Απόψε αναγκαστήκαμε να ξεθάψουμε επώδυνες μνήμες, που είχαμε θάψει επιμελώς, βαθειά στο υποσυνείδητο.
Ήταν τότε που πολλοί απο μας κάναμε βδομάδες να κοιμηθούμε, αγωνιώντας για το μέλλον μας, το μέλλον των παιδιών μας και το μέλλον της χώρας που κρεμόταν απο μια κλωστή.
Ήταν τότε που ασυνείδητοι και διαταραγμένοι ιδεοληπτικοί, έκαναν ρεσάλτο στην εξουσία, τάζοντας λαγούς με πετραχήλια, εξαπατώντας δολίως τον κόσμο και πείθοντάς τον οτι θα τον οδηγήσουν στη Γή της Επαγγελίας.
Ήταν τότε που όλοι αυτοί, συμμάχησαν παρα φύσει με ακροδεξιούς κλόουν τους οποίους για την περίσταση βάφτισαν κυνικά “κεντρώους πατριώτες”.
Σε οποιαδήποτε άλλη χώρα, το αποψινό βράδυ θα ήταν το φινάλε του Τσίπρα.
Όχι ομως στην Ελλάδα που ξεχνάμε γρήγορα.
Η πίεση πάντως απο δω και στο εξής, θα στραφεί στον Ανδρουλάκη. Που αποκλείοντας συνεργασία με τη ΝΔ, επιδιώκει συμπράξεις με ανθρώπους που δεν έδειξαν την παραμικρή μεταμέλεια, ψελλίζοντας μόνο οτι είχαν αυταπάτες.
Και που δηλώνουν αντιθέτως υπερήφανοι, δήθεν γιατι “έβγαλαν τη χώρα απ´τα μνημόνια, με την κοινωνία όρθια”.
Ενώ διέσυραν στην πραγματικότητα τη χώρα, στα πέρατα της οικουμένης.
Ας στείλει λοιπόν ο Ανδρουλάκης κι άλλες προσκλήσεις για “τραπέζια διαλόγου” κι ας παραμείνουν αναπάντητες όπως οι προηγούμενες.
Ας ξαναπεί ο Γερουλάνος το “όλοι χωράνε”.
Κι ας ξαναμιλήσει ο Δούκας για “διάλογο με όλους χωρίς αποκλεισμούς”, φωτογραφίζοντας ευθέως τον Τσίπρα.
Αυτοπαγιδεύθηκαν βλακωδώς στο ΠΑΣΟΚ σε μιά θέση ελάχιστα παραγωγική, άνευ λόγου και αιτίας και χωρίς να έχουν καν υποχρέωση να πουν απο τώρα με ποιόν ή ποιούς θα συνεργαστούν. Ενώ ένα “δεν θ´αφήσουμε τη χώρα ακυβέρνητη”, θα’φτανε και θα περίσσευε, αφήνοντας έστω όλα τα ενδεχόμενα ανοιχτά.
Και όταν έρθει η στιγμή να πρέπει να αποφασίσουν, θα φανούν αφερέγγυοι απέναντι στον κόσμο τους και θα το πληρώσουν αυτό με τόκο και τοις μετρητοίς.
Γιατί έτσι συμβαίνει πάντα στην πολιτική.
Τίποτα δεν είναι τζάμπα. Και τα λάθη πληρώνονται.
fb – Kyriakos Berberidis
