Φόρτωση Text-to-Speech…
Οσοι ζουν με σκύλους ξέρουν πως πρόκειται για τους πιο δεκτικούς και συντονισμένους με τον χώρο συγκατοίκους. Μπαίνουν πρώτοι σε ένα δωμάτιο, το εξερευνούν σιωπηλά και ψάχνουν το σημείο όπου νιώθουν άνετα να καθίσουν. Τις στιγμές που εμείς διασχίζουμε το σπίτι βιαστικά, περνώντας από το υπνοδωμάτιο στο σαλόνι και από την κουζίνα στο μπάνιο, εκείνοι παραμένουν παρόντες, σχεδόν ριζωμένοι μέσα στη γεωγραφία του.
Αυτές οι τετριμένες στιγμές της καθημερινότητας, η αθόρυβη παρουσία των σκύλων και η εσωτερικότητα του σπιτιού βρίσκονται στον πυρήνα της έκθεσης «Mad House» της Τινταρά Σπαρτά, στην πρώτη ατομική της στην Ελλάδα, η οποία παρουσιάζεται στην γκαλερί Bernier / Eliades. Η 32χρονη καλλιτέχνις από την Ντιζόν της Γαλλίας, κόρη του γνωστού γκαλερίστα Πιέτρο Σπαρτά, κουβαλά μια κληρονομιά βαθιά ριζωμένη στη σύγχρονη τέχνη. Ο Σπαρτά, ήδη από το πρώτο άνοιγμα της γκαλερί του το 1982 στο Σανί, παρουσίασε καλλιτέχνες όπως η Σίντι Σέρμαν και η Μπάρμπαρα Κρούγκερ, φέρνοντας στη μικρή πόλη της Βουργουνδίας μια πρωτοφανή, για την εποχή, πυκνότητα έργων εννοιολογικής και φωτογραφικής πρωτοπορίας.
«Νομίζω πως πάντα εστίαζα στα πράγματα γύρω μου τα οποία τείνουμε να αγνοούμε. Αυτό ενισχύθηκε σίγουρα κατά την περίοδο της πανδημίας, που το εσωτερικό των σπιτιών έγινε ολόκληρος ο κόσμος μας. Σταδιακά άρχισα να παρατηρώ καθημερινές χειρονομίες, όπως το να πλένεις το πρόσωπό σου το βράδυ έπειτα από μερικά ποτά. Οταν είσαι σε μια κατάσταση αστάθειας, γέρνεις πάνω από τον νιπτήρα και ξαφνικά η προοπτική αλλάζει», μας λέει η καλλιτέχνις.
Καθώς περιηγούμαστε στην έκθεση, μοιάζει σαν να διασχίζουμε ένα διαμέρισμα που βρίσκεται σε αποδόμηση. Οι ζωγραφικοί πίνακες κάνουν ζουμ σε όλες αυτές τις λεπτομέρειες που «δεν μας λένε τίποτα» με την πρώτη ματιά. Πλακάκια μπάνιου, νιπτήρες, σωληνώσεις, μικρές τεχνικές επιφάνειες μετατρέπονται μέσα από τη ζωγραφική της σε αυτόνομα, σχεδόν αφηρημένα θραύσματα του οικείου. Απέναντί τους, μικρά γλυπτά που θυμίζουν μινιατούρες από τουαλέτες, συρταριέρες ή άλλα καθημερινά αντικείμενα, λειτουργούν σαν τρισδιάστατες προεκτάσεις αυτής της αφήγησης. «Υπάρχει κάτι απελευθερωτικό στο να ζωγραφίζεις μούχλα ή ένα σιφόνι ντουζιέρας αντί για ένα τοπίο ή ένα πορτρέτο. Το να αποτύχεις στο δεύτερο είναι καταστροφικό, κουβαλά μια ολόκληρη ιστορία, ένα ολόκληρο εικαστικό βάρος. Με μια γωνία πλακιδίων δεν υπάρχει κάποιο βάρος προσδοκιών», αναφέρει η Τινταρά Σπαρτά, εξηγώντας ότι το σπίτι όπου έζησε ως παιδί επηρέασε σε μεγάλο βαθμό το έργο της. «Είναι ένα παλιό σπίτι, με όμορφα πλακάκια· λατρεύω την επανάληψη των μοτίβων, τον τρόπο που ένα πάτωμα μπορεί να δομήσει έναν ολόκληρο χώρο. Η σειρά με τα αστέρια που βλέπετε στην έκθεση προέρχεται από τον πάτο μιας από τις μπανιέρες αυτού του σπιτιού. Είναι αυτοκόλλητα αντιολισθητικά που τοποθετήθηκαν εκεί πριν από 25 χρόνια για τα παιδιά και βρίσκονται στο ίδιο σημείο μέχρι και σήμερα. Δούλεψα πάνω στο χρώμα, εξερευνώντας διαφορετικές αποχρώσεις, για να τα “τραβήξω έξω” και να τους δώσω ζωή», αναφέρει.
«Λατρεύω την επανάληψη των μοτίβων, τον τρόπο που ένα πάτωμα μπορεί να δομήσει έναν ολόκληρο χώρο», λέει η Γαλλίδα καλλιτέχνις.
Μέσα σε αυτό το περιβάλλον, η παρουσία των σκύλων γίνεται ο συνδετικός ιστός της έκθεσης, καθώς εμφανίζονται στα περισσότερα από τα έργα που περιλαμβάνει. «Τα σκυλιά είναι παντού στη δουλειά μου γιατί η παρουσία τους αλλάζει θεμελιωδώς κάτι – ο κόσμος επιβραδύνεται και μας βοηθούν να συγχρονιζόμαστε με τη στιγμή. Αυτό που με συγκινεί βαθιά είναι η ασυμμετρία στην αναγνώριση: οι σκύλοι μάς αφιερώνονται με έναν τρόπο που εμείς δεν μπορούμε να ανταποδώσουμε ισότιμα», λέει η καλλιτέχνις και συνεχίζει: «Δεν υπάρχει γλώσσα για να τους επικοινωνήσουμε ότι αισθανόμαστε αυτό που κάνουν. Αυτή η φαινομενική αμεριμνησία τους κρύβει μια απόλυτη προσοχή στα πάντα. Κατοικούν τον χώρο πλήρως, χωρίς να τον διεκδικούν, χωρίς να κάνουν επίδειξη. Το να τα αποτυπώνω στα έργα μου λειτουργεί, λοιπόν, ως μια μορφή μαρτυρίας αυτού».
«Mad House», Bernier / Eliades Gallery, έως την 1η Ιουλίου.
