ΚΩΣΤΑΣ ΛΥΤΡΑΣ Οι μνήμες μου είναι γεμάτες μυρωδιές από τον τόπο μου. Η μυρωδιά της ξερής φτερίνας στα υπαίθρια ξύλινα κρεβάτια που στρώνονταν κάτω από τη μεγάλη καρυδιά. Η μυρωδιά του πεύκου της συκιάς και της ζαμπελας κυριαρχεί στον αέρα . Ήταν οι μέρες που ο θείος μου ξεχνούσε τη σοβαρότητα της στολής που τον ακολουθούσε καθημερινά (ιερέας) και ξαναγινόταν το κατοχικό παιδί με τα κοντά παντελόνια . Γυρνούσε όλη μέρα ζωσμένος με τη φυσιγγιοθήκη και το δίκανο στο χέρι, σε τόπους απροσπελαστους για μας τα παιδιά, εξαπτοντας τη φαντασία…
Υ Π Α Ι Θ Ρ Ο Σ σε πλήρη εγκατάλειψη , το χθες και το σήμερα …!
