«Η σχέση μας με τα λεμόνια είναι πολύ στενή. Η πιο συνηθισμένη εικόνα είναι το μισό λεμόνι ακουμπισμένο σε κάθε πιάτο με ψητά και σε πολλά μαγειρευτά ή καρφωμένο σε ένα πιρούνι να βουτάει στο λάδι και να αλείφει τα ψάρια που ψήνονται ή τα κομμάτια του κρέατος ή τον πασχαλινό οβελία. Δεν θα πω για τα λουλούδια της λεμονιάς (που συμβολίζουν την αγνότητα, γι’ αυτό και τα φορούσαν οι νύφες), που γοητεύουν με το μεθυστικό τους άρωμα την άνοιξη αλλά για τα λεμονόφυλλα με τη διακριτική και χαρακτηριστική μυρωδιά τους όλο το χρόνο […]», έγραφε η αείμνηστη ερευνήτρια της ελληνικής γεύσης Εύη Βουτσινά. Ακόμα και σήμερα, σε μεγάλα αστικά κέντρα όπως η Αθήνα, σε κάποιες γειτονιές, οι λεμονιές στις αυλές των πολυκατοικιών διατηρούν με έναν τρόπο τη σύνδεση των κατοίκων με την ζωή κοντά στη φύση. Δεν ζητάει πολλά άλλωστε η λεμονιά, που ανάλογα με την ποικιλία μπορεί να φέρνει πολλές καρποφορίες. Όσο τη φροντίζεις, στο ανταποδίδει.
