Ξέρετε τι είναι αυτό; Είναι το 4ο κύμα της πανδημίας.

Κοινοποίηση
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Ξέρετε πως θα το αποφύγουμε;
ΔΕΝ θα το αποφύγουμε, διότι:
α) ζούμε σε ένα κράτος με υπαρξιακά προβλήματα.
β) ζούμε σε μία κοινωνία με ψυχολογικά προβλήματα.
Τα 2 αυτά φανόμενα τροφοδοτούν το ένα το άλλο.
Εξηγούμαι:
α) Το Ελληνικό κράτος δεν έχει αποφασίσει ακόμη ποιο είναι, ποιο θα έπρεπε να είναι, ΑΝ θα έπρεπε να είναι κ.ο.κ.
Στην υπαρξιακή/εσωτερική αυτή διαμάχη, το Ελληνικό κράτος κατάληξε να έχει ευνουχίσει τις 2 από τις τρεις εξουσίες του, την εκτελεστική και τη δικαστική. Ταυτόχρονα, προσπαθεί απεγνωσμένα να καλύψει το κενό της ανεπάρκειας αυτών των 2 εξουσιών, (για την οποία ανεπάρκεια ευθύνεται βέβαια το ίδιο), με υπερβολική/αλόγιστη χρήση της άλλης εξουσίας, της νομοθετικής.
Έτσι στην Ελλάδα έχουμε απίστευτη παραγωγή νομοθεσίας, αποφάσεων, εγκυκλίων για περιπτώσεις και υποπεριπτώσεις. Έχουμε 100 νόμους και αμέτρητες αποφάσεις για ΕΝΑ και μοναδικό πράγμα. Τελικά όμως, το ΑΝ και ΤΙ και ΠΩΣ εφαρμόζεται στο τέλος, αφού οι 2 άλλες εξουσίες δεν λειτουργούν αποτελεσματικά, το βλέπουμε…
β) Ψυχολογικά προβλήματα…
ΝΑΙ, η Ελληνική κοινωνία συνολικά, μοιάζει να πάσχει από σοβαρές κρίσεις ταυτότητας, αναζήτησης ενόχων και μεταφοράς ευθυνών, και καταλήγει να παρακολουθεί, ανήμπορη να αντιδράσει, τα χειρότερα κομμάτια του εαυτού της να την οδηγούν στην αυτοκαταστροφή.
Για παράδειγμα, ας υποθέσουμε ότι δινόταν διαταγή να εισβάλλουν στο ΑΠΘ αστυνομικές δυνάμεις καταστολής για να διαλύσουν το πάρτυ. Έστω από νωρίς, πριν μαζευτούν εκεί χιλιάδες άτομα. Φαντάζεστε τι θα γινόταν;
Να σας πω εγώ τι θα γινόταν με δύο λέξεις κι ένα νούμερο: Νέα Σμύρνη x 100.
Αν κάποιος δυστυχής αστυνομικός σήκωνε το χέρι του, όχι για να επιβάλλει την τάξη, αλλά απλώς για να προστατευθεί, θα ξεχνούσαμε αυτομάτως τα πάντα και θα ασχολούμασταν για την επόμενη δεκαετία με την “αστυνομική βία”.
Επίσης, όσοι/ες μαζεύτηκαν εκεί μέσα, αντιμετωπίζονται με χαϊδολογήματα (πρωτίστως από τα ΜΜΕ) ως “τα παιδιά που κουράστηκαν” κτλ. Δηλαδή το συγχωροχάρτι για οποιαδήποτε παραβίαση/ανομία έχει ήδη εκδοθεί. Τελειώσαμε.
Βέβαια κανείς δεν θα σκεφθεί ότι πχ η ψήφος του καθενός από αυτά “τα παιδιά” είναι η ίδια ακριβώς με τη δική μου, τη δική σου, ή ενός καθηγητού Συνταγματικού δικαίου.
Στα δικαιώματα ΟΛΑ, στις υποχρεώσεις ΤΙΠΟΤΑ.
Αν αυτή η κατάσταση δεν οδηγεί στη τρέλα, πείτε μου εσείς που οδηγεί.

από το f-Stamatis Kioutsoukis