Φόρτωση Text-to-Speech…
Μια δεκαετία πριν, τέτοιες μέρες, η Λέστερ φλέρταρε και εντέλει κατακτούσε το πιο απρόσμενο πρωτάθλημα στην ιστορία του αγγλικού ποδοσφαίρου από καταβολής του, και όχι μόνο επί εποχής Premier League.
Eκτοτε, οι «αλεπούδες» είχαν σκαμπανεβάσματα, κατέκτησαν Κύπελλο, έφτασαν στα προημιτελικά του Champions League, υποβιβάστηκαν στην Championship και επέστρεψαν στην πρώτη κατηγορία. Πριν από λίγες ημέρες, όμως, σαν να ήταν ένας θλιβερός εορτασμός της επετείου δέκα ετών από τον τίτλο-θαύμα, υποβιβάστηκαν στην τρίτη κατηγορία (League One).
Η κρίση χτύπησε για πρώτη φορά την πόρτα του King Power Stadium τις τελευταίες ημέρες του Οκτωβρίου του 2018, όταν έξω από το γήπεδο και σε ένα τραγικό δυστύχημα συνετρίβη το ελικόπτερο που μετέφερε πέντε επιβάτες, μεταξύ των οποίων ο ιδιοκτήτης και πρόεδρος Βιχάι Σριβανταπράμπχα. Η ψύχη του πρότζεκτ της Λέστερ, ο άνθρωπος που την εκτόξευσε και ο χαμός του οποίου αποτέλεσε επί της ουσίας την αρχή του τέλους.
Ο Αντρές Γκέρμπερ, δόξα τω Θεώ, ζει και βασιλεύει και, μάλιστα, αυτές τις ημέρες είναι ένας από τους πιο ευτυχισμένους ανθρώπους στον κόσμο. Και ο ίδιος, όμως, βίωσε στο πετσί του τον θάνατο, την οδύνη της απώλειας.
Το 2021, ο αγαπημένος του αδελφός έφυγε από τη ζωή, νικημένος από τον καρκίνο. Συνήθιζε, εν μέσω του ελβετικού χειμώνα, να κολυμπάει στη λίμνη Τουν, κάθε πρωί στις έξι, και παρότι η θερμοκρασία του νερού είχε κατρακυλήσει στους -10 (και βγάλε) βαθμούς Κελσίου.
Για να τιμήσει τη μνήμη του, ο Αντρές έχει καθιερώσει αυτή τη βουτιά, παρότι όταν το έκανε ο αδελφός του σκεφτόταν: «Είναι τρελός, δεν θα μπορούσα ποτέ να κάνω κάτι τέτοιο».
Και όμως, το κάνει. Και το κάνει σταθερά. «Με κάνει πιο ανθεκτικό», εξηγεί ο άνθρωπος της ημέρας στην Ελβετία, αφού υπό τη διοικητική καθοδήγησή του η Τουν κατέκτησε το πιο απρόσμενο πρωτάθλημα στην ιστορία της χώρας.
Σε 127 χρόνια ζωής, η ομάδα μιας πόλης 40.000 κατοίκων δεν είχε κατακτήσει ποτέ κανέναν τίτλο. Το μεγαλύτερό της παράσημο μέχρι τώρα ήταν η συμμετοχή στο Champions League πριν από είκοσι χρόνια, όταν ξεπέρασε στα προκριματικά Ντιναμό Κιέβου και Μάλμε, ενώ στη φάση ομίλων (με Αρσεναλ, Αγιαξ και Σπάρτα Πράγας) ήταν καθ’ όλα αξιοπρεπής, νικώντας τη Σπάρτα και παίρνοντας ισοπαλία στην Τσεχία, για να τερματίσει τρίτη και να συνεχίσει στο Κύπελλο UEFA/Europa League.
Αρχηγός και ηγέτης εκείνης της ομάδας, παρότι στα ευρωπαϊκά παιχνίδια έπαιξε λίγο λόγω ενός τραυματισμού στον αχίλλειο τένοντα, ήταν ο Αντρές Γκέρμπερ, ο οποίος στα νιάτα του υπήρξε ένας αξιοπρεπέστατος μέσος με τέσσερις διεθνείς συμμετοχές, πρωταθλητής Ελβετίας δις με την Γκρασχόπερς και Κυπελλούχος με τη Λωζάννη.
Οταν κρέμασε τα παπούτσια του, είχε ένα σύντομο πέρασμα από τους πάγκους ως βοηθός προπονητή του Μουράτ Γιακίν στην… Τουν βεβαίως, αναλαμβάνοντας παράλληλα τον ρόλο του αθλητικού διευθυντή, με τον οποίο ασχολήθηκε αποκλειστικά από το 2009 και μετά.
Το 2020, με την καθολική ψήφο των μετόχων του συλλόγου, άφησε το πόστο του αθλητικού διευθυντή στον βοηθό του, Ντόμινκ Αλμπρεχτ, και αυτός έκανε το βήμα παραπάνω, καθισμένος στην καρέκλα του προέδρου, όντας ο διάδοχος της επί πολλά χρόνια κεφαλής του συλλόγου, Μάρκους Λούτι.
«Η κατάσταση ήταν πολύ δύσκολη. Δεν ξέραμε αν θα επιβιώναμε οικονομικά και έπρεπε να μετράμε κάθε ευρώ στο ταμείο μας. Με κάποιον τρόπο, βρήκαμε τον δρόμο μας μέχρι που ήρθε ένας νέος επενδυτής και ήμασταν ασφαλείς», θυμάται ο Γκέρμπερ για τους πρώτους μήνες της προεδρικής του θητείας.
Η Τουν μόλις είχε υποβιβαστεί, φλέρταρε με την οικονομική καταστροφή, αλλά στάθηκε στα πόδια της. Εμεινε στη δεύτερη κατηγορία για μια πενταετία, προτού επιστρέψει στα «σαλόνια» το περασμένο καλοκαίρι.
Με ένα από τα χαμηλότερα μπάτζετ της πρώτης κατηγορίας, η ομάδα με προπονητή τον άλλοτε διεθνή επιθετικό Μάουρο Λουστρινέλι (συμπαίκτης του Γκέρμπερ στην Τουν του Champions League) και ελάχιστες μεταγραφές, θεωρούνταν το πρώτο φαβορί για τον υποβιβασμό. Ακόμα και η αποφυγή του θα γινόταν δεκτή με πανηγύρια από τους φιλάθλους.
Λίγους μήνες μετά, όμως, το ελβετικό ποδόσφαιρο παρακολουθεί με έκπληξη, αλλά και περηφάνια, την πρωταθλήτρια πλέον Τουν, η οποία κατέκτησε πανάξια τον τίτλο, παίζοντας ελκυστικό ποδόσφαιρο και ψάχνοντας πάντα το γκολ.
«Μια χρονιά, φέραμε πολλούς παίκτες δανεικούς και δεν υπήρχε ομαδικό πνεύμα. Γι’ αυτό, επιλέξαμε να χτίσουμε την ομάδα γύρω από τα παιδιά που ανήκαν στην Τουν και πίστευαν σε εμάς. Θέλαμε να προωθήσουμε ντόπιους ποδοσφαιριστές», εξηγεί ο Γκέρμπερ για το πλάνο που άρχισε να διαμορφώνεται το 2003 και φτάνει στο πικ του μόλις τρία χρόνια μετά.
Στη διάρκεια της φετινής, μαγικής σεζόν, όπου αρχικά ο στόχος των Γκέρμπερ – Λουστρινέλι ήταν μια θέση στην πρώτη εξάδα, η Τουν εκκίνησε με τέσσερις νίκες σε ισάριθμα παιχνίδια, επίδοση-ρεκόρ για νεοφώτιστη ομάδα, διατηρήθηκε στις πρώτες θέσεις και εκτοξεύτηκε οριστικά τους πρώτους μήνες του 2026, με δέκα διαδοχικές νίκες.
Ο Λουστρινέλι, παρότι Ελβετός, έχει ιταλικές ρίζες και, αστειευόμενος, υπενθυμίζει ότι το θαύμα της Λέστερ έγινε με «αρχιτέκτονα» έναν Ιταλό προπονητή, τον Κλάουντιο Ρανιέρι. «Δεν είμαι ο Ρανιέρι, αλλά είμαι Ελβετο-ιταλός», λέει ο αρχιτέκτονας της ιστορικής επιτυχίας με ένα τεράστιο χαμόγελο.
Οσο για τον Γκέρμπερ; «Η ιστορία μας αποδεικνύει ότι δεν υπάρχουν αδύνατα πράγματα στο ποδόσφαιρο. Ποτέ μην λες ποτέ», λέει με καμάρι, λίγο προτού βουτήξει και πάλι στην παγωμένη λίμνη για να νιώσει λίγο πιο κοντά τον αδελφό, που έφυγε νωρίς και δεν τον είδε να μεγαλουργεί στο άθλημα που οι δύο τόσο αγαπούσαν.
