Υπέφερα από πόνους στον αυχένα για μεγάλο χρονικό διάστημα.

Κοινοποίηση

Άλλαξα καρέκλες, αγόρασα ένα ορθοπεδικό κολάρο, έκανα γιόγκα, πιλάτες, πήγα σε χειροπράκτη και γιατρούς κάθε είδους αλλά ο πόνος συνέχιζε. Ήταν ένα βάρος, μια ταλαιπωρία που δεν με άφηνε πια να κοιμηθώ. Μερικές φορές νομίζω ότι δεν με άφηνε να πάρω ανάσα.
Τότε, γνώρισα μια σοφή και ηλικιωμένη γυναίκα.
Μόνο που είδε τη σφιχτή και συμπιεσμένη σπονδυλική μου στήλη, και ακούμπησε απαλά το γυμνό δέρμα μου με το άγγιγμα των γερασμένων και ταλαιπωρημένων χεριών της, ήξερε … Μου είπε: «Έχεις μαζέψει τόση πίεση με τα χρόνια, τόσο πόνο, που έχεις χάσει το μέτρημα· κουβαλάς το βάρος όχι μόνο του κόσμου σου αλλά και των άλλων» …
-Αναστέναξα …
Πήρε τα χέρια μου στα έμπειρα δικά της, και τα τράβηξε προς τα κάτω, με έκανε να λύσω τους ώμους μου, να σηκώσω το πηγούνι μου και στάθηκε πίσω μου. Τα χείλη της άγγιξαν το αυτί μου και ψιθύρισαν απαλά:
– «Δεν φταις για όλα».
– «Δεν είναι όλα δική σου ευθύνη».
– «Δεν μπορείς να τα κάνεις όλα».
– «Δεν μπορείς να τα τακτοποιήσεις όλα».
– «Δεν χρειάζεται να τα αναλάβεις όλα».
Τα μάτια μου άρχισαν ξαφνικά να ρίχνουν δάκρυα χοντρά σαν ένα σπασμένο γυαλί, ήταν μια στιγμή που νόμιζα ότι θα έβγαζα δάκρυα από αίμα, τόσο πόνο ένιωθα …
Σταδιακά οι ώμοι μου επέστρεψαν στη θέση τους, ο λαιμός μου έγινε μαλακός και σηκώθηκε, η πλάτη μου ίσιωσε όπως δεν είχε συμβεί εδώ και χρόνια και ένιωσα τα κόκκαλά μου σα να σφίγγουν.
Το βάρος του κόσμου είχε πέσει από τους ώμους μου και το βάρος του πόνου του παρελθόντος είχε τελικά πέσει στο έδαφος …
Flora Azevedo

Σχετικές δημοσιεύσεις