Μόνο στην Φαιδρά Χώρα της Πορτοκαλέας, αγαπημένα μου συντροφάκια, έχουμε φτάσει στο σημείο που ο κάθε πυροβολημένος πολιτικάντης να φτιάχνει και από ένα κόμμα, να μας μοστράρει τη μουτσούνα του στις αφίσες του και να το ονομάζει (ως Μονοπρόσωπη ΕΠΕ) με ονόματα όπως «Πλεύση Ελευθερίας-Ζωη Κωνσταντοπούλου» ή «Ελληνική Λύση – Κυριάκος Βελόπουλος».
Από την άλλη, βλέπουμε 4 όλα κι όλα κόμματα στη Μ. Βρετανία και άλλα 5 στη Γερμανία, τα οποία βρίσκονται στην Πολιτική Σκηνή εδώ και πολλές δεκαετίες (ή και αιώνες), και κινούνται σε κάποιο ιδεολογικό φάσμα, πότε σε πιο φιλελεύθερους ρυθμούς και πότε σε πιο συντηρητικούς.
Δυστυχώς, τα μοναδικά κόμματα που έχουν απομείνει στην Ελλάδα να υπηρετούν το καθένα ένα συγκεκριμένο ιδεολογικό φάσμα, είναι το ΚΚΕ και η ΝΔ, ενώ το ΠΑΣΟΚ όσο πάει και απομακρύνεται από αυτό που ο κόσμος θεωρούσε ως «κόμμα εξουσίας».
Και για μεν το ΚΚΕ, δεν θα περιμέναμε τίποτε περισσότερο, μια και όπως τα αλήστου μνήμης Trabant και Wartburg έχουν σταματήσει να παράγονται, συνεπώς ο κάτοχος αυτών έχει το ίδιο βιβλίο service εδώ και πολλές δεκαετίες. Ίδια τεχνολογία, ίδια ιδεολογία, που κανένας δεν σκέφτεται καν να εκσυγχρονίσει.
Πάμε όμως και στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ, για να δούμε τι γίνεται εκεί. Ο αείμνηστος Κων. Καραμανλής, προέβλεψε ένα ιδεολογικό φάσμα για το κόμμα που ίδρυσε το 1974, που δεν απέκλειε και τη συμπερίληψη πολιτικών που βρίσκονταν στα αριστερά της Παράταξης. Άλλωστε και ο ίδιος συμπεριέλαβε τον Κων. Μητσοτάκη σε αυτή, έναν άνθρωπο που είχε βγει από τα σπλάχνα του Φιλελεύθερου Κέντρου και δεν μπορείς να τον πεις παραδοσιακό δεξιό, αλλά και τον Θανάση Κανελλόπουλο, από την ΕΚΝΔ.
Κατά την περίοδο διακυβέρνησης της Ελλάδας από το ΠΑΣΟΚ, στη ΝΔ επικράτησαν οι πιο συντηρητικές φωνές, σε αντίστιξη με τις «προοδευτικές» κινήσεις που έκανε ο Ανδρέας Παπανδρέου, κι έτσι η ΝΔ «παγιώθηκε» ως ένα συντηρητικό κόμμα, πιστό στις αρχές του Κωνσταντίνου Καραμανλή. Το μεγάλο του λάθος, όμως (όπως και του ΠΑΣΟΚ, βέβαια) υπήρξε ότι η προσωπολατρεία προς τον Ιδρυτή μεταφέρθηκε στους συγγενείς του, λες και υπήρχε κάποιο μυστικιστικό DNA που μεταφερόταν από γενιά σε γενιά.
H εναλλαγή στην εξουσία γινόταν μόνο από μετακινήσεις των ψηφοφόρων του Κεντρώου χώρου, που δεν ήταν τα «μετρημένα κουκιά» των κομμάτων αυτών.
Έτσι φτάσαμε, η ΝΔ να φέρνει στο προσκήνιο έναν πολιτικό που στην ουσία βαριόταν και δεν ήθελε να κυβερνήσει, μετατρέποντας τη ΝΔ σε ένα «γαλάζιο ΠΑΣΟΚ», και το ΠΑΣΟΚ να εκλέγει στην ηγεσία του έναν εκσυγχρονιστή τον οποίο η πλειοψηφία των μελών του πολεμούσε από μέσα και τον ανεχόταν μόνο και μόνο επειδή εκλεγόταν από τον λαό.
Δηλαδή τελικά τι παρατηρούμε; Ανίκανους επιγόνους που φέρουν τα ονόματα των ιδρυτών των 2 μεγάλων κομμάτων, ή ανθρώπους που τα ίδια αυτά κόμματα θεωρούν ως «ξένους» με το αίμα της παράταξής τους. Το ΠΑΣΟΚ είχε γίνει πλέον η ψυχοσύνθεση του μέσου Έλληνα.
Όλα αυτά θα έπρεπε να προβληματίσουν τους λογικά σκεπτόμενους υποστηρικτές, είτε της ΝΔ είτε του ΠΑΣΟΚ και να αναγνωρίσουν το γεγονός ότι τα κριτήρια και οι αξίες του 2026, πόρρω απέχουν από αυτά του 1981 και να προσαρμόσουν τις πολιτικές και ιδεολογίες τους.
Εκ του αποτελέσματος, συνάγεται το συμπέρασμα ότι κάτι τέτοιο το πέτυχε ο σημερινός Π/Θ, που επαναπροσδιόρισε την ταυτότητα του κόμματός του και δεν δίστασε να δεχτεί στους κόλπους της ΝΔ ικανά στελέχη από την Κεντροαριστερά.
Δυστυχώς, ο δεύτερος αστικός πόλος του ΠΑΣΟΚ, μετά το μάδημα που του έκανε ο Αλέξης Τσίπρας, το 2015, δεν κατάφερε να ορθοποδήσει ξανά και ψάχνεται σε ιδεολογίες του 1981 και συμμαχίες με άτομα που έχουν απαξιωθεί από τους Έλληνες πολίτες. Κάθε λογικός Έλληνας πολίτης, ανεξάρτητα από πολιτική τοποθέτηση, δεν μπορεί παρά να βλέπει με λύπη την κατάντια ενός κόμματος που πάνω του είχαν αποθέσει τις ελπίδες τους τόσοι άνθρωποι.
Σε αντίθεση με την παραμύθα ότι επιβιώνει «ο ισχυρότερος» που εκστομίζουν οι εντελώς αδαείς που μιλούν για «κοινωνικό Δαρβινισμό», ο Κάρολος Δαρβίνος μας είπε ότι η επιβίωση ενός είδους εξαρτάται, όχι από τη δύναμη και το μέγεθός του, αλλά από την ικανότητά του να προσαρμοστεί στο διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον.
Το ίδιο συμβαίνει και με τα πολιτικά κόμματα. Αν εξαιρέσουμε τον προϊστορικό «κροκόδειλο» του ΚΚΕ, που παρέμεινε ίδιος τα τελευταία 65.000.000 χρόνια (ή έστω, τα 110) όλα τα άλλα κόμματα μας αποδεικνύουν ότι η αδυναμία προσαρμογής τους στα νέα δεδομένα, οδηγεί νομοτελειακά στο μαρασμό και την εξαφάνισή τους.
Η προσαρμογή, λοιπόν, η σταδιακή αλλαγή πολιτικών θέσεων και η υιοθέτηση νέων ιδεών, τεχνολογιών και ηθών, είναι μια υγιής αντίδραση στις ρευστές συνθήκες του 21ου αιώνα. Αυτοί που εμμένουν σε ιδεολογίες, πολιτικές και μεθόδους κάποιων προ πολλού νεκρών ιδρυτών και πρώην ηγετών, φοβάμαι ότι θα καταλήξουν στον κάλαθο των αχρήστων, αλλά η εμμονή τους να γαντζωθούν από την Πολιτική, στο τέλος γεννάει ΤΕΡΑΤΑ, όπως τα τόσα κομματίδια (Ελληνική Λύση, Πλεύση Ελευθερίας, Νίκη, Σπαρτιάτες, ΜεΡΑ25, Φωνή Λογικής, ΝεΑΡ, ΣΥΡΙΖΑ, Κασσελάκηδες, Καρυστιανές, Σαμαράδες, Τσίπρες κλπ), που τρέφονται μέσα στη Βουλή, από τα κουφάρια των εγκαταλειμμένων και αναχρονιστικών ιδεών και τις σάρκες της μωροφιλοδοξίας των ηγετών τους.
fb – ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΠΟΣ
