Σας ζητώ να ψηφίσετε έναν αγαπημένο φίλο!

Κοινοποίηση
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Γεννήθηκε σε ένα βράχο πάνω από τη θάλασσα του Ταινάρου, της Μάνης, εκεί στην εσχατιά της Βαλκανικής, που οι κάτοικοί της φέρουν επάξια τον τίτλο «ήρωες της ζωής». Οικογένεια 11 παιδιών που σφυρηλάτησε δεσμούς αγάπης και αλληλεγγύης κάτω από την κοπιώδη μέριμνα δύο άγιων γονιών.
Η καθημερινότητα ήταν τιτανομαχία, με το λιγοστό νερό της στέρνας μόνο για το φαγητό και τα ζώα. Η διατροφή στο όριο της επιβίωσης, καθημερινός αγώνας. Ούτε λέξη για κρατική μέριμνα και γιατρό και η μάχη για τη ζωή ανυπέρβλητη. Εκεί ο Βασίλης Μιχαλολιάκος κατάλαβε «εξ απαλών ονύχων» ότι τίποτα στη ζωή δεν θα του χαριστεί αλλά και κανείς δεν του οφείλει τίποτα. Ότι ακόμη και για τα γράμματα που τόσο αγαπούσε θα έπρεπε, από 6 χρονών να περπατήσει μιάμιση ώρα το κακοτράχαλο μονοπάτι για το σχολείο, εκτεθειμένος στα στοιχεία της φύσης. Όμως αυτή είναι η «όμορφη και παράξενη πατρίδα» των Μανιατών, που όσο τους παιδεύει τόσο την λατρεύουν και την πεθυμούν. Εκεί ο Βασίλης Μιχαλολιάκος απέκτησε τις ιδιότητες που τον χαρακτηρίζουν μια ζωή. Αγάπησε τα βράχια που έγιναν η θέληση και η επιμονή του. Λάτρεψε τη φουρτουνιασμένη θάλασσα και τον άνεμο που δέρνει τα βουνά της Μάνης και έγιναν η ορμή του. Διάβηκε τα κοφτερά βράχια των γκρεμών της και βίωσε ότι η Ελευθερία κατακτιέται. Γεύτηκε τα ανοιξιάτικα πρωινά της ανθοστόλιστης φύσης και έγινε ευαισθησία και μέριμνα για όλους τους ανθρώπους. Ποιος είπε ότι το φυσικό περιβάλλον δεν διαμορφώνει τον χαρακτήρα;
Από τα χρόνια της εφηβείας του η αγάπη στην Πατρίδα και την Ελευθερία τον οδήγησε στον Πολιτικό στίβο ως ανήσυχο νέο που ένοιωθε ότι οφείλει να αγωνιστεί για την ελευθερία. Ήταν η εποχή της μεταπολίτευσης στα Πανεπιστήμια. Οι ντουντούκες των κάθε μορφής μαρξιστικών οργανώσεων ξεκούφαιναν και ισοπέδωναν κάθε αντίθετη άποψη. Όποιος τολμούσε να εκφράσει αντίθετη άποψη γευόταν την χλεύη, την απομόνωση και αν επέμενε, τις απειλές και τους προπηλακισμούς. Τότε ήταν που «μόνος και μετά πολλών» οργάνωσαν την αντίστασή τους και κατάφεραν να ανακόψουν την πλημμυρίδα που οδηγούσε την Ελληνική Νεολαία στη μονοπώληση της Αριστεράς.
Τότε οι δρόμοι μας συναντήθηκαν με το Βασίλη Μιχαλολιάκο, το Βασίλη της Νέας Δημοκρατίας.
Από τα πυρακτωμένα αμφιθέατρα της Ιατρικής Σχολής, που σπούδασε, οδηγήθηκε στην Προεδρία της ΟΝΝΕΔ επί ηγεσίας Ευαγγέλου Αβέρωφ το 1982. Επί προεδρίας του η ΟΝΝΕΔ έγινε η αιχμή του δόρατος της ΝΔ και αποτέλεσε ισχυρό ανάχωμα στην αλαζονεία και τον αυταρχισμό των κυβερνήσεων του ΠΑΣΟΚ. Διεκδίκησε ανθρώπινα δικαιώματα για την Βόρειο Ήπειρο σε μια εποχή που το ΠΑΣΟΚ και οι « άλλες Δημοκρατικές Δυνάμεις» όπως αυτοαποκαλούνταν, ευρισκόμενες σε μαρξιστικό οίστρο, υποστήριζαν πολιτικά ακόμη και την Αλβανία του Χότζα. Κινητοποίησε την Ελληνική νεολαία και καταπολέμησε την ασυλία που η αριστερά είχε εξασφαλίσει προς τις κομμουνιστικές δικτατορίες της Ανατολικής Ευρώπης. Η ΟΝΝΕΔ ήταν η δύναμη που κατανίκησε την μαρξιστική ιδεολογία επιτρέποντας στου νέους να απελευθερωθούν από τα ιδιότυπα ιδεολογικά δεσμά.
Τελειώνοντας τις σπουδές του στην Ιατρική έργάστηκε στο ΝΙΜΙΤΣ ως ακτινοθερεπευτής.
Στη συνέχεια η αγάπη των Νεοδημοκρατών του εξασφάλισε μια πολιτική διαδρομή με ανταποδοτικά αποτελέσματα εκ μέρους του. Αντιδήμαρχος Αθηναίων δίπλα στον Μιλτιάδη Έβερτ, Βουλευτής Πειραιά στην Κυβέρνηση Κώστα Μητσοτάκη και συνεχώς εκλεγόμενος ανελλιπώς επί 20ετία, Υφυπουργός Εθνικής Άμυνας επί Κώστα Καραμανλή και τελικά Δήμαρχος Πειραιά με σημαντικό, διακριτό και αναγνωρισμένο από όλους έργο.
Σε όλη αυτή τη διαδρομή ήταν για όλους ό Βασίλης. Στάθηκε κοντά σε κάθε φίλο και γνωστό αλλά και σε κάθε ανώνυμο πολίτη που βρισκόταν σε ανάγκη. Δε θα ξεχάσω ότι από όλο το σημαντικό έργο του, ξεχωρίζει ακόμη και μάλιστα δίνει μεγάλη σημασία σε μία περίπτωση που κατάφερε με μεγάλη δυσκολία, ως υφυπουργός Εθνικής Άμυνας, να υπερβεί στα όρια της νομιμότητας, τη γραφειοκρατία και τις αγκυλώσεις. Την περίπτωση που πέτυχε να μεταθέσει έναν χαμηλόβαθμο στρατιωτικό στον τόπο καταγωγής του ύστερα από μια σπαρακτική επιστολή ανάγκης της άρρωστης μητέρας του, με πέντε ακόμη παιδιά.
Για τον Βασίλη Μιχαλολιάκο η υπηρεσία του στους πολιτικούς θώκους ήταν καθήκον, ευθύνη και προσφορά. Δε δίστασε να συγκρουστεί ακόμη και με την παράταξή του όταν η συνείδησή του και το καθήκον του το υπαγόρευε. Ποτέ όμως δεν σκέφτηκε να εγκαταλείψει την παράταξη ακόμη και αδικούμενος.
Η πολιτική του διαδρομή, οι γνώσεις του, η εμπειρία του, το αγωνιστικό πνεύμα του, το ήθος και ο πατριωτισμός του είναι χαρακτηριστικά που οπλίζουν την υποψηφιότητά του με το βάρος της πολιτικής επένδυσης.
Σήμερα μάλιστα που η Πατρίδα αντιμετωπίζει τεράστια προβλήματα και επικίνδυνες προκλήσεις, η παρουσία του στο Ευρωκοινοβούλιο καθίσταται πολύτιμη.
Την ερχόμενη Κυριακή που θα ανοίξουν σε όλη τη χώρα οι κάλπες του Ευρωκοινοβουλίου, όσοι ψηφίσετε τη Νέα Δημοκρατία σκεφτείτε ότι ίσως ένας από τους τέσσερις σταυρούς σας αξίζει στο Βασίλη Μιχαλολιάκο.
Προσωπικά το ζητώ, ως φίλος σας, για τον φίλο μου Βασίλη Μιχαλολιάκο.