ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
Παίρνεις μια βραχονησίδα στη μέση του κόλπου των Μεγάρων, που τη λένε Ρεβυθούσα. Τη σκάβεις, την πατάς κάτω, την ανατινάζεις, της κάνεις τσιμεντενέσεις και ανοίγεις 2 τεράστιους λάκκους στο βράχο, ενώ την απλώνεις σαν τηγανίτα διπλασιάζοντάς της την έκταση.
Τοποθετείς 212 σεισμικά εφέδρανα σε κάθε λάκκο, χτίζεις επάνω τους μια τεράστια δεξαμενή από κρυογενικό σκυρόδεμα, το μονώνεις με 1 μ. foamglass και περλίτη και μέσα της κατασκευάζεις άλλη μια δεξαμενή από νικελιούχο χάλυβα που ο πάτος της έχει έκταση 4 στρεμμάτων.
Και κατασκευάζεις 2 δεξαμενές υγροποιημένου φυσικού αερίου (LNG) που η κάθε μία χωράει 70.000 κ.μ. υγρού Μεθανίου στους -169°C. Ένα μοναδικό έργο στην Ελλάδα, με προδιαγραφές πυρηνικού σταθμού, και με ανήκουστες απαιτήσεις ασφαλείας σε παγκόσμιο επίπεδο.
Και σχεδόν κανένας, εκτός των ολίγων παροικούντων την Ιερουσαλήμ, δεν είχε ακούσει για το έργο αυτό, κι ας στοίχισε όσο σχεδόν το “Ελευθέριος Βενιζέλος” σε τρέχουσες τιμές. Μόνο τα τελευταία 2 χρόνια άκουσε ο κόσμος για τη Ρεβυθούσα, που μας έβαλε στον ενεργειακό χάρτη.
34-38 ετών νεανίας τότε, υπεύθυνος για όλες σχεδόν τις ηλεκτρομηχανολογικές μελέτες (36 MW εγκατεστημένη ισχύς) για τη ΔΕΠΑ και για λογαριασμό της Preussag/NOELL/Whessoe Projects. Από μόνο του, μία διδακτορική διατριβή…
Κι έλεγα ότι η Ελλάδα επιτέλους έγινε Ευρωπαϊκή χώρα, παρόλα τα απίστευτα ποσά που δίνονταν για λάδια και ξύδια δεξιά κι αριστερά, στα τζιμάνια του ΠΑΣΟΚ.
Τελικά άργησε πολύ περισσότερο, γιατί για να γίνει, έπρεπε να υπάρχουν Ευρωπαίοι Κυβερνήτες, και μέχρι το 2019 δεν είχαμε τέτοιους (κι όποτε είχαμε, τους θάβαμε)….
(ΥΓ. Έγινε και 3η δεξαμενή αργότερα, υπέργεια αυτή)
