την Πατρίδα μας πεσκέσι στον Στάλιν
• Γιατί εμείς δεν λέγαμε ψέματα στο Λαό, μόνο για να πάρουμε την Εξουσία
• Γιατί εμείς δεν ονειρευτήκαμε οφίκια, αλλά ένα πιο δίκαιο κόσμο
• Γιατί εμείς ομολογήσαμε τα λάθη μας και παραδεχτήκαμε τον Αντίπαλο, όποτε είχε δίκιο
• Γιατί δεν αντικαταστήσαμε τα ιδανικά μας με ένα στείρο Δικαιωματισμό
• Γιατί, παρόλους τους αγώνες μας, πιστεύαμε στις Αξίες αυτού του τόπου και δεν προσπαθήσαμε να τις υποκαταστήσουμε με θολές ιδεοληψίες και βλακώδεις θέσεις
• Γιατί ΕΜΕΙΣ είμαστε περήφανοι για όσα αγωνιστήκαμε να πετύχουμε και αυτά δεν ήταν να κόβουμε βόλτες με τις θαλαμηγους κάποιων πλουσίων
Ίσως λοιπόν είναι καιρός να πάρουμε την Αριστερή Ιδεολογία μας (μαζί με τη φιλενάδα της, την σαφρακιασμένη Δεξιά «ιδεολογία») εκεί πάνω, που βρισκόμαστε πια και να σας αφήσουμε να προσπαθήσετε να λύσετε τα προβλήματα της Κοινωνίας σας με άλλες εξισώσεις, πιο σύγχρονές, που δεν βρωμάνε εμφυλιοπολεμικά ψοφίμια.
Σας περιμένουμε, όταν έλθει το πλήρωμα του χρόνου, κεφτέδες©. Θα φάτε καλά!
Με ιδιαίτερη Τιμή (ναι, καλά!)
Παναγιώτης Σοφιανόπουλος (1786-1856), Αριστείδης Οικονόμου (1835 – 1890), Πλάτων Δρακούλης (1858-1934), Σταύρος Καλλέργης (1865-1926), Παναγιώτης (Παύλος) Aργυριάδης (1849-1901), Δημοσθένης Λιγδόπουλος (1898-1920), Κώστας Παρορίτης (1878-1931), Γεώργιος Κωνσταντινίδης (1878-1919), Αβραάμ Μπεναρόγια (1887-1979), Σπύρος Νάγος (1869-1933) Γρηγόρης Λαμπράκης, Ηλίας Ηλιού, Αλέκος Παναγούλης, Λεωνίδας Κύρκος, Ανδρέας Λεντάκης, Μιχάλης Παπαγιαννάκης
