Λευτέρης Τσίλογλου -Η χρησιμότητα των φροντιστηρίων διαχρονικά.

Κοινοποίηση
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Τα φροντιστήρια δημιουργήθηκαν για να καλύψουν μια αντικειμενική ανάγκη, όπως κάθε θεσμός που διατηρείται εν ζωή. Αν δεν κάλυπταν ανάγκη θα τα καταργούσε εύκολα ο χρόνος. Αντίθετα, παρά τις προσπάθειες πυγμαίων υπουργών Παιδείας, εδώ και δεκαετίες και τη ζήλια πολλών, που άνετα σιτίζονται από το δημόσιο κορβανά, αυξάνονται και πληθύνονται. Σήμερα τα φροντιστήρια πύκνωσαν και τα βρίσκουμε σε κάθε γωνιά της χώρας. Έκαναν και κάνουν τα πάντα να δυσκολέψουν τη ζωή τους, αλλά αγνόησαν το υψηλό δυναμικό του κλάδου και την άμεση προσαρμοστικότητα του ιδιωτικού τομέα
Είναι δημιούργημα του σιδερένιου νόμου του ανταγωνισμού, όταν για την κατάληψη μιας θέσης υπάρχουν πάνω από έναν υποψήφιο. Εφόσον αυτό γίνεται κάτω από έναν – κατά το δυνατόν -αντικειμενικό διαγωνισμό είναι ίσως η δικαιότερη μέθοδος επιλογής σε σχέση με τους εναλλακτικούς τρόπους που θα μπορούσε κάποιος να σκεφτεί. Για σκεφτείτε τα εναλλακτικά κριτήρια να ήταν : Ο συμπατριώτης, το παιδί του φίλου, ο δικός μας, ο γόνος ευγενικής καταγωγής και ακόμα χειρότερα ο έχων τη δυνατότητα χρηματικής ανταμοιβής των κριτών.
Ανιχνεύοντας τις ειδήσεις, σε παλαιούς τόμους εφημερίδων και περιοδικών, που έχουν σχέση με το θέμα, βρίσκουμε πληθώρα παραδειγμάτων που δείχνουν με σαφήνεια το εξής φαινόμενο. Οι πάσης φύσεως εξετάσεις επιλογής γεννούν την ανάγκη εμφάνισης ατόμων που έχουν τις αντίστοιχες ικανότητες και υπόσχονται να βοηθήσουν τον υποψήφιο να πετύχει το στόχο του. Και επειδή το φαινόμενο των εξετάσεων έχει την περιοδικότητα, αν η ικανότητα αυτή δεν επαληθεύεται από τα αποτελέσματα ο «ειδικός» βγαίνει αυτόματα εκτός παιχνιδιού
Εξετάσεις επιλογής υπάρχουν από νωρίς στην 200 ετών ιστορία του Ελληνικού κράτους. Αναφέρω ως παραδείγματα τις στρατιωτικές σχολές αξιωματικών και υπαξιωματικών του στρατού και του ναυτικού, της σχολής των Τεχνών δηλαδή το πρώιμο πολυτεχνείο. Εξετάσεις που άρχισαν από τον 19ο αιώνα. Τις εσωτερικές εξετάσεις σε σχολές του Πανεπιστημίου που έχουν εργαστήρια και τις πτυχιακές εξετάσεις για την αποφοίτηση τους. Μόνο για λόγους εντυπωσιασμού αναφέρω την περίπτωση του πολλάκις πρωθυπουργού Παναγή Τσαλδάρη, που πριν την μακρόχρονη πολιτική του καριέρα υπήρξε φροντιστής έχοντας στην οδό Αριστείδου και αργότερα στην οδό Πινακωτών, (την μετέπειτα Χαρ. Τρικούπη) Νομικό φροντιστήριο για υποψήφιους δικηγόρους την τελευταία δεκαετία του 19ου αιώνα (1892).
Είναι αφελείς οι ευχές όλα να καταργηθούν. Τις παρομοιάζω με την άποψη : Αχ τι καλά που θα ήταν να μη μεγαλώνουμε ! Ο ανταγωνισμός είναι ο κύριος μοχλός της ανάπτυξης και εξέλιξης του πολιτισμού. Οι απόψεις για ισότητα παντού τελικώς οδηγεί σε ισότητα στο κατώτερο δυνατό επίπεδο. Θέλει κότσια κι ικανότητες ο ιδιωτικός τομέας. Εκεί παίζεται το παιχνίδι, παρά τις άγαρμπες αντιδράσεις αρκετών που φιλοδοξούν ν’ αλώσουν το θεσμό
Το θέμα των φροντιστηρίων είναι μεγάλο και δεν εξαντλείται με μια αναφορά Ίσως να συνεχίσω αργότερα.