Home

Τρίτη, 8 Αυγούστου 2017

ΑΝΤΙΓΟΝΗ ΦΩΚΑ-Ποίος γαμεί* τον πολιτισμόν σας αγαπητοί Αρτινοί;

Ο πολιτισμός είναι προσωπική υπόθεση, ατομική κατάκτηση. Τον διδάσκεται κανείς εξ απαλών ονύχων από την οικογένειά του, αν βέβαια αυτή έχει να του διδάξει κάτι. Δευτερογενώς τον διδάσκεται στο σχολείο, η πρωτογενής όμως επίδραση της οικογένειας παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στο βαθμό αφομοίωσης από το άτομο, των κανόνων, για όλο το υπόλοιπο της ζωής του.
Αν η επίδραση του πολιτισμού ήταν ίδια σε όλους, τίποτε γύρω μας δεν θα μας ξένιζε. Δεν θα βλέπαμε δίπλα μας ποτέ αγενή κι απαξιωτική συμπεριφορά προς τον σερβιτόρο ούτε η παρέα στο διπλανό
τραπέζι της καφετέριας θα γκάριζε σαν να μην υπάρχει άνθρωπος σε ακτίνα χιλιομέτρου. Δεν θα είχαμε παρκαρισμένα αυτοκίνητα σε θέσεις στάθμευσης αναπήρων ή σε διαδρόμους τυφλών, ούτε οδηγούς σαν αυτόν που φωνάζει “αναμέρα μωρή” στην κυρία που πηγαίνει με το παιδικό καροτσάκι τη βόλτα της στον πεζόδρομο και εμποδίζει τον ηλίθιο στη διέλευσή του. Δεν θα είχαμε το παραμικρό σκουπίδι στους δρόμους ή στις παραλίες ούτε σακούλες απορριμμάτων σκορπισμένες έξω από τους κάδους.
Συχνά όμως γύρω μας, παρατηρείται το φαινόμενο να συγχέεται η έννοια του πολιτισμού με την κουλτούρα. Κι όταν σήμερα μιλάμε για κουλτούρα φυσικά μιλάμε για βιομηχανία κουλτούρας. Από τη στιγμή που το πολιτιστικό αγαθό μετατρέπεται σε εμπόρευμα, είναι αυτονόητο ότι θα υπακούσει στους νόμους της αγοράς και ως εκ τούτου θα διαμορφωθεί γι’ αυτό μια τιμή που θα είναι ανεξάρτητη της πραγματικής του καλλιτεχνικής αξίας, πολλές φορές μάλιστα αντιστρόφως ανάλογη αυτής.
Η τιμή αυτή του προϊόντος είναι από την πλευρά της ζήτησης, αποτέλεσμα της οριακής χρησιμότητάς του αγαθού για τον καθένα ξεχωριστά και αθροιστικά για το σύνολο των καταναλωτών. Αυτό δημιουργεί τη στρέβλωση να θεωρείται υψηλότερης καλλιτεχνικής αξίας μια βραδιά στα “μπουζούκια” εφόσον κάποιοι είναι διατεθειμένοι να πληρώσουν γι’ αυτή 300 ευρώ – αφού θεωρούν ότι τα αξίζει – από μια παράσταση αρχαίας τραγωδίας στην Επίδαυρο που θα τιμολογηθεί με 20 ευρώ. Οι καταναλωτές-πελάτες των κατά τον αείμνηστο υπουργό του ΠΑΣΟΚ Γιαννόπουλο πολιτιστικών κέντρων, είναι καταφανώς πολυπληθέστεροι των θαμώνων της Επιδαύρου κι η αγορά υπακούει στην πλειοψηφία. Προσφέρει σε αφθονία αυτό που επιθυμούν οι πολλοί.
Προσωπικά, πάντα είχα μια αποστροφή για τις μαζικές “πολιτιστικές εκδηλώσεις” , είτε επρόκειτο για δημοτικούς μαραθωνίους και λαϊκούς ποδηλατικούς αγώνες, είτε ακόμη και για συναυλίες δημοφιλών λαϊκών ειδώλων. Αν θελήσω να αθληθώ θα το κάνω μόνη μου ή με μια αγαπημένη μου παρέα.Απολαμβάνω σε απείρως μεγαλύτερο βαθμό την μουσική που αγαπώ, στις μοναχικές μου ακροάσεις, όπως συνηθίζω να διαβάζω το αγαπημένο μου βιβλίο χωρίς παρέα. Ο διασκεδαστικός-εκτονωτικός χαρακτήρας των μαζικών συναυλιών πόρρω απέχει από τον στην κυριολεξία ψυχαγωγικό ρόλο της μουσικής που θεωρώ ότι με αφορά. Αρνούμαι να γίνω ο καταναλωτής που όπως γράφουν οι Horkheimer και Adorno «αντί να αναζητάει την απόλαυση, αρκείται στη συμμετοχή στις “καλλιτεχνικές” εκδηλώσεις και στην “ενημέρωσή” του και αντί να προσπαθήσει να γίνει ένας γνώστης, προσπαθεί να αποκτήσει κύρος» μέσα από αυτές και την αυτοπροβολή της συμμετοχής του στα social media.
Ως εκ τούτου, ποσώς επηρεάζει την προσωπική μου ευωχία η ύπαρξη η μη “πολιτιστικών εκδηλώσεων” στην πόλη της Άρτας. Όχι ότι θα με χάλαγε να παρακολουθήσω μια συναυλία με έργα του Χατζιδάκι, όπως εκείνη προ ετών από φοιτητές και καθηγητές του ΤΕΙ στην πλατεία του Αγίου Νικολάου, την ίσως πιο γραφική και ξεχασμένη από τον χρόνο πλατεία της Άρτας. Αλλά πάλι σκέφτομαι: Πόσοι από αυτούς που παραβρέθηκαν στην υπέροχη δωρεάν συναυλία με διευθυντή τον ίδιο τον Μάνο στο θέατρο του κάστρου το 1991 δεν έφυγαν γκρινιάζοντας ότι ήταν πολύ μελαγχολικός και δεν τους έκανε τη χάρη να παίξει το “ντέι βρε γαϊδαράκο ντέι” από την “Αλίκη στο ναυτικό”; Και πόσοι από αυτούς την άλλη μέρα το πρωί δεν έβαλαν να ακούσουν το τεράστιο σουξέ της εποχής “Εσύ τι λες θα γίνουμε επιτέλους εραστές” της Άντζελας; Ποιος αλήθεια πιστεύει ότι μια συναυλία μπορεί να εξυψώσει το πολιτιστικό επίπεδο του κοινού;
Το μόνιμο πρόβλημα με την τέχνη είναι το ότι ο κυρίαρχος πολιτισμός μιας κοινωνίας έχει τον πλήρη έλεγχο της μαζικής κουλτούρας. Αν επικροτείτε τον πολιτισμό που σας περιβάλλει, αγκαλιάστε και τις “πολιτιστικές εκδηλώσεις” της δήθεν παράδοσης και του ψευδεπίγραφης λαϊκότητας που σας προσφέρει.
Εγώ πάντως δεν γαμώ* τον πολιτισμό αυτό.
* γαμέω-γαμώ: παντρεύομαι
www.facebook.com/notes/αντιγόνη-φωκά

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Αναζήτηση Εργασίας

Εργασία από την Careerjet

ΚΔΒΜ2 Σύνολο-Λύτρα Παναγιώτη

ΜΑΘΗΜΑΤΑ ΓΙΑ ΞΕΝΕΣ ΓΛΩΣΣΕΣ ΓΙΑ ΕΝΗΛΙΚΟΥΣ 3ΜΗΝΑ ΤΜΗΜΑΤΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΟΛΟ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΘΑ ΜΑΣ ΒΡΕΙΤΕ: Στρ. Κατσιμήτρου 30-τηλ. 2681027030

Αναζήτηση εργασίας