Φόρτωση Text-to-Speech…
2017. Σε ένα ερασιτεχνικό βίντεο βλέπουμε τη δεκαεξάχρονη Μπίλι Αϊλις να κάθεται οκλαδόν στο κρεβάτι του μεγαλύτερου αδελφού της, Φινέας. Φοράει ένα πελώριο T-shirt, τα μαλλιά της είναι βαμμένα σε κάποια απόχρωση του μπλε. Εκείνος στην καρέκλα απέναντι, με τα πόδια χαλαρά απλωμένα, σιγοτραγουδά μερικούς στίχους, κρατώντας τον ρυθμό με τα δάχτυλά του. Η αδελφή του σύντομα τον ακολουθεί. Ενα τραγούδι («Burry a Friend»), το οποίο σήμερα έχει συγκεντρώσει σχεδόν 1,2 δισ. ακροάσεις μόνο στο Spotify, γεννιέται εκεί, μέσα σε ένα εφηβικό δωμάτιο. Εννέα χρόνια αργότερα, η (ακόμα) νεαρή Μπίλι είναι πλέον κάτοχος 10 βραβείων Γκράμι, δύο Οσκαρ, δύο Χρυσών Σφαιρών, 20 ρεκόρ Γκίνες, ενώ γεμίζει στάδια σε όλο τον κόσμο. Ενας ακόμη μάρτυρας το ντοκιμαντέρ «Billie Eilish, Hit Me Hard and Soft: The Tour», που κυκλοφορεί εδώ και μερικές μέρες στις αίθουσες.
Με κάμερες 3D
Το βίντεο αυτή τη φορά δεν είναι ερασιτεχνικό, αντιθέτως· ολόκληρο το φιλμ έχει κινηματογραφηθεί με 3D κάμερες, τις οποίες έφερε μαζί του κατευθείαν από τα γυρίσματα του τελευταίου «Avatar» ο Τζέιμς Κάμερον. Ο σπουδαίος Αμερικανός δημιουργός συνυπογράφει, μαζί με την Αϊλις, τη σκηνοθεσία του ντοκιμαντέρ, παίρνοντας μάλιστα τη δουλειά του πολύ στα σοβαρά: οι δυο τους αναλύουν τις ακριβείς θέσεις και κινήσεις της κάμερας πάνω και γύρω από τη σκηνή, ενώ όταν κάθονται για μια σύντομη συνέντευξη στον καναπέ, αναλαμβάνει ο ίδιος την κινηματογράφηση με την κάμερα στον ώμο.
Πώς όμως έφτασε αυτή η μικρόσωμη κοπέλα με τα φωτεινά γαλάζια μάτια από την Καλιφόρνια να κερδίσει τον σεβασμό –και τον θαυμασμό– τέτοιων δημιουργών; Και γιατί κατάφερε να γίνει, σε μεγάλο βαθμό, η φωνή μιας ολόκληρης γενιάς, της Gen Z, η οποία έχει τους δικούς της κώδικες, συχνά εντελώς ασύμβατους και ρηξικέλευθους με ό,τι έχουμε γνωρίσει στο παρελθόν; «Κοιτάζω το κοινό στις συναυλίες και βλέπω όλα αυτά τα πρόσωπα – τόσα συναισθήματα και πόνο. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να δημιουργώ τέχνη γιατί κι εγώ έχω τα ίδια προβλήματα», έλεγε σε μια ραδιοφωνική της συνέντευξη η δεκαεξάχρονη Μπίλι.
Η ίδια βέβαια, όπως και άλλοι κατά καιρούς κορυφαίοι καλλιτέχνες, δεν αποτελεί ακριβώς αντιπροσωπευτικό δείγμα της γενιάς της. Τόσο εκείνη όσο και ο αδελφός της δεν πήγαν ποτέ σε κανονικό σχολείο, λαμβάνοντας κατ’ οίκον μόρφωση από τη μητέρα τους, Μάγκι. Η εφηβική της ηλικία επίσης δεν ήταν τυπική, αφού ήδη από τα 13 της, όταν κυκλοφόρησε διαδικτυακά το κομμάτι «Ocean Eyes», ήταν επί της ουσίας διάσημη. Στα 17, η τεράστια επιτυχία του πρώτου άλμπουμ με τίτλο «When We All Fall Asleep, Where Do We Go?» την έκανε επιπλέον πολύ πλούσια, ενώ σύντομα παιδικές φαντασιώσεις, όπως το να γράψει το τραγούδι για μια ταινία του «Τζέιμς Μποντ» ή να γνωρίσει από κοντά το παιδικό της είδωλο (Τζάστιν Μπίμπερ) έγιναν πραγματικότητα.
«Κοιτάζω το κοινό στις συναυλίες και βλέπω όλα αυτά τα πρόσωπα – τόσα συναισθήματα και πόνο. Το λιγότερο που μπορώ να κάνω είναι να δημιουργώ τέχνη γιατί κι εγώ έχω τα ίδια προβλήματα», έλεγε στην τρυφερή ηλικία των 16 ετών.
Αυτά που μετρούν όμως για τους θαυμαστές της είναι τα τραγούδια. Μέσα σε αυτά η Μπίλι είναι απλώς ένα κορίτσι που ερωτεύεται τρελά («Watch»), έχει σέξι διάθεση («Bad Guy»), περνάει ερωτική απογοήτευση («No Time to Die»), νιώθει άβολα με το σώμα της («Not My Responsibility»), απολαμβάνει τη χαρά της φιλίας («Friends»), βιώνει τη συντριβή της προδοσίας («Copycat») και ανησυχεί για την καταστροφή του περιβάλλοντος («All the good girls go to hell»). Σε συνεντεύξεις της έχει επίσης μιλήσει επανειλλημένως για το άγχος που προκαλεί η υπερέκθεση στη «βιτρίνα» του Διαδικτύου και την απελπισία που μπορεί να βιώσει κανείς εξαιτίας των σόσιαλ μίντια.
H σχέση με τους fans
Το πιο συγκινητικό ίσως απόσπασμα της νέας ταινίας έρχεται όταν μια σειρά νεαρών θαυμαστών εξομολογούνται στην κάμερα το πώς η μουσική της Μπίλι όχι απλά άλλαξε τη ζωή τους, αλλά σε κάποιες περιπτώσεις κυριολεκτικά την έσωσε. Κι εκείνη το γνωρίζει. Οταν, αρκετές ώρες πριν από τη συναυλία, βλέπει δεκάδες ανθρώπους να έχουν κατασκηνώσει απέξω ώστε να εξασφαλίσουν πιο προνομιακή θέση, κάνει ό,τι μπορεί προκειμένου να τραβήξει την προσοχή τους και να δείξει με κάθε τρόπο την ευγνωμοσύνη και την αγάπη της. Αργότερα, κατά τη διάρκεια του λάιβ, είναι συνεχώς στις «επάλξεις», σφίγγει απλωμένα χέρια, ανεβαίνει στα κάγκελα προκειμένου να την αγκαλιάσουν, ακόμα κι αν αυτό κοστίζει 2-3 γρατζουνιές στους δικούς της πήχεις. Αλλωστε ολόκληρο το σόου, με τη σκηνή τοποθετημένη ακριβώς στη μέση της αρένας, είναι σχεδιασμένο ώστε να υπάρχει η μέγιστη δυνατή επικοινωνία με το κοινό. Πριν βγει στη σκηνή εκείνη προετοιμάζεται ψυχολογικά όχι με κάποιο παραδοσιακό «δυναμωτικό» της μουσικής βιομηχανίας, αλλά περνώντας χρόνο σε ένα δωμάτιο με κουτάβια, διότι είναι γνωστό πως ανεβάζουν τα επίπεδα σεροτονίνης…
Φυσικά η σημερινή Μπίλι Αϊλις δεν είναι ακριβώς η ίδια με την κοπέλα που έγραφε τραγούδια παρέα με τον αδελφό της στο πατρικό τους. Τόσο η ζωή όσο και η δουλειά της είναι αυτή μιας μεγάλης σταρ· η δε εικόνα της, αν και φαινομενικά χαλαρή και ανεπιτήδευτη, είναι σαφώς πιο ραφιναρισμένη και στρατηγικά σχεδιασμένη από όσο στο παρελθόν. Οταν, για παράδειγμα, θέλησε να ταράξει τα νερά ενόψει της κυκλοφορίας του δεύτερου άλμπουμ της με τίτλο «Happier Than Ever», το εξώφυλλο της αμερικανικής Vogue με την ίδια να εμφανίζεται για πρώτη φορά με ένα εφαρμοστό σύνολο, μια προκλητική για τα δεδομένα της εμφάνιση, συγκέντρωσε την απαραίτητη προσοχή. Κι αυτό, πάντως, ερμηνεύθηκε αυτόματα ως δήλωση υπέρ της «θετικότητας σώματος», ενώ αμέσως μετά η Μπίλι επέστρεψε στα αγαπημένα της φαρδιά σύνολα.
Ούτως ή άλλως, αν και νεαρή, η Αϊλις δεν διστάζει να μοιράζεται τις κοινωνικοπολιτικές απόψεις της. Εκτός της περιβαλλοντικής κρίσης, την οποία αναφέρει σε κάθε ευκαιρία, είναι γνωστές οι φιλελεύθερες αντιλήψεις της σε μια σειρά ζητημάτων. Το 2024 στήριξε ανοιχτά την εκστρατεία της Κάμαλα Χάρις απέναντι στον Ντόναλντ Τραμπ, ενώ ένα χρόνο αργότερα «αφιέρωσε» μια ανάρτησή της στον Ελον Μασκ, τον οποίο επέκρινε σκληρά για την απληστία του. Παράλληλα η ίδια δώρισε σε κοινωφελείς σκοπούς 11,5 εκατ. δολάρια(!) από τα (σίγουρα τεράστια) έσοδα της περιοδείας της για το «Happier Than Ever». Πιο πρόσφατα τέλος καταδίκασε απροκάλυπτα τη γενοκτονία στη Γάζα, ενώ χαρακτήρισε «τρομοκρατική οργάνωση» τον ICE, την επαύριο της δολοφονίας της Ρενέ Γκουντ.
Γκράμι και Οσκαρ
Πίσω στη μουσική, εκείνο που μοιάζει περισσότερο αξιοθαύμαστο από τα τρία Γκράμι καλύτερου τραγουδιού (η μόνη που το έχει πετύχει στην ιστορία του θεσμού) και τα δύο Οσκαρ (η νεότερη που το έχει πετύχει σε οποιαδήποτε κατηγορία), είναι το εύρος του ρεπερτορίου της. Στη συναυλία που αποτελεί βασικό κορμό του ντοκιμαντέρ, τη βλέπουμε να διατρέχει τη σκηνή εκτοξεύοντας στίχους, δίχως υποστηρικτικά μπαλέτα και χορογραφίες, όπως κάνουν οι αγαπημένοι της ράπερ· να ξαπλώνει στο πάλκο για να ερμηνεύσει αισθαντικά μια ποπ μπαλάντα· να «ξεβιδώνεται» χορεύοντας στον ρυθμό μιας ηλεκτρονικής σύνθεσης· να ροκάρει πάνω στην ηλεκτρική κιθάρα, παρέα με τον αδελφό της, Φινέα.
Το 2025 επέκρινε ανοιχτά τον Ελον Μασκ για την απληστία του και δώρισε για κοινωφελείς σκοπούς 11,5 εκατ. δολάρια. Πιο πρόσφατα καταδίκασε τη γενοκτονία στη Γάζα, ενώ χαρακτήρισε «τρομοκρατική οργάνωση» τον ICE.
Ο τελευταίος δικαιούται φυσικά μεγάλο μερίδιο των καλλιτεχνικών επαίνων, αφού είναι συνδημιουργός όλων των κομματιών, ενώ δική του είναι και η παραγωγή των άλμπουμ. Από την άλλη, είναι η χαρισματική προσωπικότητα και το ιδιότυπο «σταριλίκι» της Μπίλι, τόσο ταιριαστό με την εποχή της, που κάνει τα τραγούδια να μιλούν κατευθείαν στην καρδιά των ανθρώπων – και όχι μόνο της γενιάς της. Δεν είναι τυχαίο ότι η γεννημένη το 2001 Μπίλι έχει πολλούς θαυμαστές ανάμεσα και σε εκείνους που διανύουν την τέταρτη, πέμπτη ή έκτη δεκαετία της ζωής τους, γεγονός που την καθιστά μια από τις (αληθινά) δημοφιλέστερες μουσικούς του σήμερα. Οσο για το άμεσο μέλλον, εκεί προδιαγράφεται ντεμπούτο και στην υποκριτική αφού, όπως έγινε πρόσφατα γνωστό, η Αϊλις βρίσκεται σε προχωρημένες συζητήσεις ώστε να πρωταγωνιστήσει στην κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου «Ο γυάλινος κώδων» της Σίλβια Πλαθ. Με τους δικούς της στίχους από το «NDA»: «Ι thought about my future, but I want it now» (Σκέφτηκα το μέλλον μου, αλλά το θέλω τώρα).
*Το φιλμ «Billie Eilish, Hit Me Hard and Soft: The Tour» κυκλοφορεί στις ελληνικές κινηματογραφικές αίθουσες.
