Φέτος ο γερο “Πλάτανος του Αλή Πασά” δεν άνθισε. Δεν έβγαλε ούτε ένα φύλλο.
Χτυπήθηκε ίσως από τον μύκητα που σκοτώνει τα πλατάνια. Επειδή ο πλάτανος είναι μεγάλος τόσο σε ηλικία ( 350 ετών λέγεται ότι είναι) όσο και σε ριζικό σύστημα, οι ρίζες του ενδέχεται να πήραν τον μύκητα από το νερό του Αράχθου που κυλάει χρόνια δίπλα του. Ο Άραχθος περνά από τα Τζουμέρκα όπου πολλά πλατάνια έχουν ήδη πεθάνει. Τα κλαδιά ενός μολυσμένου δέντρου που θα πέσει στο νερό, μπορεί να το μολύνουν και στη συνέχεια ο μύκητας να φτάσει να πλήξει ένα υγιές δέντρο, αν κάποια πληγή στη ρίζα του, δημιουργήσει άνοιγμα για τη μόλυνση. Οι αρμόδιοι θα μάς πουν.
Τι μπορεί να γίνει τώρα;
Αν μπορεί να αντληθεί από παραφυάδες στη ρίζα ζωντανό τμήμα του δέντρου καλό θα ήταν να διατηρήσουμε υλικό ώστε να έχουμε απόγονο του ιστορικού πλατάνου, όπως έχουν στην Κω τον πλάτανο του Ιπποκράτη που είναι 2400 ετών. Θεωρείται απόγονος του αρχικού πλατάνου. Θα μπορούσε να φυτευτεί δίπλα στο αρχικό δέντρο. Ξέρω ότι εμείς δεν θα ζήσουμε για να το δούμε να μεγαλώνει, αλλά δεν κάνουμε ο,τι κάνουμε για το παρόν μόνο. Οφείλουμε οι πράξεις μας να στοχεύουν και στο μέλλον. Θα κριθούμε κάποτε για όσα κάναμε και για όσα παραλείψαμε να κάνουμε. Και θα κριθούμε από τις μελλοντικές γενιές.
Με το τμήμα του δέντρου που υπάρχει ήδη ως κουφάρι πια αν έχει ήδη πεθάνει, υπάρχει πάντα ο κίνδυνος πτώσης κλαδιών. Προσωπικά πιστεύω ότι δεν πρέπει να το ξεριζώσουμε αλλά να το κλαδέψουμε συνετά και να το προστατέψουμε σε προθήκη με πλεξιγκλάς ίσως ώστε να υπάρχει ως μνημείο. Δεν πετάμε τα ερείπια ενός ναού ή ενός αγάλματος τα μέλη. Τα συναρμολογούμε, τα διατηρούμε. Έτσι οφείλουμε να φερθούμε και σε αυτή την περίπτωση.
Η στάση μας ως πολιτεία, ως δήμος απέναντι στις ατυχίες, στα δυστυχήματα, στην εύκολη λύση ή στην ηθικά σωστή, θα καταδείξει την πολιτιστική μας ωρίμανση.
Ένα μνημείο είναι ένα μνημείο είτε καμμένο, είτε πληγωμένο, είτε αρτιμελές, είτε ανάπηρο, είτε ο,τι άλλο. Εμείς οφείλουμε να το σεβαστούμε ζωντανό ή νεκρό.
fb – Eleni Theodorou
